El orden de las cosas

Fonte “El País”

“Este año, y según datos del Ministerio de Igualdad , 23 mujeres murieron en España como consecuencia de la violencia machista. Una tragedia a la que el corto de esta semana, El orden de las cosas de los hermanos Esteban Alenda , se acerca con sorprendente originalidad. Premiado en la Semana de Cine de Medina del Campo con su 1º premio y de próxima proyección en el Short Film Corner del Festival de Cannes, esta pieza apuesta por la abstracción para hablar sobre el orden que permite la violencia de género. Protagonizado por la actriz Manuela Vellés y rodado en seis días en localizaciones de Cádiz y Madrid, 'El orden de las cosas' logra hablar de un tema espinoso con inusitada sutiliza y fuerza.

 PODEDES VER A CURTA COMPLETA NESTA LIGAZÓN
La actriz Manuela Vellés en una escena del cortometraje 'El orden de las cosas' de los Hermanos Esteban Alenda- FOTO PROMOCIONAL

Todo empezó con una llamada", cuenta José Esteban, la mitad del tándem con su hermano César. "Una llamada telefónica por error que pedía ayuda. Y de eso va el corto. De pedir ayuda en silencio." Una mujer. Su entorno. La tradición. Y el hombre, claro. Los vértices de la violencia machista aparecen representados simbólicamente para construir una angustiosa espiral que la protagonista consigue romper escapando de ese orden impuesto, auto-impuesto, violento. Una nota de optimismo para un corto demoledor y sobrecogedor. Pero también emocionante”

Falando do 8 de marzo: Ladli, filla querida

Queremos darvos a coñecer ao fotógrafo e activista Fazal Sheikh, as súas conmovedoras fotografías e os seus magníficos libros virtuais. Eliximos, nestas datas, Ladli, (“filla querida” en hindi), que el mesmo presenta :

“Este libro é a consecuencia dun libro meu anterior, Moksha, no que investiguei as vidas das mulleres viuvas na India. Ao enviuvar, estas mulleres sofren abusos e son maltratadas de tal xeito que moitas delas, centos, miles, vense obligadas a viaxar ata a cidade sagrada de Vrindavan, onde son acollidas para entrar ao servizo do deus Krishna
A historias que me contaron, como as obrigaron a casar sendo unhas nenas, como abusaron delas primeiro os seus maridos, logo os seus parentes políticos, todo iso fíxome reflexionar sobre a inmensa vulnerabilidade das mulleres neste país que agora se incorpora rápidamente á economía do primeiro mundo. O simple sexo dunha nena, xa desde a súa concepción, vai facer dela unha vítima potencial de estruturas patriarcais que tácitamente consenten a súa explotación, maltrato e morte.
Volvín a India en 2005, para retormar todo desde o principio. Quería descubrir o que as mulleres, as nais, as fillas teñen que soportar

Moitas das súas experiencias son aterradoras, case inimaxinables para persoas educadas noutro tipo de sociedade. En India as nenas son unha carga, non só non se lles permite levar o nome da familia senón que supoñerán, no futuro, unha gran perda económica para a mesma cando os seus familiares teñan que pagar unha costosa dote para poderlles atopar un marido que as protexa.
A preferencia cultural na India polos fillos varóns é a causa de que miles de nenas sexan abandonadas ou asasinadas ao nacer. Na actualidade, cando se pode saber o sexo do feto, as nais abortan.
Pregúntome cal será o futuro que agora se abre para tantas e tantas mulleres nun país que recibe constantes loubanzas pola súa emerxente traxectoria económica”

Fazal Sheikh

Estás pola solución

Interesantes materiais para detectar a violencia de xénero no ámbito sanitario.
.

25 DE NOVEMBRO.

Queremos darvos a coñecer os traballos d@s compañeir@s do Segrel do Penedo e Trafegando Ronseis, dous blogs amigos cunhas marabillosas persoas que os xestionan e traballan sen descanso na difícil tarefa de conseguir un mundo un pouco máis xusto. .

