Os seus títulos: Á sombra da oliveira (adicada ao Magreb e con textos en árabe e español), Cancioneiro infantil do papagaio . (cancións de Brasil e Portugal, en portugués/español) e Cancións infantís e nanas do baobab (adicada á África negra e con textos en español e nunha decena de linguas africanas). A profesora de música está encantada e pensando en todas a cousas que poderá facer con ele
Tuesday, 16 October 2007
Cancións do mundo
Os seus títulos: Á sombra da oliveira (adicada ao Magreb e con textos en árabe e español), Cancioneiro infantil do papagaio . (cancións de Brasil e Portugal, en portugués/español) e Cancións infantís e nanas do baobab (adicada á África negra e con textos en español e nunha decena de linguas africanas). A profesora de música está encantada e pensando en todas a cousas que poderá facer con ele
Monday, 15 October 2007
Pensando en rede
Aproveitamos este partido de fútbol tan especial para anunciar a inauguración de dous novos blogs de traballo do Departamento de Filosofía. Pode accederse desde Biblogteka, onde xa contabamos cos do Departamento de Lingua e Literatura Galega. Os novos blogs un para 2º Bac e outro para 1º bac, proporán moitas e diversas actividades: debates baseados en fragmentos tomados das obras de lectura recomendadas para este curso, comentarios a vídeos, temas de actualidade. Teñen moi boa pinta e iso que están recén estreados. O Departamento de Francés tamén anda moi animado, e desde o equipo de Biblioteca pronto reactivaremos o blog Cociña Cooltural para que forme parte, entre outras cousas, do proxecto interdisciplinar de 1º ESO, que ten como tema a alimentación. Xa vos avisaremos, a ver que pasa... Por certo, tamén estreamos Tabolerio no instituto para todos e todas aqueles que teñades algo que dicir.Friday, 12 October 2007
Sinestesia: Cores que saben, sons que berran
Cando tiña tres anos, a Vladimir Nabokov regaláronlle un xoguete consistente nuns cubos de madeira de diferentes cores, cada un dos cales levaba pintada unha letra. Ao ver o cubo vermello, correspondente á letra A, o futuro autor de 'Lolita' reaccionou enfadado e díxolle á súa nai: «O A non é vermello, é azul». A súa queixa non foi un arrebato de precocidade poética; A súa discrepancia coas cores do xogo procedía dunha percepción meramente física: para el, os sons representados pola letras non só chegaban ao oído, senón que tamén eran portadores de cromatismo; isto é, entraban polos ollos.O ocorrido a Nabokov era un fenómeno que sofren -ou habería que dicir «gozan»- cinco de cada 10.000 persoas: a sinestesia. Dáse cando os suxeitos, ao recibir a información pola canle dun dos cinco sentidos, experimentan reaccións propias doutro: é dicir, «mesturan sensacións», uns cheiran melodías, outros oen cores ou saborean números. Na maioría de casos non se trata de percepcións transitorias, froito de estados de alucinación ou sobreexcitación, senón sensacións claras e permanentes. Os neurólogos que estudaron o fenómeno non acaban de pórse de acordo na súa orixe. Para uns, débese ao comportamento de determinado tipo de conexións entre células cerebrais. Outros dan máis importancia a factores hereditarios, hipótese avalada pola frecuente existencia de varios sinestésicos nunha mesma familia. A nai do propio Nabokov, por exemplo, vía formas e co
res ao escoitar música; e Dimitri, o fillo do escritor, tamén tiña impresións similares.O interese da sinestesia como peculiaridade neurolóxica combínase co seu indiscutible valor como forza creativa. Eran sinestésicos o compositor Rimsky Korsakof como tamén o foi o pintor Vassily Kandinsky. Un paciente describía ao seu terapeuta os sons agudos da seguinte forma: «Vese algo como fogos artificiais vermellos e rosados; a tira de cor resulta áspera e desagradable; teñen un sabor horrible, como o do cogombro en conserva; podería un ferirse a man con iso».
Kandinsky consideraba aos sinestésicos uns seres envexables situados «na vangarda espiritual da humanidade». Quizais non estivese equivocado.
