O Maio de 1968

Cun pouco de retraso porque o tempo é limitado nestas datas, organizouse dende o GNL e os Departamentos de Francés e Artes Plásticas unha pequena pero moi interesante exposición sobre as lendas do Maio Francés. Esta é a información con que se presenta a mostra:

Durante o mes de Maio de 1968, Francia é o teatro dun importante movemento estudiantil e social que forza ao xeneral De Gaulle a disolver a Asemblea Nacional e a organizar novas eleccións. Este movemento forma parte dun conxunto de acontecementos nos medios estudiantís e comeza nos dous lados da cotrina de aceiro. A partir de 1967, varios campus nos Estados Unidos ou Polonia, por exemplo, levántanse contra a política educativa. En Francia estes acontecementos toman con todo unha amplitude particular xa que se acompañan de potentes manifestacións de estudantes, logo dunha folga xeral que paraliza completamente o país (os camións militares deberán asegurar o transporte).

Tamén se acompaña dunha onda de reunións informáis dentro dos organismos, empresas, administracións, os colexios e as universidades, teatros, casas de cultura, etc. En todo o país, as portas ábrense a calquera cidadán, a palabra libérase e pasa a ser por algunhas semanas a razón de ser dos franceses. entusiasmados, abatidos, dubitativos, ou meditativos, cada un, segundo a súa sensibilidade poarticipa ou observa. Diálogos intensos establécense nas rúas, entre descoñecidos, e a través das xeracións. As lendas do 69 eran poéticas, subversivas, apocalípticas, revolucionarias. Velaquí tes boa mostra.

Que pasaba en España naqueles anos? Non é o momento de comentalo, pero desde MESTURAS non nos resistimos a pór un fondo musical a esta entrada. Eliximos a un cantautor que naquela época tiña unha imaxe certamente sesentayochista. Non volo perdades.

Esta ligazón para os interesados en ver os afiches orixinais

Remata MercaArs Constructor

Rematamos a actividade MercaArs Construtor na biblioteca e, a verdade, foi moi gratificante ver tanta xente intentando reflexionar sobre o concepto de Arte, que resultou ser en grao sumo escurridizo. Intentouse definir que elementos debemos ter en conta para determinar cando unha manifestación pode ser considerada ou non unha obra de arte. Previamente entre tod@s mandaramos propostas ao foro e confeccionouse unha galería de imaxes. Dentre elas seleccionáronse 35 propostas que incluían arquivos de son e imaxes de banda deseñada. Os dados decidían quen debía defender ou rexeitar cada unha destas propostas que subirían ou non ao panel de MercaArs unha vez rematada a discusión co resto dos participantes que opinaban libremente. Dúas horas de intensa discusión. De 6.30 a 8.30 nada menos, logo de toda unha tarde de clases. Houbo aplausos ao final. Parabéns a tod@s os participantes.

O efecto Lucifer e a maldade

Temos hai algún tempo un curioso libro na Bibioteca, chámase "O efecto Lucifer: el porqué de la maldad" do psícólogo social Philip Zimbardo. O autor intenta demostrar que en realidade temos un coñocemento moi precario sobre nós mesmos, e sobre as persoas coas que convivimos. Sendo certo que, en xeral, as persoas tendemos a buscar situacións seguras nas que o noso comportamento é previsible, se esas circunstancias cambian o código ético dos seres humanos pode sufrir trastornos profundos e radicais e persoas en principio pacíficas e "normais" poden converterse en torturadores sádicos desprovistos dos máis elementais sentimentos de empatía. Non son procesos irreversibels, pero se coñecemos os factores que operan nesas circunstancias límite entenderemos mellor o que pode acontecer.

É interesante ler esta entrevista e tamén botar unha ollada ao libro. Ao longo das súas páxinas descríbese o experimento Stanford no que asistimos aos cambios de conduta sufridos por un grupo de estudantes que voluntariamente aceptaron participar nel. O experimento debía durar 15 días. Tiveron que interrompelo ao sexto ante a dureza da situación creada. Moitos tranquilos estudantes convertéronse en brutais e sádicos gardiáns,

Ocorreu algo así no cárcere de Abu Ghraib en Iraq?.

Dende hai mais de 5 anos os alumnos do ciclo Superior de Animación de Actividades Físicas e Deportivas do IES Sánchez Cantón veñen realizando unhas xornadas de animación con xogos para nenos de entre 3 e 6 anos de idade dos colexios Villaverde Mourente, Os Campos e Vidal Portela de Pontevedra.
Nestas xornadas participan cada ano ata 250 nenos dirixidos polos alumnos do Ciclo.
Ao mesmo tempo estas xornadas serven para que os profesores dos módulos de Animación e Dinámica de Grupos, Xogos , e Didáctica poidan valorar a asimilación das ensinanzas teóricas unha vez que se poñen en práctica nunha situación real e non simulada.
Velaí algunhas imaxes destas xornadas.

Vía ciclos deporte

Espirais

"A espiral é un círculo espiritualizado. Na forma espiral, o círculo, desenrolado, devanado, deixou de ser vicioso... A volta segue á volta, e toda síntese é a tese da nova serie..."
Vladimir Nabokov.

Deixámovos esta orxía de espirais de todo tipo que atopamos no CiberPaís. Atopamos tamén esta ligazón para os máis entusiastas onde descubremos a fermosa cita de Nabokov que non coñecíamos.

.

Norma

.

Parece que acaba de saír a poxa unha gravación cunhas escenas inéditas de Marilyn Monroe durante a rodaxe de The Misfits (Vidas rebeldes), con Clark Gable. Hai pouco escoitabamos o relato das súas desavenencias con Sir Lawrence Olivier cando se empeñou en producir personalmente unha película para non ter que desempeñar o papel de loura parva que sempre lle asignaban e viaxou a Londres co seu marido de quenda, o escritor Arthur Miller. A rodaxe de "O príncipe e a corista" foi un pesadelo porque ela estaba xa moi perturbada e as crises eran frecuentes. Hai só uns meses oímos dun libro que conta as últimas sesións co seu psiquiatra pouco antes do seu ¿suicidio?. Pero o que vos ofrecemos hoxe son estas imaxes da doce Norma Jeane moito antes de ser famosa. Cando era só unha rapaza que aínda botaba de menos a súa nai...