Un conto triste

Hoxe voulles contar un conto triste. Antonia é unha muller moi humilde que traballa como asistenta e leva a diario a roupa a enxaboar no lavadoiro público de Marineda, aterecida polos fríos do inverno. O seu propio marido asasinou á súa nai e paga a súa pena no cárcere, mentres ela vese condenada a sobrevivir en condicións de extrema miseria criando a un pequeno. A pobre muller confía en que vinte anos é abondo para curar o medo. Pensa ela que pode o seu home morrer no cárcere, ou podo morrer eu, ata aló falta moito tempo aínda. A morte natural nunca a asust ou: só a aterroriza de verdade a posibilidade da volta do cónxuxe criminal.

O nacemento dun herdeiro de El-Rei, facilita un indulto que deixa ao preso libre na rúa. A Xustiza dálle ademais o dereito a compartir a casa onde vive a súa muller e onde el cometera noutrora o seu grave delito. Antonia vive angustiada, pensando na hora dese regreso, temendo ser ela a próxima vítima da violencia do bruto liberado. Chega o día fatídico e é obrigada a acollelo no fogar e a compartir leito co asasino. El non chega a matala. O corazón non puido máis: Antonia morre de medo.

Velaí un breve resume do argumento de “El indulto”, un conto de dona Emilia Pardo Bazán, publicado en 1883 en “La Revista Ibérica”. O paso do tempo non deixa de ser un xogo un pouco absurdo. Os grandes problemas, os dramas e traxedias, tamén as nosas ledicias, son os mesmos dende que se escribiu a Odisea. O ser humano, para ben ou para mal, non cambiou tanto. Quizais cambiou moito menos do que somos capaces de albiscar. Iso, cando menos, é o que nos fai pensar este relato tan oportuno, no seu tempo e hoxe.

“El indulto” é literatura aínda viva: nin sequera é preciso contextualizala. Por desgraza, os xornais contan cada día historias moi semellantes.

Marcos Valcárcel. ANOSATERRA DIARIO

PARA @S INTERESAD@S  EN LER O CONTO ORIXINAL

E pronto outro 25 de Novembro

Esta semana conmemoramos outro 25 de Novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero. Levamos días sen poder esquecer as historias das rapazas autoinmoladas en Afganistán das que falamos a semana pasada. Teñen, polo xeral, 18, 17, 20 anos. Hai xa 3 ou 4 anos que liamos na páxina oficial da RAWA que estes casos aumentaban exponencialmente, pero parece que estanse as cumplir as peores expectativas. Atopamos "Las hijas del silencio" unha magnífica reportaxe da ONG ACAF de Catalunya para chamar a atención sobre o tema.

Pensamos que as mulleres que intentan suicidarse dunha maneira tan brutal son unha chamada de atención fronte á trivialidade con que as veces se trata o tema da violencia contra as mulleres. Poder escoller a morte para liberarse do sufrimento é ao que os seres humanos aspiramos que nos sexa recoñecido como un dereito nas diferentes lexislacións.
Mais que grado de desesperación e dor hai que sufrir para preferir a morte queimándose? Temos a impresión de que non é do que falamos cando reclamamos unha morte digna, aínda que non poidamos máis que aceptar a dignidade de persoas que se revelan con todos os medios ao seu alcance para saír do martirio imposto por quen exerce un poder absolutamente ilexítimo e inxusto aferrado a caducos valores patriarcais.
Esta situación é asquerosamente insoportable. Desgraciadamente non é a única.

Buda estalou por vergoña

Chámase Hana Makhmalbaf e é iraniana, unha rapaza iraniana de tan só 18 anos, nada máis. Cunha cámara, os impactantes escenarios naturais de Aghanistán, uns cantos nenos afgáns, e unha meniña de pouco máis de 5 anos fixo esta película que non pode deixar indiferente a ninguén. Tampouco tivo que inventar moito: só ter os ollos ben abertos nun desgraciado país onde ser nena, ser muller é, sen dúbida, a peor das desgrazas. A protagonista é unha nena de case 6 anos que ten a absurda pretensión de ir ao colexio porque lle dixeron que os libros son divertidos: calquera cousa é mellor que unha realidade onde todo é sombra e morte. Pero a súa pretensión custaralle cara: golpes, insultos, burlas, persecucións e o peor, o máis aterrador de todo é que os seus torturadores son nenos que só imitan aos maiores e reproducen o demencial mundo no que nacen e medran.