Thursday, 11 October 2007
Isto de facer a compra está cambiando
Unha empresa estadounidense encargou a Microsoft que deseñase unha nova aplicación para incorporar a uns mini-computadores para os carriños do súper. O “super-carriño” é quen de dirixir ao consumidor aos seus lugares favoritos do supermercado, xa que por medio dunha “tarxeta de fidelidade” vai saber o que acostuma mercar, a frecuencia da compra, que cantidades consome e mesmo os problemas de saúde do cliente e a súa familia. Wednesday, 10 October 2007
Disidentes (so tired of you America)
A súa tese é que do mesmo xeito que tras un duro interrogatorio os prisioneiros quedan en situación de desorientación e vulnerabilidade extremas e dispostos a colaborar, igualmente as poboacións aterrorizadas estarían dispostas a seguir a aqueles individuos que aseguran ser os únicos apropiados para salvalas. Serían estes os mellores momentos para modelar as sociedades segundo os seus intereses. Temos o libro do trinque, recén traducido e adquirido, o aspecto é impresionante pola extensísima bibliografía e documentación. Moi interesante, provocador e sen dúbida polémico, como tamén o foi No Logo, o anterior traballo desta activista canadense . A teoría de Klein sobre como avanzou o capitalismo global ata a súa agresiva fase actual impactou a Alfonso Cuarón, o director do inquedante filme Fillos dos Homes. Cuarón realizou unha chamativa curta de seis minutos, presentada no festival de Venecia e que ten gran forza visual, na que Naomi Klein resume a súa teoría. Paga moito a pena vela .
.
E por último un dos nosos máis recentes e mellores desubrimentos musicais: Rufus Wainwright. Todo un personaxe coas características para converterse nun ídolo musical á antiga usanza: novo, atractivo, cunha vida intensa e tortuosa... e cunha voz indescritible e chea de matices. Wainwright é totalmente ecléctico e impredicible. Seguro que o oiríades sen decatarvos en numerosas bandas sonoras, como en Shrek onde canta o famoso Hallelujah de Leonard Cohen, ou en algúns dos temas de Brokeback Mountain, pero interésanos esta magnífica I'm going to a town que hoxe nos vén moi ben para este post. Nela evidénciase a suxestiva voz deste intérprete tan especial, que ten unha solidísima formación musical e se descolga con versos que máis ou menos veñen a dicir ..que canso estou de tí América... como te aproveitaches do amor que tanta xente che tiña...pensas que non te condenarás precisamente tí, que presumes de facer todo ben , tí que cubriches de sangue o corpo de Cristo?... Agora voume resarcir polo que nos contan no Sunday Times e nas cancións infantís e que son só mentiras.... Teatral, excesivo e orixinal este Mr Wainwright, encántanos a súa balada. Haberá que seguirlle a pista.
Monday, 8 October 2007
Durmir nos cibercafés
Estes cambios na supostamente próspera sociedade xaponesa cun dos máis altos niveis de vida do mundo, son consecuencia da introdución en Xapón da economía neoliberal que levou á aplicación de medidas que chocan coas características do modelo empresarial xaponés. A reportaxe de En Portada explica como a tradicional economía de Xapón, moi protexida polo estado, vive agora unha transición cara ao modelo liberal no que as empresas privadas teñen un maior protagonismo e liberdade de acción.
riva nacionalista e belicosa que tomou ultimamente a facción ultra conservadora do Partido Democrático Liberal. Este partido que goberna o país dende o final da segunda Guerra Mundial, quere potenciar as forzas armadas, e sancionou a máis de 400 mestres por negarse a cantar o himno nacional nas escolas públicas, algo que o goberno fixo obrigatorio.Os centos de cibercafés que se reparten por Tokyo ofrecen tarifas nocturnas especiais por 1.500 yens (uns dez euros), inferiores ás das pensións máis baratas da capital. Neses tipos de establecementos, cunhas instalacións sempre dunha limpeza inmaculada, o usuario dispón dun pequeno cubículo privado cun cómodo sofá reclinable, televisión e un ordenador de mesa con conexión a Internet, no que tamén se poden ver películas e xogar cos videoxogos.