Nostalxia

Pecha o mítico cine Palacio de la Música da Gran Vía de Madrid. Para quen pasamos a infancia en cidades pequenas próximas á gran urbe e perpetuamente anuladas por ela, cidades "de provincias", denominación que sempre nos pareceu case un insulto, ir ao cine en Madrid constituía unha ocasión especialísima que as nosas familias só de cando en vez se podían permitir. Eses espazos inmensos, cos seus palcos e grandes cortinas que só deixaban ver a enorme pantalla cando empezaba a función, nada tiñan que ver cos pequenos cines onde pasabamos as tardes de domingo. Case 500 cines había en Madrid dos que só quedan 20 no centro. Corren a mesma sorte noutras cidades: volvémonos cómodos e preferimos o videoclub da esquina ou a área comercial onde ademais de ver a película, de paso, podes ir ao supermercado ou botar unha ollada á roupa da nova tempada.

Apetécenos hoxe un paseo nostálxico por esta selección de boas películas. De ningún modo nos atrevemo a dicir que son as 100 mellores porque, coma sempre, toda selección é máis que subxectiva.

Videocreación musical e arte

Mañá celebramos a primeira sesión de MERCA aRS CONSTRUCTOR na Biblioteca. Estamos totalmente desbordados e asombrados polo número e calidade de intervencións do alumnado participante no foro e desde Mesturas queremos felicitar a todas as persoas que de forma tan entusiasta e cun nivel tan sorprendente aceptastes participar nesta actividade. Estamos a facer un listado con todo o material aportado para que sexa máis visible aos visitantes do curso. Aproveitamos a entrada para publicar unha das intervencións no foro do profesor Lois Atanes, o noso crítico musical de luxo que xa aceptou seguir sendo colaborador de Mesturas no futuro e a quen non pensamos deixar escapar. Grazas Loís por todas as túas valiosas achegas e tomámosche a palabra no das colaboracións virtuais.

.

.

"Outra das actividades produtivas que poderiamos analizar é a da videocreación e, dentro dela, a da videocreación musical. Este xénero, nacido oficiosamente no ano 1975 grazas á estrea deste clip de Queen, trascende calquera categoría escénica reducionista para se converter nunha simbiose de tendencias e disciplinas: pintura, cine, infografía, animación... Alén do simple concerto filmado, o videoclip, en tanto proposta creativa, debe respectar unha serie de regras: certa estética musical, unha boa planificación narrativa, un -en ocasións- coidado deseño de produción...todos eles elemmentos indispensables para poder contar un relato consistente en poucos minutos. Isto é, aínda que a industria discográfica bote man dos videoclips para promocionar os seus produtos, non todos van ter a categoría de videocreacións de calidade. En palabras de Michel Gondry, un dos grandes realizadores deste xénero, coñecido tamén polo seu traballo como cineasta: " Creo que o que me impulsou a me involucrar nos videos musicais foi esa posibilidade de contar pequenas historias que, aínda que non sexan narradas a través de palabras, sempre teñen unha continuidade".

Propoñémosvos unhas cantas mostras. A primeira, un dos videos máis premiados dos últimos anos, Sledgehammer, de Peter Gabriell, dirixido por Stephen Johnson. Este clip abriu un mundo de posibilidades, grazas sobre todo á experimentación coa animación stop-motion.
A segunda, unha das moitas marabillas rodadas polo mencionado Michel Gondry, around the world, para Daft Punk.
E para rematar, dúas máis: o xogo de texturas escénicas que Jonathan Glazer concebiu para o tema street spirit de Radiohead, ademais do apacible, frío e saudento uso da animación infográfica para o green grass of tunnel, dos islandeses Múm".

Lois Atanes

Veleno tinto

Naquela mañá de inverno de 1319, Frei Samuel, o humilde monxe sandador do mosteiro de Toxosoutos, camiñaba cara a Noia cunha dor de frieiras que case o facía chorar. No castelo de don Rui de Soga de Lobeira, agardábao o bispo Berenguel de Landoire coa intención de agradecerlle un impagable servizo que o freire lle ofrecera na súa loita contra os que pretendían apartalo do bispado de Compostela. Mais, a morte dun dos criados de don Rui, envelenado por beber dunha xerra de viño quente, obrigará ao pícaro e intelixente freire a realizar unha concienciuda investigación coa intención de coñecer o motivo e o autor de semellante crime. (Resume da contraportada)

Velaquí unha novela de intriga protagonizada por un curioso e mundanal frade medieval nas terras de Noia. Esta novela da colección Fóra de xogo lese dun tirón e non está gobernada por un grupo adolescentes investigadores, nin aparecen aquí, a diferenza de tantas outras. A pesar diso poden lela os adolescentes e pasarán un bo rato.

Actividades de sendeirismo e orientación

Outra actividade de sendeirismo e orientación, esta vez para o alumnado de 3º ESO. Saíron moi dispost@s a pasar unha xornada diferente ás 9 da mañá en dirección a Monteporreiro.
Alí, como podedes ver, fixeron este paseo tan marabilloso e descoñecido para moitos habitantes de Pontevedra que recomendamos para aqueles que saiban valorar o entorno tan privilexiado que temos a un paso das nosas casas.
Subiron pola marxe esquerda pasando por varias zonas de muíños e rápidos. O regreso fíxose pola marxe dereita, polos sendeiros normalmente utilizados por pescadores.

Como a vez anterior dende este enlace podedes acceder ás fotos en maior tamaño e facer as descargas que queirades.

Arte, que invento é iso?

Quen determina que é a Arte? Todas as persoas teñen necesidades estético-artísticas ou só unha minoría? Hai algunhas institucións que fan negocios coa Arte. Cales?. É posible escapar á tiranía dos gustos oficiais en cuestión de Arte? Unha boa reproducción da Gioconda é unha obra de Arte? E un bordado ?.