Podedes ver no video a desenvoltura coa que esta rapaza tan nova contesta ás preguntas dos xornalistas, o ben que se expresa, o acertado das súas respostas. Por exemplo:

P.-¿Como conseguiches que a nena fixera as esceas máis violentas? Cal foi a súa preparación?
R.-Foi moi doado, en realidade. Forma parte da súa cotidianedade. É así como ela vive todos os días.
P.-É unha película para nenos ou adultos?
R.-É algo que a miúdo dubidei no seu momento. Agora penso que os nenos tamén deben vela porque hai moitos nenos e nenas que viven esas situacións e para eles non hai censura.

Toscani ataca de novo

Probablemente lembredes ao famoso fotógrafo italiano Oliviero Toscani moi coñecido polas súas comentadas campañas publicitarias para a firma Benetton nos anos 90. De novo volveu provocar polémica en Italia pola súa publicidade contra a violencia de xénero. No cartel, como podedes ver aparecen unha nena e un neno espidos, etiquetados coas palabras torturador e vítima. Segundo o fotógrafo, con esta campaña quere plasmar como unha educación equivocada pode marcar a nenos e nenas nun principio inocentes e carentes de todo prexuicio. Segundo el, a educación ten un papel fundamental no desenvolvemento dos roles de nenos e nenas e é nos primeiros anos onde se inculca o xerme do que pode derivar en violencia de xénero. Como podedes supoñer, a campaña provocou numerosas reaccións a favor e en contra. Admítense comentarios.

O carrabouxo

Mirar a edición dixital de La Región todos os días é un exercicio moi san para ver o último Carrabouxo de Xosé Lois.

Este de hoxe non precisa ningún comentario nestes días para esquecer. Todos temos algo de responsabilidade no problema e máis quen coma nós traballa no mundo da educación. Sempre hai algo que se pode facer. O problema é tan grave que todo o que se aporte é pouco.

IMAXE DO 27 DE FEBREIRO 2008: TRÁXICO DÍA

As familias dos maltratadores

Catro mulleres mortas, no mesmo día. Ante un panorama tan desolador, parécenos interesante o testemuño dunha ouvinte que esta mañá se confesaba na radio familiar dun maltratador. Argumentaba o seu desprezo máis profundo por esta persoa e confesaba que non é habitual atopar esta actitude dentro das familias, nas que se tende a culpabilizar ás vítimas defendendo ao maltratador porque é o irmán, o curmán, o fillo. Unha reflexión interesante: nunca ata agora caeramos na conta que o illamento, a repulsa máis absoluta debe empezar, sen dúbida, dentro da familia máis directa do agresor. Está claro.

Enemigos de la felicidad

O documental Enemigos de la Felicidad (obtivo o Premio do Xurado ao mellor documental no Festival de Sundance 2007) emítese en DOCUMENTOS TV o martes 12 de febreiro de 2008 ás 22:45 na 2 de TVE. Este extraordinario documental mergúllase na vida das mulleres de Afganistán seguindo os pasos e as vivencias, dunha moza excepcional, MALALAI XOIA, que fai oír a súa voz ante a intolerancia, a represión, a violencia e o medo. Tras o magnicidio da que fose Primeiro Ministro de Paquistán, Benazir Bhutto, xa non haberá unha líder política muller que dispute o poder ao goberno dese país nas próximas eleccións xerais do 18 de Febreiro. Pero no veciño Afganistán aínda hai unha voz feminina que clama contra a opresión: é a de Malalai Xoia, unha valente muller que segue adiante coa súa mensaxe a pesar de superar catro intentos de asasinato a mans dos señores da guerra do lugar. O documental Enemigos de la Felicidad, narra a historia desta muller afgá que conseguiu un escano no parlamento de Afganistán no 2005, só para ser vetada do mesmo, en maio do 2007, polas súas feroces críticas contra os islamistas do país. É un estremecedor relato que reflicte a vida de Malalai durante os días previos ás eleccións ao Parlamento do 2006. Malalai Xoia sempre utilizou as palabras como armas na súa oposición á hexemonía dos "señores da guerra".