Saturday, 6 October 2007
Thursday, 4 October 2007
Aung San Suu Kyi
O confinamento de Aung San na súa casa foi prolongado un ano máis o pasado mes de maio, a pesar dos chamamentos da comunidade internacional a favor da súa liberación. Foi laureada co Premio Nobel dá Paz no ano 1991.
Birmania: algúns datos básicos
Nome oficial:
Unión de Myanmar
(antes Birmania)
Capital:
Pyinmana; ata novembro de 2005, o foi Yangón (Rangún)
Sistema de goberno:
Consello Militar
Xefe do Estado:
Xeral Than Shew, presidente do 'Consello para a Paz e o Desenvolvemento do Estado', desde o 23.04.1992
(Goberno no exilio: NCGUB, Coalición Nacional da Unión de Birmania, constituída tras as eleccións de 1990 e recoñecida internacionalmente desde 1991, cando Aung San Suu Kyi recibiu o premio Nobel da Paz)
Poboación:42.909.464 (est. xullo 2005)
Superficie: 676.000 km²
Idioma: o myanmar (birmano) é o oficial. Tamén se falan outras linguas tribais como o karen e o shan
Relixión: Budista (87%). Tamén hai minorías animistas, musulmás, hindús e cristiás
CONFLITO
O país está gobernado por unha Xunta Militar que, tras negarse a recoñecer os resultados das eleccións de 1990, exerce unha forte represión sobre os grupos opositores ao réxime, acusado, ademais, de violar os dereitos das minorías étnicas.
Wednesday, 3 October 2007
Hijab
Penso que as mulleres somos símbolos útiles, non suxeitos. Onde están as voces das mulleres afgás?. Fálase delas, mais elas non aparecen. Se aparecesen, tal vez contasen o inferno no que viven desde hai moitos anos e que só foi noticia cando os talibáns deixaron de ser socios de EE.UU; despois, o réxime talibán foi derrotado, e alí seguen elas, cos seus burkas, sen poderen ir traballar, porque a situación apenas mellorou, pero elas xa non interesan como noticia. Desapareceron...
Por suposto que hai problemas no mundo árabe. Os talibáns son un caso extremo mais apenas representan a ninguén. Somos moitas as persoas que pertencemos á mesma cultura aínda que esteamos en total desacordo con eles.
Agora dúas palabras sobre o veo e o seu significado na cultura islámica. Non ten que ver nada en absoluto co concepto de submisión. Trátase dunha pretensión de ocultar o corpo para non ser considerada só como un obxecto de desexo, para ser valorada por outras calidades. Evidentemente un pode estar ou non estar de acordo: os teólogos discuten incesantemente sobre a súa obrigatoriedade. Tamén o fan as mulleres sobre o seu uso, algunhas o levan e outras non. Toda esta situación simplificouse e distorsionouse nos medios. Que se transmitiu?: que é algo funesto sobre o que non merece a pena nin reflexionar. Estas actitudes non fomentan o diálogo entre culturas nin axudan a achegarse ao outro"...
Awatef Ketiti. Periodista e investigadora feminista tunecina.
Se queredes ler o artigo enteiro e máis opinións de mulleres musulmás falando da súa cultura podedes visitar a correspondente sección do traballo Mulleres no Islam, colgado na páxina da biblioteca do centro.
Este video, obtido via o blog Iguales en las 3000 é un documento excelente que exemplifica o texto anterior e que todos deberíamos ver. O uso do hijab nos centros escolares debe ser sometido a debate, é verdade, pero é un asunto complexo que non podemos solventar con tópicos de escaso rigor e ideas en exceso simplificadoras dunha realidade tan complexa e plural como é a cultura islámica.
Tuesday, 2 October 2007
FEMINISMO CONTRA HOMOFOBIA
Pois ben, algunhas mulleres foron dándose conta de que podían usar iso que se chama o ciberespazo para construíren unha nova realidade na que elas existen como realmente desexan ser, onde se poden facer a si mesmas sen ter que estar sometidas aos mandados dunha sociedade machista que distribúe as persoas en dous xéneros aos que lles asigna unhas determinadas maneiras de actuar (roles), sen deixar case escapatoria. Xorde así o ciberfeminismo.
