Alarma mosquito

A capacidade auditiva vaise perdendo coa idade : é a chamada presbicusia, ou atrofia paulatina do oído. Unha variante moito máis benévola deste trastorno é a incapacidade que, parece ser, sufrimos todos desde idades relativamente temprás para escoitar os sons moi agudos. Baseándose nesta circunstancia hai un par de anos saíu ao mercado británico un curioso artefacto que emite un pitido totalmente inaudible para unha persoa de, digamos, máis de 25 anos, pero que é realmente molesto para un neno ou un adolescente. O invento, coñecido como Mosquito ou Alarma Mosquito comezou a ser utilizado con grande éxito en Gran Bretaña por propietarios de comercios nos lugares que determinados grupos de adolescentes adoitan frecuentar os fins de semana para provocar pelexas ou destrozos. Na actualidade tamén se comercializa en USA e Australia. O seu uso, como é obvio, non está exento de bastante polémica, pero ata agora, é perfectamente legal en países como o Reino Unido.

Con todo, os adolescentes xa atoparon unha utilidade inesperada deste son tan peculiar: ven detectándose o seu uso nos tons dos teléfonos celulares, de tal xeito que en sitios onde os móbiles están prohibido, estes tons só serían audibles para as persoas máis novas, pasando totalmente desapercibidos para os adultos presentes. Curioso e desconcertante.

Queres comprobar a túa idade auditiva?. Preme no mosquito e se non podes escoitar claramente un desagradable pitido, chama a algún adolescente o a algún neno pequeno e verás como di que por favor apagues iso rapidamente , e mirará desconcertado se ti dis que apenas o podes escoitar.

A masacre de Sabra e Shatila aspirante a Oscar

A guerra do Líbano e a masacre de Sabra e Shatila, en debuxos animados. O cineasta israelí Ari Folman atreveuse a facer da súa experiencia persoal no exército un documental de animación e recibiu recompensa. 'Vals con Bashir' non só gañou un Globo de Ouro, senón que aspira con forza a levarse o Oscar á mellor película de fala non inglesa.
Folman asegura que lle foi imposible realizar este documental con imaxes reais. O estrés postraumático que lle provocou o horror da guerra impídelle lembrar con exactitude os feitos, que no seu cerebro mestúranse con pesadelos.

Para lembrar un dos episodios máis sanguentos cometido contra refuxiados indefensos. Para lembrar o consentimento e máis que probable complicidade das autoridades israelís. Para lembrar o silencio culpable dos nosos gobernos.

Unha visita moi especial

Un auténtico pracer a visita dos pequenos do colexio Salvador Moreno. Non pararon de mirar, preguntar, tocar e nos deixaron con moitísimas ganas de máis. Haberá que repetir a experiencia.

“Tinta viva”

Desde principios de curso, cando empezaron a vir pola biblioteca, os compoñentes do club de lectura do centro non deixaron de sorpendernos nin un momento. Non faltaron xamais a unha soa reunión, sen importar exames, nin o enorme traballo do final do trimestre (cónstanos que ata houbo algunha cita co odontólogo posposta para non perder a sesión): a verdade é que se algo hai que reprocharlles, é que ás veces len máis do convido.
Ata o momento este grupo de lectores entusiastas devoraron "O retato de Dorian Gray" de Oscar Wilde, "O vello que lía histoiras de amor" de Luis Sepúlveda. "O gato negro e outros contos de horror" de Poe, e están a rematar "A Estrada" de Corman McArthy. Fixeron comentarios interesantes, trouxeron e leron recortes de prensa onde se mencionaban noticias ou información relativas a estas obras e aos seus autores. Gozaron con algunhas edicións especiais que adquirimos para a biblioteca, pensaron o nome do club, deseñaron o logo do carnet e manteñen un foro sobre temas relacionados coa lectura cun nivel máis que notable, se temos en conta os seus 14-15 anos. Con eles aprendemos todos os días. Sen ir máis lonxe aí tedes eses adornos onde o motivo central é algún escritor famoso...
Queremos felicitar desde Mesturas a este grupo de mozos tan marabilloso, a Cristina, a única rapaza do club e á profesora Lidia que converte cada libro nunha aventura inesquecible

Kontuzdatos…

Parécenos interesante a iniciativa Kontuzdatos presentada en Euskadi para promover unha reflexión entre a mocidade sobre a importancia que ten a xestión axeitada e consciente da información privada e persoal difundida na rede. Cada día aumentan os casos de malas prácticas e as denuncias por vulneración de datos e uso e difusión inapropriados da imaxe e privacidade dos adolescentes.