Simulador de acoso sexual nos metros

En Xapón é tristemente popular, e común, o acoso ás mozas nos traxectos en metro, aproveitando a gran multitude de persoas nun mesmo vagón.
Reflectindo a cara máis sinistra desta práctica, aparece un xogo erótico titulado Nonstop Chikan Tokkyu, dedicado a reproducir virtualmente os devanditos eventos, dende o punto de vista dos acosadores. Para publicitar o xogo, incorporouse unha reprodución dunha moza, que pode ser acosada e molestada de diversas formas.

Que divertido, que ben

...e van dez. Coidado cos armarios

Décima morte por violencia doméstica neste ano recén estreado

...Agentes del Grupo X de Homicidios arrestaron anoche a Ángel Romero Córdoba, de 19 años y nacionalidad española, acusado de lanzar a su novia, Lucía Corbero Briceño, de 20 años y peruana, desde un quinto piso del número 100 de la calle de Atocha, en el distrito de Centro de Madrid, tras mantener, supuestamente, una discusión con ella en el piso. El joven ha declarado que discutió con la víctima pero que no la tiró desde la terraza de la vivienda, donde se han encontrado pequeñas manchas de sangre, que podrían ser de agresiones menores, como arañazos... EL PAÍS

.

POIS ISO, QUE COIDADO COS ARMARIOS, QUE DIN QUE CAUSAN CENTOS DE MILES DE FERIDAS CADA ANO

25 de Novembro. Data tope

Levamos días cunha conta atrás que moitos non soubestes adiviñar. Quizais porque todos e todas vós sabedes que unha data non significa o remate dunha peste, dunha lacra social. Que por riba dos nosos desexos está a crua realidade. 25 de novembro. Sabemos a historia deste día, sabemos que a muller é máis vulnerábel nas guerras, nos odios, nos enfrontamentos, na violencia. Sabemos tamén, como educadores que somos, de que o uso gratuíto da violencia como xeito de reafirmación persoal sobre outro é a manifestación máis lamentábel da ignorancia. Só aquel inseguro e con necesidade de amosar a súa posición agride sen motivo. De aí a importancia da educación, de formar aos mozos e ás mozas, ao noso alumnado por tanto, para combater de raíz as claves da existencia da violencia. Só dende a formación, dende a educación, seremos quen de combater contra ela. 25 de novembro. Dicimos NON á violencia contra a muller. Dicimos NON a calquera tipo de violencia. En todos os países medran as denuncias de vítimas de violencia de xénero, nalgúns casos un 400% máis que hai dez anos. Mentres a policía detén maltratadores e os xuíces ditan ordes de afastamento, a mutilación xenital, un tipo de violencia contra a muller, xera novos hábitos nos hospitais. Algúns grupos de mulleres son particularmente vulnerables á violencia: as mulleres pertencentes a minorías, as mulleres indíxenas, as refuxiadas, as inmigrantes, as mulleres que habitan en comunidades rurais ou remotas, as mulleres indixentes, as mulleres recluídas en institucións ou detidas, as nenas, as mulleres con discapacidades, as anciás e as mulleres en situacións de conflito armado. 25 de novembro Porque todo tipo de discriminación é violencia, non o esquezamos. O maltrato pode ser psíquico, físico, pero é maltrato. As vexacións, os acosos, as desigualdades, son maltrato. E porque pretendemos e queremos un mundo de iguais, estamos hoxe aquí, unha soa voz, un único berro en contra da Violencia contra as mulleres.