Neste contexto hai mulleres e homes que se afogan porque non encaixan en ningún deses estereotipos. Así que as loitas feministas e os movementos contra a homofobia coinciden en reivindicar que hai “outros”(homosexuais e as mesmas mulleres) que teñen que poder mostrarse como realmente son, máis alá dos moldes que a publicidade e determinados sectores impoñen.
A pintora portuguesa, Paula Rego, da que o Museo Reina Sofía vai expor unha parte da súa obra, rompe con bastantes deses estereotipos: observa a serie Dancing Ostriches que, entre outros moitos cadros, aparecen na web da Universidade de Cmbridge.
Por certo no Museo de Arte Contemporáneo de Santiago de Compostela inaugurouse unha exposición baixo o título A batalla dos xéneros. Quizais non é doada para ser visitada polo alumnado, pero é interesante para adultos.
Non é tan doado
O xogo consiste en arrastrar o país ata a súa localización exacta. supostamente todos deberiamos acadar un 90%,de acertos, especialmente os profes. Atrevémonos? Xa nos contaredes...
Monday, 1 October 2007
Unha do bo de Cuttlas
Enlazando co post anterior hoxe queremos recomendar os cómics de Calpurnio, pseudónimo de Eduardo Pelegrín Martínez, de recente adquisición na biblioteca. Este ilustrador demostra que non é necesario o virtuosismo no debuxo para producir personaxes inesquecibles e escenas tan maxistrais como a que aquí aparece . O seu personaxe: O Bo de Cuttlas, é un heroe á vella usanza coa súa noiva (Mabel) e un malo (moi malo), Jack o malvado. Este personaxe emblemático, Cuttlas, é un tenro boneco minimalista concibido con trazos simples e estilo naïf, Calpurnio relátanos a través del as inquietudes e aventuras dun cowboy que situado na época actual medita sobre a existencia, as relacións humanas e a arte.
Recomendamos unha visita á súa interesante web, especialmente a esta sección onde aparecen algunhas das súas mellores creacións. Comenta un dos profesores do Departamento de Plástica que este tipo de cómic é moi axeitado para animar ao alumnado a que constrúa as súas propias historias. Non é necesario ser un mestre do debuxo para crear algo interesante. É a xenialidade do sinxelo
Sunday, 30 September 2007
A debuxar
Thursday, 27 September 2007
Homofobia II
Percepcións
Grazas ás máis avanzadas tecnoloxías podemos aprezar en toda a súa beleza ou precisión aspectos da realidade que antes nos escapaban.
.

Tuesday, 25 September 2007
Homofobia
- "Homofobia" significa temor, rexeitamento ou medo aos homosexuais.
- Non aceptar a un fillo ou filla homosexual non só non é unha alternativa, senón que trae graves consecuencias para o fillo ou filla e dor para toda a familia.
- Os homosexuais e as lesbianas son, como as persoas heterosexuais, moi diversas unhas doutras.
- Somos heterosexuais, homosexuais ou bisexuais pero non sabemos a causa.
- Só as sociedades que non queren cambiar, as escolas que non afrontan este tema e os pais que se negan a axudar aos seus fillos ou fillas deben ser criticados.
Un bo libro e un anuncio xenial dos nosos veciños portugueses.
Seguiremos falando do tema. Non vos parece?
Monday, 24 September 2007
Lecturas 2007-2008. Departamento de Lingua e Literatura Galega
Tres mozos amigos e compañeiros de instituto (15 anos) van sempre ao mesmo bar xogar a partida e tomar unha coca... e falar: Alexandre, Manuel e Antón. Alexandre non atura o novo noivo da nai; Manuel é rapaz perfecto: coa nai, estudante, educado, sincero... Chega do Senegal un rapaz negro, Nelson, e Manuel faise amigo del para introducilo no ambiente e acaba indo tamén ao bar. Pero Nelson e o seu pai son asaltados por un grupo nazi que lles dá unha malleira. Hai indicios de que un dos asaltantes os coñece. Quen será? Comezan as dúbidas e sucédense as sorpresas. Ben escrito. Lese dun tirón este libro. (Para 15 anos)
Esta no
O talismán dos druídas, Pepe Carballude, Everest, 109 p.