Estamos preparando entre varias persoas unha actividade sobre o significado da arte que terá lugar próximamente na biblioteca. Utilizaremos os ordenadores, o canón, a aula virtual do centro. Proxectaremos moitas imaxes pouco coñecidas, fragmentos musicais e entre todos os participantes construitremos nun gran taboleiro MERCAars Constructor. De que estamos a falar? Xa vos contaremos.

Por agora unha proposta. O video MUTO do artista BLU. Unha animación sobre pinturas murais en paredes de lugares públicos deste artista que pasou varios meses pintando, filmando e editando o video. O StreetArt é arte? Pódese pintar unha parede se as autoridades municipais non o permiten? Quen decide sobre a calidade destas manifestacións?.

Casas doentes

O outro día paseando polo campo vimos unha casa abandonada, unha máis con toda a súa carga de melancolía e suxestión. Lembramos a magnífica exposición "Casas doentes" de Manuel Sendón. Esta entrada é unha pequena homenaxe a todas esas casas que producen sempre en nós un fondo desacougo na certeza de que as nosas proprias casas, agoras habitadas e ruidosas, tamén serán algún día casas doentes.

"No mundo rural galego a casa ten un significado moi especial e hoxe un gran numero delas están abandonadas, deterioradas ou en ruínas. Unhas semellan estaren cegas, outras mudas e todas elas doentes.

Durante o ano 206 estiven a fotografar estas casas doentes ao longo de toda Galiza, o meu obxectivo non foi o dun estudoso da arquitectura. Non pretendín realizar un catálogo desas casas nin establecer as súas tipoloxías, e aínda que as características delas aparecen reflectidas nas fotografías, o meu achegamento situase noutro campo, interesándome fundamentalmente a capacidade de suxestión das imaxes creadas.

Neste momento estanse a realizar, sen lugar a dúbida, gran número de aberracións arquitectónicas en toda a xeografía galega, pero limitarse ao que se acostuma a denominar “feismo” pareceme unha simplificación. Trato polo tanto de fuxir do reducionismo que significaría limitarme a fotografíar as devanditas aberracións e da fácil ridiculización que tal posicionamento acostuma a levar implícita. Interésoume máis presentar estas casas con toda a súa dignidade a pesar do estado ruinoso que adquiriron co tempo, centrándome na capacidade evocadora que desta situación se deriva e no potencial que teñen para interrogarnos.

A palabra doente, non só significa enferma, senón tamén cabreada, e non é para menos neste caso se comparamos a arquitectura que se está a facer neste momento coa destas casas doentes. Esta é unha das razóns da escolla do título e da dignidade con que pretendín fotografalas."

MANUEL SENDÓN

Botero e Abu Ghrabi

O Instituto Valenciano de Arte Moderna (IVAM) acolle ata o próximo 6 de xuño a exposición 'Abu Ghrabi" do prestixioso artista colombiano Fernando Botero. A serie está composta por 24 pinturas e 22 debuxos que percorreron países como Italia, Alemania, Grecia ou Estados Unidos. Fernando Botero explicou que esta obra nace da ira de ver como algúns soldados estadounidenses torturaban aos prisioneiros de guerra. 'Sentín un gran desasosego, que foi crecendo, ao ver a gran hipocrisía dun país que se declara como defensor dos dereitos humanos e, así, comecei a imaxinarme as torturas a facer os bosquexos', engadiu o artista colombiano. Ademais, Botero explicou que tardou uns 14 meses en completar esta serie da que dixo que 'pode deixar un recordo' na mente das persoas, pero 'non logrará cambiar a orde social e político'. 'A arte é un recordo ou un testemuño permanente, pero non cambia a orde cotiá', matizou.

Se vos interesou o tema e queredes coñecer máis detalles sobre as obras desta serie e as opinións do pintor

Xurxo Mariño

Como pode verse na foto, tivemos unha agradable visita na Biblioteca, Xurxo Mariño Alonso o autor de Os dados do reloxeiro e Po de estrelas (o que ten o libro na man). Despois tivo unha charla co alumnado de 4º da ESO e 1º BAC. Comezou contándolles o curioso que resulta que neste instituto o interese e promoción dos seus libros vén da man do profesorado de Lingua Galega… tratándose de asuntos científicos. E que lle parecía ben, que a cultura científica é cousa de todos, que non debería haber ciencias e letras, que hoxe cos coñecementos que temos a maioría da xente seguía tan iletrada cientificamente como os seus devanceiros de hai centos de anos. Falou do Sol (sobre unha foto do día), das viaxes a outros planetas, da posible vida extraterreste e da súa especialidade, o cerebro humano… mesmo fixo algún pequeno experimento co público. Logo asinou libros e respondeu ás preguntas dun grupo de interesados lectores. E non tiña ningunha pinta de científico (cal pode ser a pinta dun científico???), era un tipo informal, divertido e amable con todos. Grazas ao Equipo de Normalización Lingüística e a Xurxo Mariño polo acto.

Actividades da natureza: sendeirismo e orientación

O alumnado de 4º ESO pasou unha mañá diferente na serra da Fracha entre os concellos de Pontevedra e Ponte Caldelas.

Saíron ás nove dá mañá en autocar ata a area industrial do Campiño e dende alí procederon a realizar varias actividades de orientación pola serra da Fracha ata a cota de 540m. coñecida como Pico de Entrerrías. Baixaron logo ata a area recreativa onde realizaron máis actividades de procura de tesouros, mochilas e diversos agasallos. Regresaron a Pontevedra ás 13. 40. Unha mágoa que o tempo non acompañara moito.

Podedes ver as fotos a maior tamaño dende esta ligazón e tamén baixalas ao voso equipo.

Po de estrelas

As Letras Galegas non son só a literatura, as novelas, os contos e as poesías. Tamén o son os textos científicos de divulgación que achegan as ciencias á xente. Sábeno ben os moitos alumnos e alumnas de 2º de Bach. que gozan coa lectura (e os Carrabouxos) de Os dados do reloxeiro.

Agora Xurxo Mariño acaba de publicar Po de estrelas na liña do anterior, que tamén se pode descargar en internet. E temos que lle agradecer que se ofrecese a presentalo este venres 16 no Sánchez Cantón porque o autor quixo agasallar os lectores do noso instituto.