Nova música islandesa. Parte I.

A finais do ano 2006 un grupo de cinco amigos observaba o remate do día a través da xanela: a evocación certamente telúrica dun fermoso Reykjiavík invernal espertou neles a necesidade de expresar as súas vivencias emocionais a través da música. Nacera Rökkurró. Pouco tempo despois, no ano 2007, editan o seu primeiro EP, época na que comenzan as súas digresións musicais por distintos escenarios islandeses. Nese intre o visionario selo 12 Tónar fíxase neles, fichándos e lanzando o seu primeiro longo, "Það kólnar í kvöld, komin í búðir!", no ano 2008. A música de Rökkurró afástase dos diferencialismos vogais de Sígur Rós ou Múm, entrando de cheo no terreo da canción de autor máis clarividente: a súa cadencia, de marcado acento pop, non agocha unha estrita querencia pola instrumentación acústica (cellos, acordeón, guitarras) e certo pouso naïf.

Dous Exemplos:

Ferðalangurinn


Í sjávarháska

Un día normal na vida de…

...un cidadán ou cidadá en Palestina. O malo é que a cotidianidade é isto: controis interminables colocados estratéxicamente entre os fogares e os centros médicos, as tendas, as escolas, as universidades... horas e horas soportando a diario vexames e decisións arbitrarias que dependen exclusivamente do "celo" dos soldados de quenda. Abofé que sempre é mellor ser humillado que bombardeado. É cuestión de afacerse.

Recomendamos vivamente o visionado deste video.
Axudaranos a soportar pacientemente calquera atasco, fila ou sá de espera.

A desesperación dunha cidadá

Como ordenar todas as ideas e sentimentos que roldan no cerebro dunha profesora que leva xa unha chea de anos intentando transmitir e xerar pensamento nas clases ?

Cansazo, ilusión, ineficacia, deber, esforzo, racionalidade …

Cada vez que cruza a porta do aula sabe que ten unha responsabilidade como profesional do ensino e como membro da comunidade humana e que os seus problemas persoais teñen que quedar entre paréntese. As súas discrepancias con colegas, o mesmo que as dificultades materiais ou organizativas teñen que ser paliadas: quen lle esperan son persoas, non papeis, nin deseños, nin obxectos. A vida desas persoas, os seus alumnos e alumnas, aínda que teñan mellor ou peor día, máis ou menos interese, é nalgunha medida, responsabilidade súa.

Cotidianamente a profesora debería poder comezar o seu labor sen ter que facer unha xustificación ante si mesma, o alumnado e a sociedade destas formulacións que ten profundamente asumidas.

Con todo, no contexto actual, e en concreto cando imparte os contidos da materia Educación para a Cidadanía sente como algúns grupos sociais dubidan das súas intencións e considérana presunta manipuladora, vendida aos intereses dun partido e dunha ideoloxía. Parece que as demais materias, incluída Relixión Católica, son neutrais, os seus docentes están fóra de sospeita, pero ela ten que demostrar a súa inocencia nunha especie de xuízo continuado que vai cada día do aula á televisión e os demais medios. Hai contidos e valores que só os pais, quizais tamén as nais, poden transmitir aos seus descendentes, que ao parecer son só seus e non teñen nada que ver coa comunidade. Esta parece ser a idea que está detrás dos opositores a esta materia.

Decidirán algún día pasarse polas bibliotecas escolares e empezar a retirar todos os libros cuxos contidos ou valores non coincidan coas súas crenzas persoais? Decidirán queimalos despois nos patios dos centros educativos de modo que o seu fume purificador estenda un veo de ignorancia nas mentes das súas criaturas?.