O consello de anciáns do Nerios (castro de Amenarelle) ve próximo o ataque das lexións romanas m
Convertido en U-xio pasará unha morea de aventuras loitando contra todo tipo de seres fantásticos e monstruosos, coñecerá a bela Briseida, montará en Euro e procurará o diamante das doce caras que salve o seu pobo do monstro que vive nas minas.
Novela de aventuras fantásticas ambientada nos castros, ben contada e con ilustracións.(12-13 anos)
A pomba e o degolado, Fina Casalderrey , Xerais. 171 p
A pom
Carlos Reigosa novela a historia de Pepa a Loba
Comeza con A xeito de como se fixo (agradecementos). Logo vai contándonos as peripecias da sonada bandoleira. A súa infancia e mocidade, a súa convivencia e casamento cun vello cantineiro, a desgraza que a levou a presidio, o seu amor con Daniel, a fuxida e ... como logo vai montando o grupo de bandoleiros e a as súas falcatruadas. Todo moi ben contado. E un luxo, as ilustracións son de Miguelanxo Prado.
(Para 17-18 anos)
O club da calceta, María Reimóndez , Xerais, 271 páxs
Do mellorciño publicado no 2006. Lese moi ben, ten gancho e está moi ben narrada. Historias de mulleres escritas por unha muller para ler homes e mulleres. Seis mulleres acoden a un curso de calceta que organiza unha asoci
Friday, 21 September 2007
A XOGAR !
Esta entrada vai adicada a todos os blogueir@s que se pasan por Mesturas e moi especialmente a tod@s os responsables das Bibliotecas Escolares que, dentro ou fóra do PLAMBE, aceptan a esforzada tarefa de convertelas en espazos acolledores e en recursos útiles. Estas inocentes persoas seguen sometidas a algunha estraña e esgotadora proba iniciática consistente en aumentar progresivamente os seus deberes mantendo ou reducindo as horas que poden adicar á súa, segundo os responsables políticos, encomiable labor. As probabilidades de éxito ante semellante reto son só comparables ás que esperan aos novos responsables da Coordinación das TICS, tarefa que resulta que non ten nada que ver con arranxar os computadores estragados. Ninguén pensou que se non van acompañadas de horas suficientes estas figuras e as súas importantes funcións quedarán desprestixiadas nos popios centros e non xerarán ningún tipo de confianza interna? A ninguén se lle ocorreu que, en moitos casos, toda esta montaxe pode dexenerar nunha simple etiqueta sen contido deseñada para que todos poidamos cobrar os prometidos complementos xa que "total só é cordinar un pouquiño o que se le" como dicía un compañeiro o outro día coa mellor intención do mundo?.Como loitar contra imposibles produce ansiedade, propómosvos estes marabillosos xogos do deseñador californiano Ferry Halim. Teremos moitas máis posibilidades de éxito loitando contra estes animaliños e personaxes tan tenros que contra a Todopoderosa Administración. Relaxarannos a coidadísima estética, os tons pastel e as suaves melodías. Como imos tendo unha idade, tampouco é que sexan moi difíciles para poder darnos o gustazo de acadar unha puntuación razoable. Se son demasiado cursis para algún ludópata empedernido, sempre haberá algún menor de 12 anos que os saiba aprezar.
Thursday, 20 September 2007
¡ Qué blanca más bonita soy !
Wednesday, 19 September 2007
Outros universos
bre Rafael Robles que pasou por unha experienca moi parecida en Teherán e ten un interesántísimo blog. Decatámosvos que el tamén ten un libro do trinque que nos apetece bastante: Ler el Quijote en Teherán, inspirado, como é obvio, no anterior; adquirirémolo rapidamente.