Que mellor xeito de celebrar o Día das Letras Galegas?...

E tamén haberá teatro mañá 14 no Principal (Fas e Nefás, a Tía lambida) polo grupo de Teatro do Instituto

E Monólogos a próxima semana...

Bibliotecas...

Manuel Rivas, coma sempre moi fino:

Non hai moito, nun municipio ourensán, houbo un debate veciñal e unha votación para decidir o destino dunha subvención de fondos europeos. O dilema era unha biblioteca... ou un tanatorio. Unha variante do dereito á autodeterminación. En realidade, a alternativa da biblioteca xurdiu no último momento, por proposta das dúas rapazas máis novas do lugar. Entendían que se se optaba por unha biblioteca, coa súa bibliotecaria e todo, non só se abría un espazo onde estar vivo, e vivir outras vidas, senón que tamén se emitía un sinal cara ao futuro. Como vai morrer un pobo onde hai biblioteca e bibliotecaria? Na votación houbo unha marmórea maioría a favor do tanatorio. (El País, 10-5-08)

Oliver Sacks III : Espertares

E xa só resta facer unha breve mención á que é probablemente a obra máis coñecida de Sacks: Awakenings (Despertares), que posteriormente foi levada á pantalla con Robert de Niro e Robin Williams como protagonistas.

A película está precisamente baseada na experiencia clínica de Oliver Sacks, que devolveu transitoriamente a “liberdade” aos seus pacientes, paralizados durante décadas, tratándoos co que, daquela, foi considerado un medicamento milagroso, a Ldopa. Ese espertar evidenciou a traxedia que tiñan ante os seus ollos: o paso do tempo que non todos admitían. Planéase tamén o dilema dos efectos adversos fronte aos beneficios de certos fármacos, por moi evidentes que parezan, e que é sempre un terreo difícil na relación médic@-paciente. Ambas as partes deben aceptar a realidade. Toda unha lección de ética médica e do valor da existencia.

Os protagonistas, que reflicten fielmente a personalidade de moitos dos enfermos reais de Sacks deben afrontar un dobre reto: primeiro deben aceptar o paso implacable do tempo decorrido desde que enfermaron e perderon a consciencia e segundo, e aínda máis terrible, que cando empezan a aceptar a súa situación e a gozar dela descobren que os efectos da droga son transitorios e aos poucos, a maioría van caendo de novo no estado anterior de inconsciencia.

Neste punto é onde estriba a diferenza entre a película e o libro. Na primeira, o final non é o real, xa que algúns dos pacientes descritos por Sacks, lonxe de quedaren nun punto similar ao comezo, foron capaces de soportar a situación e adaptarse, ben por eles mesmos ou con axuda externa, e superar as limitacións que o medicamento non conseguiu emendar. O libro, moi na liña de Sacks, é a constatación de que o día a día destes pacientes mellorou amplamente para aqueles que decidiron tomar as rendas da súa nova realidade insistindo na idea de que cando fallan os tratamentos farmacolóxicos, pódense e débense pór en marcha outras medidas, persoais e sociais, para conseguir eses novos "espertares".

Estes pacientes estaban afectados de encefalite letárxica que apareceu, como epidemia entre 1916 e 1925. Pode tratarse dun virus causal non extinguido nunca, que se mantén en fase latente ou non virulenta, e que emerxerá innumerables veces ao longo da historia.

Atopamos este excelente traballo sobre a enfermidade e a pelicula. Paga a pena botar unha ollada.

Máis Oliver Sacks

Cando encargamos os libros de Oliver Sacks nunha das nosas librerías que tan ben nos aconsellan, aínda nos recomendaron un terceiro "O tío Tungsteno", así pois decidimos seguir falando deste interesante personaxe. Neurólogo, londinense de orixe e profesor no Albert Einstein College de Nova York, ten, máis ou menos 80 anos. Non elude nos seus escritos a terminología médica, e parece que escribise para si mesmo sen importarlle que os seus lectores se perdan, aínda que curiosamente esa perda non se produce e un vai pasando sobre Korsakov, L-Dopa, Encefalite, Agnosia, ata que se fan termos familiares.

Escribiu O home que confundiu a súa muller cun chapeu con 50 anos. Nos vinte e catro capítulos do libro repasa outros tantos casos clínicos que atopou ao longo da súa carreira profesional, narrados (que non novelados) en primeira persoa. Os casos estrutúranse en catro grandes bloques: Perdas, Excesos, Arrebatos e O mundo dos simples.

Hai casos tan curiosos como o de Jimmie , un síndrome de Korsakov (perda de memoria recente), que quedou coa memoria estancada en 1945, créndose permanentemente nos 19 anos. As situacións que algo así provocan son difíciles de entender. Cando a J. lle mostraban fotos da Terra vista desde o espazo, quedaba totalmente confundido sen poder crer que eran fotos reais. Do mesmo xeito que os encontros co seu irmán menor, a quen non podía recoñecer nun home tan vello. O peor de todo, o máis tráxico, é cando vía o seu rostro no espello, convencido dos seus dezanove anos, e este, como nun pesadelo, devolvíalle a imaxe dun ancián. Por fortuna e á vez por desgraza en poucos minutos tamén esquecía este tipo de incidentes.

Outros casos de interese: o do home que espertou un día sentindo que a súa perna era allea á súa persoa e caeu da cama ao intentar botar do seu lado "aquela cousa" repulsiva. Ou o home que co sentido do equilibrio totalmente alterado era incapaz de darse conta (salvo ao verse nun vídeo) que andaba inclinado, como a torre de Pisa. A muller que perdeu a noción de "esquerda", polo que se maquilla unicamente a parte dereita da cara...