Subsaharianas

Intentan chegar á península polas rutas do norte de África cara ao Estreito ou Canarias. Durante a viaxe, que adoita durar uns 3 anos de media ata que logran ingresar a España, o 76% queda embarazada polo menos unha vez.
Un estudo presentado pola organización Women's Link detectou que como consecuencia das vexames e o maltrato, hai unha media de 2,6 embarazos, e hai casos de mozas  quedaron encintas en ata 8 ocasións, como consecuencia das violacións sistemáticas por parte de policías e militares  ou  compañeiros de viaxe.
Traducido de El País

Non debemos preguntarnos onde estan as excelsas bases teóricas de semellantes aberracións?

CONSPIRACIÓN POLA PAZ

PAZ?????????????
PAZ: PAM!. Balas. Confusión, asasinatos, bombas.
PAZ: PAF!. Golpes. Cambadelas da vida cotiá. Rancor. Violencia.
PAZ: PAZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ. Soño. Sono indiferente da irresponsabilidade.

Non é un xogo. É a fraxilidade da palabra. Espello fiel da inestabilidade do seu significado.

Utopía imposíbel.

Palabra que xera poesía.

Poesía? Poesía e Paz.

Esta é a nosa proposta: un mundo reinado pola esperanza das palabras, palabras sublimes que permiten melodías, risos, soños... PAZ.

Xesto simbólico o das Bibliotecas Escolares, que novamente unen voces, azos e esperanzas. A través do mosaico que supón, por fin na nosa comunidade, a integración de diferentes cores, razas, linguas... chega a poesía capaz de expresar unha mesma arela.

O frenesí da humanidade dominado pola forza da palabra. Unidos contra a ignominia da morte inxusta, das violacións das mulleres, da violencia extrema, da existencia dos nenos-soldado, da vinganza. Optamos polo silencio das palabras, da súa mudez. Porque a súa música festexe os días de coñecemento. Porque os aloumiños que desprenden estas balas sexan quen de recargar o porvir. Porque o nosos pentagramas debuxen as fusas non confusas da ilusión, do mañá cargado de bombas de papel. Papeis que falan de sorrisos, de amores, de xustizas. Papeis convertidos en poesía.

Hoxe, o noso alumnado, dende esas diferenzas que os converten en iguais, transfórmanse en trasnos portadores de equidade. Dende o pasado poético ao presente sonoro, ao futuro harmonioso.

Tanques de algodón
Armas de caramelo
O noso soño
O noso desexo
A nosa conspiración.

O “disparo” do IES Sánchez Cantón

Outras potentes armas de exércitos aliados

Get your own - Open publication

• Para visitar todas as conspiracións

Blog da biblioteca do IES Alexandre Bóveda. Vigo.
O Segrel do Penedo. IES de Fene. Fene. A Coruña.
Mesturas. IES Sánchez Cantón. Pontevedra.
Bibliobelesar. CEIP de Belesar. Belesar. Pontevedra.
Biblioandrade CEIP de Andrade. Pontedeume. A Coruña.
Bemilladoiro. Biblioteca do Ceip. Milladoiro. Malpica. A Coruña .
Biblioteca Olhos Grandes IES Nosa Señora dos Ollos Grandes . Lugo
Biblioteca do CEIP de Pazos. CEIP de Pazos. Ferrol. A Coruña.
Biblioteca do cole. CEIP Quintela de Moaña. Pontevedra
Cadernos de Vide. Escola Unitaria de Vide. As Neves. Pontevedra.
Biblioteca Brea Segade. C.E.P. Xose Mª Brea Segade. Taragoña. Rianxo.
Biblioteca IES de Sanxenxo. Sanxenxo. Pontevedra.
Biblioteca IES R. O. do Uruguai. IES República O. do Uruguai. Vigo.
Biblioblogreboreda. Ceip Santo Paio de Abaixo, Reboreda. Pontevedra.
Biblioteca Colexio de Cervo. CEIP de Cervo. Lugo.
Bibliochispi. CEIP A Laxe-Marin. Pontevedra.
Participa tamén neste proxecto o blog Trafegando Ronseis