Tuesday, 18 September 2007
A cara oculta do talibán
Hoxe queremos contarvos unha historia sorprendente que coñecemos a través da interesante reportaxe de Thomas Dworzak. Xa leramos hai algún tempo acerca do asombro dalgúns visitantes occidentais en determinadas zonas de Afghanistan ao ver a naturalidade con que os rapaces e os homes afgáns se maquillaban os ollos con khol (un po negro e moi fino que se usa dende hai séculos en África e Asia para maquillar de negro as pálpebras). Do mesmo xeito, adoitaban aparecer en público da man ou abrazados con outros mozos, ou mantiñan numerosas relacións homosexuais de forma máis ou menos aberta, debido probablemente ás restricións impostas para ter unhas relacións fluídas con rapazas da súa idade. Esta permisividade de fondas raíces culturais, rematou bruscamente coa chegada do réxime talibán, coñecido en todo o mundo polas severísimas medidas que impedían calquera manifestación espontánea de alegría ou afecto. Á parte de impoñer ás mulleres o uso do burka, os talibáns prohibían calquera forma de representación dos seres vivos, animais incluídos. Ordenouse o peche de centos de estudios fotográficos, deixando só abertos algúns para realizar as fotos imprescindibles para os documentos oficiais. Non obstante, estes temidos soldados que eran capaces de castigar dun xeito atroz aos que se atrevían a desobedecer as súas demenciais ordes, subornaban aos fotógrafos para conseguir fotos máis do seu gusto, nas que aparecen profusamente maquillados ou con amigos íntimos sen ningún tipo de disimulo, permitíndose o que reprimían tan cruelmente nos demais. O autor da reportaxe conseguiu estas fotos can
do as tropas talibáns fuxiron ante a chegada dos seus opoñentes en 2001 e deixaron algunhas sen reclamar.Monday, 17 September 2007
De visita a Miniterra
Friday, 14 September 2007
Golfiños varados na meseta
E asemade aproveitamos para recomendar o seu interesante blog do trinque.
Saúde, Fátima, e que che vaia ben por Madrid.
Wednesday, 12 September 2007
Diferenzas
Monday, 10 September 2007
Un libro perigoso para os rapaces
Sunday, 9 September 2007
Máis Mar

Friday, 7 September 2007
Pontevedra e o mar
"Es la villa de Pontevedra el mejor lugar de toda la costa deste reyno, así por su grande población como por el trato. Está situada en un llano, en la orilla y margen de su río de la parte del mediodía entre dos bueltas que él da , con que queda gozando de él por la parte del levante, donde tiene una muy buena puente de cantería...su puerto es abrigado de todos tiempos y sergurísimamente dan fondo los navios dentro de su barra, junto a las mismas casas de la villa..."
A Casa das Campás recolle a mostra Pontevedra Peirao de historia, na que se lembra a relación da cidade co mar a través de fotografías, gravados e documentos históricos. É moi interesante e aínda estades a tempo.
Thursday, 6 September 2007
Adeus Elisa
Tuesday, 4 September 2007
De novo
Rematou o verán, polo menos ese verán psicolóxico que ten a súa fronteira nos derradeiros dias de agosto. En Pontevedra aproveitamos a ocasión para celebrar a Feira Franca. Houbo record de participación este ano e xentes de todas as idades acudiron á convocatoria da última edición. Unha marabilla ver como o entusiasmo de miles de persoas transformou por completo a cidade por unha noite e un día. A comida foi un dos grandes protagonistas da celebración, a bebida tamén, claro. Unha magnífica ocasión para facer fotos. Esta é a nosa pequena selección.Por certo, encantaríanos poder xerar un chisco deste entusiasmo colectivo para as iniciativas que propoñamos durante este curso que está a piques de comezar.
Wednesday, 13 June 2007
WEB 2.0: UNHA ACTITUDE, NON SÓ UNHA TECNOLOXÍA
Grazas aos compañeir@s da Nosa Biblioteca 3.0 dos que tanto aprendemos.
Sunday, 10 June 2007
VELLOS ROCKEIROS
Friday, 8 June 2007
REFLEXIÓNS FOTOGRÁFICAS: DANIEL CANOGAR
De inquietante e fermosa foi definida a obra
deste fotógrafo madrileño e pensamos que é certo, que é ambas as cousas á vez. Da súa páxina web destacamos a sección OUTRAS XEOLOXÍAS. Obxectos descartados (xoguetes, ordenadores, cintas de vídeo) atopados en vertedoiros foron a materia prima coa que creou estes grandes e impactantes murais fotográficos. Corpos espidos están atrapados entre estes residuos. Outras Xeoloxías é unha meditación sobre o consumo excesivo, o desexo febril e masivo de rodearnos de obxectos que, en realidade, non precisamos e que acabarán, sen dúbida, por anularnos. Certamente merece unha visita e unha reflexión.