Via Marte Rojo

Na orixinal película Memento descríbese unha persoa cun síndrome Korsakov

Un antropólogo en Marte

Oliver Saks, autor do espléndido "O home que confundiu á súa muller cun chapeu" é tamén o autor de " Un antropólogo en Marte" que contén sete historias nas que se nos refire o potencial creativo de certas enfermidades, historias de pacientes nos que as desordes neurolóxicas (amnesia, autismo, etc.) non lles impediron a súa relación con certas formas artísticas ou co seu traballo, como o caso do pintor que por mor dun accidente de coche queda cego á cor (acromatopsia cerebral) e só ve en branco e negro, o que incide no seu novo xeito de entender o mundo; ou o dun cirurxán que era capaz de operar a pesares de padecer a síndrome de Tourette descrito na entrada anterior, que nos casos máis agudos está caracterizado por tics convulsivos, mímica involuntaria ou repetición das palabras ou os actos dos demais, e por pronunciar dun xeito involuntario e repetitivo maldicións ou obscenidades (algúns supón que Mozart o padecía); ou o caso de Amorne Grandin, unha autista que é licenciada en zooloxía, dá clases na universidade e que deseña e constrúe instalacións agrícolas.

Nos próximos días na biblioteca

Síndrome de Tourette

Hai algún tempo que soubemos dun neno con Síndrome de Tourette matriculado nun centro próximo ao noso. A atención do alumnado con algún trastorno do comportamento é unha das grandes materias pendentes no noso sistema educativo. Hai unha necesidade acuciante de persoal especializado, bótase de menos a axuda e a información seria e sistemática para o profesorado e, por suposto, atención e información aos compañeiros e compañeiras deses nenos para crear entre todos certo clima de empatía, que non pena, ante unha patoloxía que se pode manifestar en ocasións con síntomas moi agudos. Entre todo o material que atopamos na rede, e carecendo nestes momentos do consello dun profesional, gustounos o enfoque desta reportaxe. Tamén parécenos unha idea excelente abordar a cuestión cos compañeir@s de aula do alumnado afectado tal como suxire este documento.

Literatura en contornos dixitais II

Que é a nova literatura dixital? Pódese considerar literatura? Fan falta novas ferramentas para a súa evaluación?

"As tecnoloxías dixitais favorecen a aparición de patróns emerxentes de creación á vez que nos proporcionan novas prácticas e enfoques docentes en materia literaria. Este contexto dixital obríganos a repensar os presupostos teóricos e os conceptos máis básicos para ter recursos desde onde achegarnos críticamente ás novas formas de textualidade electrónica". Laura Borrás

"Estamos nun momento parecido ao que asistimos coa revolución da imprenta xa que a literatura é un patrimonio esencial da nosa sociedade. Por iso, hai que prestar moita atención ás novas tecnoloxías e examinar como condicionan a propia creatividade e os dereitos de lectores e autores". Gabriel Ferraté

"Crear en pantalla é como esculpir sobre auga e, sen dúbida, o contorno dixital está introducindo unha nova orde onde os artistas poden inventar novas formas de produción e onde as posibilidades técnicas serven para ampliar as posibilidades de expresión". Joan Campàs.

Atopamos esta pequena xoia dixital na rede que queremos compartir con tod@s vós.

.

Libros e mestres na República

Nestes días que conmemoramos a festa dos libros parécenos moi oportuno un recordo a aquelas persoas que sempre confiaron neles para formar cidadáns libres. Referímonos a tantos mestres e mestras republicanos que os defendían e amaban. É case un deber lembrar como os levaban de pobo en pobo marcando para sempre as vidas dos seus alumnos. Chéganos a información desta serie de vídeos via darle a la lengua.

Parécenos, nas actuais circunstancias, un documento imprescindible.

Literatura na rúa

Para celebrar o Día do Libro no Abril dos Libros o alumnado de Literatura Galega do século XX (2º BAC) deixou a aula e saíu ás rúas de Pontevedra agora con pouco tránstito e acolledoras. Cada alumno/a foi lendo un texto de homenaxe a autores que contan cunha estatua, busto ou placa nas rúas pontevedresas. Castelao, Bóveda, Valle Inclán, Paz Andrade... deixáronse acompañar uns momentos polos mozos e mozas do IES Sánchez Cantón.

.

DÍA DO LIBRO

Todo o mundo miraba esas pegadas que subían e baixaban polas paredes e escaleiras desde o vestíbulo ata a biblioteca. Sorteáronse 5 libros entre profesorado e persoal non docente e parece que os afortunados e afortunadas están moi satisfeitos. Foi un día do libro estupendo. Grazas a todas as persoas que o fixeron posible.

Obradoiro de narrativa

Hoxe foi a 4ª e última sesión do obradoiro de narrativa: alumnado do Sánchez Cantón e o escritor e profesor Manuel Lourenzo González. O alumnado recolleu a súa parte da narración colectiva cos comentarios e suxestións de Manuel Lourenzo. Agora farán as últimas correccións e ... todo rematado! O importante foi a experiencia de construír un relato colectivo: técnicas, temas, personaxes, dificultades... O resultado final é secundario... pero non ten por que ser malo. Xa se verá, porque a ANPA quere imprimir o relato final para que todos e todas garden unha lembranza da experiencia. Grazas a Manuel Lourenzo e á ANPA, a Biblioteca acolleu o nacemento dunha interesante narración colectiva na véspera do Día do Libro.

.

Poemas chineses

A verdade, non puidemos resistir a tentación de utilizar esta nova ferramenta para a nosa colección de poemas chineses. Van adicados, como non, a nosa querida Chen Ping, a quen tanto botamos de menos.

Seu Jorge.

Compositor, guitarrista, cantante, actor: Seu Jorge é un artista poliédrico, quen de se desenvolver en múltiples espazos estéticos de xeito osixenado, anovador, mesmo arriscado. Nacido en 1970 nas aforas de Rio de Janeiro axiña apertou ritmos vitais, sonoros e paixonais co samba, o rock e mesmo o son da Motown. Coñecímolo no ano 1998, cando liderando aos Farofa Carioca publicou un primeiro disco esperanzador, Samba esporte fino. Anos despois, definida a súa autonomía persoal e musical, publica Cru, traballo reivindicativo e áspero, reinvención dun samba máis urbán que tropicalista. Nel versiona cun decadente e ácedo pesimismo o clásico de Sérgio Mosca e Noca de Portela, sou favela: A favela é, um problema social/Sim mas eu sou favela/Posso falar de cadeira/Minha gente é trabalhadeira/Nunca teve assistência social/Ela só vive lá/Porque para o pobre, não tem outro jeito/Apenas só tem o direito/A um salário de fome e uma vida normal.