Cando o corpo é arte

Encantounos o traballo de Hans Sylvester e por iso decidimos publicalo, aproveitando a ocasión para destacar unha vez máis as dificultades de establecer os límites conceptuais do que debe ser considerado Arte. …“Nos confíns de Etiopía, a séculos da modernidade, Hans Sylvester fotografiou durante seis anos a unhas tribos nas que homes, mulleres, nenos e anciáns, son xenios dunha arte ancestral. Teñen aos seus pés o río l´Omo, están a cabalo do triángulo formado por Etiopía, Sudán, e o gran val do Rift que se separa lentamente de África. É  unha rexión volcánica que lles proporciona unha inmensa paleta de pigmentos, ocre vermello, kaolin branco, verde cobrizo, amarelo luminoso ou gris cincento. Teñen o don da pintura, e o seu corpo de dous metros de estatura é unha inmensa tea. A forza da súa arte resúmese en tres en tres palabras : os seus dedos, a velocidade e a liberdade. Debuxan coas mans abertas, coa punta das uñas, ás veces coa punta dunha pola, cunha cana, ou un talo partido . Con xestos vivos, rápidos, espontáneos, inspirados na infancia, con ese movemento esencial que investigan os grandes mestres contemporáneos cando aprenderon xa moito e intentan volver esquecelo todo. Desexo de decorarse, de seducir, de conseguir estar fermosos, de lograr unha actuación e un pracer permanente. Bástalles mergullar os dedos na arcilla e, en dous minutos, sobre o peito, os seos, o pubis, as pernas, nace nada menos que un Miro, un Picasso, un Pollock, un Tapies, un Klee” … Traducido da presentación

Edgar Allan Poe e o Corvo

. Hoxe, 19 de xaneiro, queremos lembrar a Edgar Allan Poe, no bicentenario do seu nacemento. Entre as múltiples opcións, decidimos reproducir esta orixinal versión de “The Raven”, probablemente o poema máis famoso da tradición literaria en língua inglesa. A publicación e difusión deste poema significou o recoñecemento definitivo do seu polémico autor e, dende entón, foi miles de veces reimpreso, interpretado, eloxiado, denostado, parodiado, traducido, difundido e aprendido.

Este video de You tube é unha homenaxe ao polifacético escritor, considerado un mestre do relato curto do suspense e da literatura fantástica. O famoso poema é interpretado por varias persoas que recrean a súa maneira cada unha das estrofas. Achegamos tamén unha das múltiples versións en castelán

A voz da poesía israelí: Aharon Shabtai acusa

Un grupo de poetas e artistas israelís uníronse para producir unha publicación que chama ao fin do conflito armado na Franxa de Gaza. Acaban de publicarse os primeiros 1000 exemplares
A decisión de producir o libro tomouse durante unha concentración contra a campaña militar en Gaza, fronte á casa do ministro de Defensa israelí, Ehud Barak, o xoves pasado.
Un dos promotores da iniciativa é o poeta israelí AHARON SHABTAI , que desde hai xa tempo vén opoñéndose sistematicamente á política do seu país no concernente ao conflito árabe-israeli.

Deixámosvos algúns fragmentos que nos gustaron especialmente.

( As traducións non teñen pretensión de calidade ou rigor absoluto)

	Cultura … O soldado, que se tomou o seu tempo en visitar museos, cando apunta a súa arma á cabeza dun rapaz, actúa como un embaixador da Cultura: actualiza e recicla os bocetos de Goya e o Guernica.
Nostalxia Ah Terra, Terra Miña, en cada sandalia, en cada fibra dos meus pantalóns como te amei. Podería escribir salmos á túa ensalada de cebola con queixo branco. E agora ¿con quen me atoparei cando entre ao restaurante? ¿Cos carcereiros de Gramsci? ¿Que voz sairá da fiestra que dá á rúa? E cando todo remate, querido lector, ¿en que banquiños deberemos sentarnos os que gritamos ¡Morte aos árabes!? e aqueles que nada quixemos saber? Sobre tradución de Gerardo Lewin
	Sol, oh Sol Sol, oh sol, ¿como é que brillas e o país escurécese? Nin sequera unha folla de luz penetra nas cabezas e xa non hai raios nas cámaras do corazón. ¿Como é que o teu resplandor derrámase en balde sobre os soldados e os ladróns de terra en Bidu, Budrus, e Bil’in? Como é que ilumina a túa lámpada o camiño a aqueles que golpean anciáns e envenenan os pozos? Sol, oh sol, es, parece, non un sol senón apenas un anaco de excremento