EL FINAL DEL CUENTO DE HADAS

waronwom
Originally uploaded by ies sánchez cantón.

Estes son dous titulares aparecidos na prensa durante o fin de semana pasado. "A Garda Civil busca ao marido dunha muller achada morta nun descampado en Murcia" .
"Detido un home en Alacante tras incendiar un coche coa súa ex parella dentro. A muller, que está ingresada no Hospital Xeral de Alacante, atópase grave con quemaduras no 28% do seu corpo".
É un constante suma e sigue ante o que sobran os comentarios, tan só unha puntualización: é normal entre as victimas de abusos non ser conscientes da situación en que se atopan e tamén ter sentimentos de culpabilidade pensando que, dalgún xeito, elas provocan o maltrato coa súa actitude. Por favor entra no seguinte cuestionario e busca axuda se contestarías SI a algunha destas preguntas. Ti soa non poderás resolver o problema.

Se vos apetece podedes ver o seguinte video feito por un grupo de alumnos e alumnas de Valladolid sobre un tema de El Chojín.

el final del cuento de hadas

POÑER FIN Á IMPUNIDADE DA VIOLENCIA CONTRA AS MULLERES E AS NENAS

Marga Conde

"POÑER FIN Á VIOLENCIA CONTRA AS MULLERES E AS NENAS" FOI O LEMA ELIXIDO PARA O DÍA INTERNACIONAL DA MULLER NO ANO 2007.
A eliminación da violencia contra as mulleres segue sendo, por desgraza, un dos desafíos máis graves e imperiosos dos nosos tempos. Todo o mundo ten a responsabilidade de actuar ante tal violencia. Todos e cada un de nós temos o deber de apoiar e manter un contexto político e social no que non se tolere a violencia contra as mulleres e as nenas, no que os amigos, os familiares, os veciños, os homes e as mulleres interveñan para impedir que os autores deses actos queden impunes.

Non che levará demasiado tempo ler a información que hai neste documento. Di cousas como esta:
"Polo menos unha de cada tres mulleres foi golpeada, obrigada a ter relacións sexuais ou maltratada doutro xeito ao longo da súa vida. Polo xeral, o autor da violencia é un membro da súa propia familia ou algún coñecido. A violencia no fogar é a forma máis xeralizada de maltrato da muller no mundo enteiro, independentemente da orixe étnica, a educación, a clase social e a relixión".

Lembra que hai bastante información na páxina do centro, aínda que non temos tratado o tema da violencia de forma explícita e tes unha ampla bibliografía na biblioteca. Esta é a ligazón ao SERVIZO GALEGO DE IGUALDADE, onde podes atopar unha guía PRÁCTICA PARA MULLERES QUE SOFREN VIOLENCIA DE XÉNERO.

Hai un teléfono de atención as 24 horas: 900.400.273.

Noutra orde de cousas non deixes de botar unha ollada a esta páxina: ALBUM DAS MULLERES. Moi interesante.

Maruja Mallo

OS AMANTES DE VALARDO

Hoxe que é San Valentín queremos contarvos que un grupo de arqueólogos italianos atoparon unha sepultura con dous esqueletos abrazados, que, segundo os expertos, teñen máis de 6,000 anos, O achado produciuse cando os arqueólogos supervisaban os restos dunha vila romana, atopados nas obras de urbanización de Valardo, unha barriada de Mantua. Os dous esqueletos corresponden a un home e unha muller moi novos que viviron no periodo Neolítico, segundo informaron os seus descubridores. O falecemento do home, e o posterior sacrificio da muller para ser enterrada con el, é unha das hipóteses que se barallan para explicar a postura de enterramento.

A orixinalidade dos ósos atopados, bautizados polos arqueólogos como "Os amantes de Valardo", é a súa postura, xa que é a primeira vez que se atopan os esqueletos abrazados de dúas persoas de idades similares.

Que "novidade" ver o tratamento dado ás mulleres naqueles tempos tan remotos, supoñendo que as hipótesis sexan certas...