Unha das grandes cancións de Cru: tive razão.

Porén, puidémolo ver, alén da súa faceta musical, mergullado na marciana e exótica The Life Aquatic with Steve Zissou, filme dirixido por Wes Anderson en 2005, onde ademais de construír unha das personaxes máis bizarras da película versionaba, guitarra en man, temas de Bowie, adaptándoos á estrutura do samba.


Bowie, máis marciano ca nunca: life on mars.

Consolidado como un dos novos valores referenciais da nova canción de autor brasileira, actuará en Pontevedra o vindeiro 10 de maio no Pazo da Cultura, dentro do ciclo Con Voz Propia.

"Las alas de la vida"

O pasado venres na 2 de TVE, no programa Versión Original puidemos ver a película Las alas de la vida.

É un documental sobre un médico, Carlos, que contrae unha grave, rara e fatal enfermidade: como asume o que lle pasa, como se enfronta á morte, que espera dese momento, como o vive a súa familia na que hai posicións diferentes, como crece a súa filla, os seus amigos... todo iso sen mexericadas, sen facer espectáculo, respectando posicións diversas e sen deixar de impactar un só momento. ¡Non sei como conseguiron tal! Parabéns ao seu director, Antoni P. Canet.

No coloquio o ministro Bernat Soria dixo que o Ministerio de Sanidade comprara os dereitos e que a ía difundir xa que a sociedadade estaba necesitada de falar da morte e romper o tabú que o mundo urbanita industrializado fixo dela.

É ben certo, tanta morte espectáculo que se oculta a morte real.

Huun- Huur-Tu en Pontevedra!

Huun Huur Tu

"Eles son da República de Tuva, unha rexión montañosa e de clima case polar, fronteiriza entre Mongolia e Siberia que historicamente foi invadida por todos os veciños posibles ata que en 1921 un grupo de pastores declarou a súa independencia. Desde hai uns anos decidíronse por exportar a súa cultura a occidente e con ela un dos trazos fundamentais da súa música popular: os sons guturales que, contan, aprendes cando convives moito tempo en soidade cos animais e queres comunicarche con eles. Esta preocupación polos rexistros vocais non é nova en occidente desde que os futuristas e os dadaistas reivindicaron a voz como un dos principais instrumentos musicais. Moitos artistas investigaron todas as posibilidades acústicas dos nosos órganos de fonación: Meredith Monk, Leon Thomas, Diamanda Galas, Joan LaBarbara, Fátima Miranda, Phil Minton, etc., cada un coa súa lectura persoal, pero todos preocupados por extraer os rexistros imposibles. A diferenza respecto dos sons guturales e difónicos de Huun-Huur-Tuu é que con eles esta linguaxe forma parte dunha expresión popular arraigada nas tradicións ancestrais, transmitida entre xeracións mentres coidan o gando. Por iso esa naturalidade e autenticidade levoulles a ensinar os seus prodixiosos rexistros por todo o mundo: televisións, bandas sonoras de películas e, entre moitas das súas colaboracións, concertos privados na propia casa de Frank Zappa" fonte Sinsal

Que sorte poder gozar do privilexio dunha actuación en directo nas ruínas de Santo Domingo o dia de 17 de Maio,ás 22:00h formando parte do ciclo Espazos Sonoros

Euskadi: canción de autor, tempos novos.

No mes de marzo de 2003 o escritor euskaldún Kirmen Uribe (Ondarroa, 1970) foi convidado pola escritora norteamericana Elizabeth Macklin para realizar unha serie de recitais en pleno corazón dos Estados Unidos, na neurálxica New York. Acompañárano na viaxe grandes voces emerxentes do panorama musical basco, entre elas Rafa Rueda e Mikel Urdangarin. O dilema lingüístico e creativo fíxose patente: "que podiamos facer nós, que formamos parte dunha comunidade lingüística de apenas seiscentos mil falantes, nunha cidade onde todas esas persoas poden caber nun só barrio?", escribe Uribe. Froito desa vivencia, catro anos despois, viu á luz o fermosísimo libro disco "Zaharregia, txikiegia agian" (Unha maneira de ollar, Hotsak, 2007), traballo doutado dunha fonda significación emocional. De todos os temas brillan con luz propia as cancións de Urdangarin (Zornotza, 1971), compositor maduro, culturalmente comprometido, directo no seu convecimento estético.


Unha mostra lene: Abendua.

Ven de ser editado tamén hai escasos meses o novo disco do músico de Irún Jabier Muguruza. Alén das connotacións socias dun apelido vencellado á reivindicación socio-lingüística, Muguruza é un deses autores doutados dunha sensibilidade abafante, dura, mesmo simbiótica. Bucea nos océanos das novas letras bascas para nutrir as súas cancións de textos directos, férreos, mais humildes e reflexivos. Atxaga, Lete ou Iñaki Irazu teñen sido musicados por un Muguruza quen, co seu novo traballo, "Konplizeak" (Elkarlanean, 2008), é xa un dos referentes da canción de autor estatal.


Irene. Texto de Leire Bilbao, crú, feroz na súa concreta indeterminación.

Arropa bustiarekin batera
soketan eskegi da ilunabarra.
Irenek bere bizitzaz hitz egiten du
dagoeneko gertatua balego bezala.
Betseinetan beldurra antzematen zaio.

Ireneri ez dio min egiten inoren minak.
Poltsa beteekin bueltatzen da etxera.
Bi sagar eta kafea.