Onte, hoxe

Este documento está realizado coas imaxes que circulan pola rede asinadas por Rodolfo Walsh.

Israelís valentes

Hoxe, día terrible da entrada dos tanques israelís en Gaza, queremos dedicar esta entrada a todas as iniciativas en contra a estas actuacións infames que xorden no propio seo da sociedade israelí, entre outras: Lazet: Revista satírica contra a guerra en Gaza. Podedes descargar un exemplar virtual

Machsom Watch. Existe desde 2001. É unha organización de mulleres israelís contra a ocupación dos territorios e a sistemática represión da nación palestina. Reclaman liberdade de movemento dentro dos territorios e o final da ocupación que destrúe a sociedade palestina e tanto dano causa á sociedade israelí. Estas admirables mulleres gravan, filman e testemuñan diariamente, hora por hora, todo tipo de vexames e abusos . Logo difunden ese material a través de internet porque é imposible facelo doutro xeito dentro do seu propio país. É evidente o risco que esta actividade implica para elas.

Drafted Art. É unha iniciativa que parte dun grupo de artistas israelís. Este é parte do seu manifesto “...Opoñémonos á guerra. Moitos de nós asinamos peticións, participado en manifestacións e distribuído información esencial a través dos medios de comunicación e da rede. Aínda que son accións significativas só serven para acentuar o noso sentimento de impotencia. Non hai resposta máxicas. Cada acción é só un paso no camiño á revolución. Esta exposición é unha petición que consiste en sinaturas visuais, en lugar de só nomes. Usamos fotos, cómics, videos, cuadros... Utilizamos a nosa creatividade para loitar contra a guerra”

Created with Admarket's flickrSLiDR.

Palestina

Dos nosos queridos Anxo e Gracia, que tan sabiamente están ao timón do blog amigo Trafegando Ronseis este documento tan necesario

Estás pola solución

Interesantes materiais para detectar a violencia de xénero no ámbito sanitario.
.

Escribe que son árabe ( جل، أنا عربي)

Soubemos da conmovedora obra do poeta palestino Mahmoud Darwish, unha das voces máis brillantes no panorama literario do mundo árabe, co gallo da guerra de Iraq. No pasado mes de Agosto, á volta das vacacións de verán, o seu corazón enfermo rendeuse por fin. Unha perda irreparable que ocorría non moito tempo despois da partida do seu querido amigo, o inesquecible Edward Said. Internacionalmente recoñecido, a súa vida sempre estivo marcada polo conflito árabe-israelí. A calidade dos seus poemas é tal que, aínda que está totalmente identificado coa causa árabe, lemos que as autoridades israelís chegaron nalgunha ocasión a valorar a inclusión dalgúns dos seus poemas no curriculum educativo dese país. Viviu sempre no exilio. Nalgunha ocasión comentou: “Hai anos que a miña patria é unha maleta e a miña nación só linguaxe”. O seu poema “Escribe que son árabe” é xa un clásico entre a mocidade palestina. O poema é unha reivindicación da identidade árabe e simboliza o acoso cotián ao que a poboación palestina é sometida diariamente nos numerosos controis nos que deben acreditar a súa identidade varias veces cada día. Non podemos pensar nun comentario mellor nestes tempos tan escuros. Reproducimos o poema completo pedindo desculpas polas posibles inexactitudes na tradución. Incluímos tamén unha versión musicada do poema interpretada polo artista libanés George Qirmiz.