O solpor colga no tendedeiro
ao carón da roupa mollada
Irene fala da súa vida
como de auga pasada
o medo está nas súas pupilas

A Irene non lle doe o mal alleo
volve á casa coas bolsas cheas
un paquete de café e dúas mazás

Discografías seleccionadas:

Mikel Urdangarin.
1. Dana (Elkarlanean, 2005)
2. Anek idatzi dit zutaz (Hotsak, 2008)

Jabier Muguruza.
1. Enegarren postala (Resistencia, 2003)
2. Abenduak 29 (Resistencia, 2005)
3. Konplizeak (Elkarlanean, 2008)

De novas ministras e vellas mulleres lectoras

A nova voceira do Partido Popular no Congreso, Soraya Sáenz de Santamaría, deu hoxe os parabéns á nova ministra de Defensa, Carme Chacón, e considerou que chegou o momento en España de que 'non sexa noticia o sexo ou a condición de quen ocupa un cargo, senón a súa capacidade e os seus méritos". Estando en principio de acordo con que esta circunstancia sería moi desexable, convén recordar que estes logros que agora se visualizan son o resultado dun longo e duro camiño cheo de atrancoss. Aproveitamos a ocasión, xunto á circunstancia de que parece ser que abril quedou definitivamente institucionalizado como o mes dos libros, para publicarmos o documento "As mulleres que lemos somos perigosas" que no seu día foi posto en circulación polas amigas de Ciudad de las Mujeres e agora traducimos co seu permiso. Achegamos tamén un artigo de Helena Villar que apareceu xusto despois das últimas eleccións. Para saber de onde vimos e a onde nunca máis debemos volver. Para lembrar que esta fermosa foto dunha muller embarazada de 7 meses, flamante ministra de Defensa, nunca sería posible se outras mulleres ao longo da historia tivesen deixado de ler, de rebelarse.

As mulleren que len

"As eleccións acalaron ás mulleres no seu día grande, que coincidiu coa xornada de reflexión. Mais como moitas tecemos na rede unha lazada violeta que aperta a sororidade, fixemos circular entre nós felicitacións, textos críticos e reivindicativos, e fermosas na forma aínda que tristes no contido presentacións en power point. Unha das que recibín e propaguei ten escritos contra as mulleres dos que non me resisto a copiar algún:

.

.

"A muller debe adorar ao home como a un deus. Cada mañá ha de axoenllarse nove veces consecutivas aos pés do seu marido e, cos brazos cruzados, preguntarlle: señor, ¿que desexades que faga?" (Zaratustra, século VII a.C).

"A natureza só fai mulleres cando non pode facer homes. A muller é, polo tanto, un home inferior" (Aristóteles, século IV a.C.).

"Aínda que a conduta do marido sexa censurable e se dea a outros amores, a muller virtuosa debe reverencialo como a un rei. Durante a infancia, unha muller debe depender de seu pai; ao casar, do seu home; se el morrese, dos seus fillos e, se non os tivese, do seu soberano. Unha muller nunca debe gobernarse por si mesma" (Leis de Manu, libro sagrado da India).

"Que as mulleres estean caladas nas igrexas porque non lles é permitido falar. Se quixeran ser instruídas sobre algún punto, pregúntenlles na casa aos seus homes" (Apóstolo Santiago, s. I).

"Cando un home fose reprendido en público por unha muller, ten dereito a golpeala co puño e o pé, e a romperlle o nariz para que non se deixe ver, avergoñada da súa face" (Le Ménagier de París, tratado de conduta moral, s. XIV).

"Os nenos, os idiotas, os lunáticos e as mulleres non poden nin teñen capacidade para efectuar negocios (Enrique VII de Inglaterra, s. XVI).

"O peor adorno que unha muller pode ter é ser sabia" (Lutero, s. XVI).

"Todas as mulleres que seduciran e levaran ao matrimonio os súbditos da Súa Maxestade mediante o uso de perfumes, pinturas, dentes postizos, perrucas, e recheo de cadeiras e seos, incurrirían en delito de bruxería e o casamento quedaría automaticamente anulado (Lei inglesa do século XVIII). "

Con lazada violeta chega tamén a publicación do tomo I de O segundo sexo, de Simone de Beauvoir. Grazas á Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar, e a Edicións Xerais polo galano. Di a filósofa que a muller non nace, que se fai. Eu engado que o home tamén. E ten que se facer doutra maneira. "
Helena Villar

Deporte ou tortura?

Pois este é o pero á entrada anterior. Botádelle unha ollada a este documental sobre o adestramento con nenas pequenas en China. Non é un alegato contra China por estas prácticas, sobre todo non só contra China. Cónstanos que noutros países acontecen feitos semellantes pero son case imposibles de filmar. A información procede do blog de aula Ciclos Deporte Weblog do noso centro, e polo tanto tampouco se trata, como é obvio, de facer unha crítica contra o deporte. Trátase só de poñer límites razoables e de posicionarnos frontalmente contra este tipo de excesos cometidos contra menores co único obxectivo de conseguir, como neste caso, algunhas medallas de ouro máis. Non cremos que esa sexa a filosofía que deba inspirar unhas boas prácticas deportivas. Admítense comentarios.

Ballet?

Para esta tarde de domingo suxerímosvos que lle adiquedes uns minutos do voso tempo a esta versión tan especial do Lago dos Cisnes, a cargo dun grupo de bailaríns-acróbatas do Great Chinese State Circus. Persoalmente non estamos moi a favor deste tipo de destrezas, sobre todo logo de ver un documento que publicaremos un destes días Evidentemente a espectacularidade e a perfección técnica dos executantes é incuestionable. Xa nos contaredes

Oz e os cazadores de tornados

Lembrades o argumento do mago de Oz? Cando a pequena Dorothy é arrebatada de Kansas xunto coa súa casa por un tornado? Apetécenos, para empezarmos, darlle un pouco de publicidade ao marabilloso traballo de Robert Sabuda, un auténtico xenio dos troquelados, ou pop-ups e animarvos a que de paso vexades tamén a súa versión de Alicia no país das Marabillas, se cabe aínda máis espectacular.

.