Recomendamos vivamente unha visita á web de Darwish onde podedes escoitar unha das súas poesías máis coñecidos con subtítulos en español.  Paga a pena

Escribe que son árabe Escribe que son árabe e o número do meu carné é o cincuenta mil; que teño xa oito fillos, e chegará o noveno ó final do verán. ¿Enfadaraste por iso? *** Escribe que son árabe, e cos meus camaradas de infortunio traballo na canteira. Para os meus oito fillos arranco, das rochas, o anaco de pan, o vestido e os libros. Non mendigo esmolas á túa porta, nin me rebaixo ante os teus chanzos. ¿Enfadaraste por iso? Escribe que son árabe. Son nome sen alcume. Espero, paciente, nun país no que todo o que hai existe alporizadamente. As miñas raíces, afundíronse antes do nacemento dos tempos, antes da apertura das eras, do ciprés e a oliveira, antes da primicia da herba. Meu pai... da familia do arado, non de nobres señores. Meu avó era un labrego, sen títulos nin nomes. A miña casa é unha choupana campesiña de canas e paos, ¿Aquéceche?... Son nome sen alcume. *** Escribe que son árabe, que teño o pelo negro e os ollos castaños; que, para máis detalles, me cubro a cabeza cun veo; que son as miñas palmas duras como a rocha e pinchan ó tocalas. E gústame o aceite e o tomiño. Que vivo nunha aldea perdida, abandonada, sen nomes nas rúas. E todos os seus homes están na canteira ou no campo... ¿Enfadaraste por iso? *** Escribe Que son árabe; Que roubaches as viñas de meu avó. E unha terra que araba, Eu, con todos os meus fillos. Que só nos deixaches estas rochas... ¿Non vai quitarmas o teu goberno tamén, como se di?... *** Escribe, pois... Escribe no comezo da primeira páxina que non aborrezo a ninguén, nin a ninguén roubo nada. Mais, que si teño fame, devorarei a carne de quen a min me roube. ¡Coidado, pois!... ¡Coidado coa miña fame, e coa miña ira!

A vaca galega na Viaxe do elefante

Esta sim, foram doze dias e doze noites nuns montes da galiza, com frio, e chuva, e gelo, e lama, e pedras como navalhas, e mato como unhas, e... a história de uma vaca que se perdeu nos campos coma a sua cria de leite, e se viu rodeada de lobos durante doze dias e doze noites, foi obrigada a defender-se e defende o filho, uma longuíssima batalha, agonia de viver no limiar da morte... aqueles momentos em que o vitelo procurava as tetas da mae, e sugava lentamente, enquanto os lobos se aproximavam... ao fim dos doze dias a vaca foi encontrada salva, mais o vitelo, e foram levados em triunfo para a aldeia... por mais dois dias, ao fim dos quais, porque se tinha tornado brava, porque aprendera a defender-se, porque ninguém podia já dominá-la ou sequer aproximar-se dela, mataram-na, nao os lobos que em doze dias vencera, mas os mesmos homens que a haviam salvo, talvez o próprio dono, incapaz de compreender que, tendo aprendido a lutar, aquele antes conformado e pacífico animal nao poderia parar nunca mais.

(José Saramago, A viagem do elefante, Caminho, 2008)

Xa Castelao falaba da vaca como un dos símbolos de Galicia, Manuel Rivas fíxoa protagonista de Un millón de vacas. É agora un dos narradores máis coñecidos (desde o seu Nobel) que lle fai esta fermosa homenaxe á vaca galega, un lindo canto á liberdade, á loita por ser.

Mens sana in corpore sano

O IES Sánchez Cantón estivo tradicionalmente ligado ao deporte como acreditan as vitrinas cheas de trofeos que calquera que visite o centro pode admirar. Durante anos, o profesor Rafael Sánchez Agostino foi recompilando unha excelente colección de fotografías que foron expostas o ano pasado con motivo da conmemoración da consecución, por parte do centro, do primeiro Campionato Nacional de Ximnasia Educativa en 1957. Agora podemos gozar de parte deste material grazas á montaxe elaborada polo profesor Gabriel Carral. Grazas aos dous e a seguir mantendo o listón tan alto...