E xa que estamos co tema brindámosvos a oportunidade de verdes a famosa escena do tornado, na película orixinal, e a continuación un par de americanos tolos de remate que teñen o bo costume de filmar este amigable fenómeno atmosférico a unha distancia que corta a respiración. Son os famosos twister hunters

Culturas

Por moi diferentes que semellen, todas as culturas teñen algo en común, só hai que buscalo. Estas foron máis ou menos as palabras coas que un dos membros do grupo Deggo (Senegal) pechou hoxe no Centro Social Caixanova o acto de presentación do Libro das alquimias de Xesús Constenla, do que xa falamos en Mesturas cando saíu do prelo. Parabéns ao Ateneo de Pontevedra pola organización de tan fermosa presentación dun libro. Non só polas palabras de X.A. Neira Cruz e Xosé Monteagudo; ademais das moi sentidas do editor. Tamén polas cancións de Marmelada de Re e os senegaleses de Deggo. O remate foi de categoría: galegos e senegaleses interpretando unha muiñeira, percusión senegalesa xunto á gaita e o acordeón. Calquera dos que asistiu a tan bonita presentación... seguro que pega a ler no libro canto antes.

Traballo infantil na revolución industrial

Para o alumnado que esta a ler a Dickens neste trimestre

O traballo infantil foi un dos estigmas que acompañaron á revolución industrial. A explotación laboral dos nenos e nenas non xurdiu entón, nin sequera alcanzou a unha maioría deles, pero o afastamento do marco familiar e a inserción de parte do traballo nas duras condicións laborais da fábrica deu a esta explotación uns perfís novos, que motivaron a preocupación dos reformadores da época e acabaron dando lugar a unha lexislación reguladora.
A defensa da causa dos nenos nas novas condicións do traballo industrial en Gran Bretaña correu en boa medida a cargo de sectores vinculados aos tories conservadores, na súa maioría aristócratas defensores do paternalismo e a deferencia propios da vella orde social, que vían ameazada polo desenvolvemento da industrialización e a auxe da burguesía ligada a ela. Estes sectores defenderon desde formulacións humanitarias a abolición da moderna escravitude infantil nas fábricas. Michael Sadler e Richard Oastler foron dous dos tories que máis se distinguiron, desde dentro do Parlamento e fóra del, no combate contra o emprego de man de obra infantil na industria. O primeiro presidiu o comité parlamentario que durante varios meses investigou o tema e chamou a declarar a ducias de testemuñas, parte deles traballadores vítimas na súa infancia da explotación fabril. Fonte: Siete paseos por la Inglaterra victoriana

Nesta interesante, atractiva e ben documentada actividade a pantalla completa, promovida pola BBC, podemos ver gravados da época e un excelente resumo das lamentables condicións dos nenos e nenas nas fábricas e de como xorden as leis reguladoras que empezan a favorecer a asistencia obrigatoria ás escolas e a limitación do traballo infantil. Constatamos, como non podía ser doutro xeito, que as disciplinas dos nenos diferían esencialmente das impartidas ás nenas, orientadas, como non, á aprendizaxe das tareas domésticas.

De verdade que o documento paga a pena. Ten un excelente deseño e non é necesario saber moito inglés, todo está subtitulado e é un bo exercicio para a divulgación deste periodo histórico.

Agradecemos esta última ligazón a nosa compañeira Conchi do CEIP de Palmeira.

As imaxes están tomadas desta galería sobre o traballo infantil en EE.UU.

.

Baraka

No ano 1992 o cineasta norteamericano Ron Fricke estreou "Baraka", unha das películas documentais máis impactantes das últimas décadas. O termo baraka é unha antiga voz sufí que significa "alento vital". Con esta obra, filmada ao longo de varios anos en máis de 24 países por todo o globo, Fricke pretendeu ilustrar a tensa relación existente entre o planeta e o ser humano. Para conseguilo non dubidou en contrastar imaxes de fondo calado estético e grande beleza con secuencias nas que queda patente a brutal e ás veces daniña natureza humana. Ademais, Fricke decidiu non incluír ningún tipo de rótulo ou voz en off: as imaxes debían falar por si soas, convidando ao espectador a un exercicio de reflexión e análise constante. Limitouse a remarcar as imaxes coa música de grandes nomes do panorama sonoro contemporáneo, entre eles a do xaponés Somei Satoh, os chilenos Inkuyo ou os australianos Dead Can Dance, responsables da música que ilustra o primeiro fragmento que vos presentamos.

vía Biblogteka Filosofía.Sánchez Cantón

Literatura en contornos dixitais: Alicia inanimada

Regresamos dos encontros de Sanxenxo como sempre, admirando unha vez máis a impecable organización, o bo facer dos relatores e relatoras e felices, como non, de ver tantas caras amigas de novo reencontradas. Botamos de menos persoas imprescindibles neste traballo colectivo que intentamos levar adiante, porque se imos falar de xenerosidade e bo facer alí non estabamos tod@s. Faltaban Gracia, Antonio, Luz, Pili... que saibades que vos botamos moitísimo de menos pòrque formades e formaredes sempre parte de todo este tinglado; parte imprescindible, non o dubidedes.

Logo da impresionante conferencia de Laura Borrás, visitamos rápidamente Hermeneia, como non podía ser doutro xeito. Despois, facendo a nosa propia hipertextualidade, chegamos a esta primeira mostra de literatura dixital que incluímos en Mesturas, e que non será a última. Trátase de Alicia inanimada, unha obra que trata dunha nena de 8 anos que vive cos seus pais en China, e vai medrando ao longo dos sucesivos capítulos. O grao de complexidade e interactividade do texto-xogo vai aumentando progresivamente. De momento hai só tres capítulos. Este proxecto foi premiado en varias ocasións polo que paga a pena botarlle unha ollada. Ademais nesta ligazón tendes a posiblidade de lelo en español, para os que o prefirades. Xa me contaredes.

Spencer Tunick: arte, fenómeno sociolóxico ou simple provocación?

Issuu bríndanos a posibilidade de poder utilizar esta ferramenta para que admiredes a obra de Tunick.

En maio de 2007, na Cidade de México rompeu o seu propio record logrando xuntar na Praza da Constitución (Zócalo) desta cidade case 20,000 participantes que se espiron sen prexuízos. Os seus modelos son voluntari@s que unicamente reciben unha foto asinada pola súa desinteresada colaboración.

Xulgade por vós mesmos