Por amor de Deus

Hai xa algúns anos uns amigos escoceses, de volta dunha viaxe a Londres, faláronme soprendidos dun tal Damien Hirst, a última sensación no cambiante mercado da arte. Este artista, daquela case descoñecido, fíxose pronto famoso coa súa exposición de animais mortos metidos en grandes tanques de formaldehido. A súa máis coñecida obra era, por aquel entón, un enorme tiburón tigre que deu en chamar The Physical Impossiblity of Death in the Mind of Someone Living (a imposibilidade física da morte na mente dalguén vivo) . Bastante choveu desde entón e aquel mozo irreverente resultou ser tamén un xenio do márketing que en pouco tempo foi quen de chegar a ser o artista británico vivo máis acudalado, incluíndo a Elton John, o cal non é ningunha broma. Probablemente oiriades falar de For the love of God, o nome da súa última creación, unha caveira totalmente recoberta de diamantes. Din que foi exactamente o que a súa nai exclamou cando lle contaron o que o fillo estaba a piques de facer. Hirst non oculta nada. Sabemos cantas pedras ten a cousa, 8.601 diamantes dos máis puros do mundo, un masivo diamante central en forma de pera, e case 3 kilos de platino; sabemos tamén cantos cartos pagou por ela (20 millones de euros), e por canto a vendeu (75 millones). Como vedes, unha vez máis utiliza a morte como tema central das súas creacións. O que poida que non saibades é que traballou sobre unha caveira real dun varón que viviu no s XVIII e que tiña uns 30 anos cando morreu. Nesta ligazón podedes ver as fotos de todo o elaborado proceso no que participaron varios orfebres. Paga a pena unha visita.

Para ver máis obras de Hirst

O artista na wikipedia

Parkour II. Dangerous ground project: No more landmines

Desprazarse andando pode converterse nunha actividade letal para aquelas persoas que viven en territorios minados. O proxecto Non More Landmines: Dangerous Ground consegue visualizar o perigoso día a día de tantas persoas desta forma tan orixinal, coa colaboración de practicanters de parkour ou free running. A iniciativa consistía en percorrer 50.000 m2 na cidade de Londres sen tocar o chan. Non deixedes de botar unha ollada á páxina , ver os vídeos, as fotos... e lembrar as cifras.

...

Cada 30 minutos unha persoa morre por feridas causadas polas minas.
O 90% destas persoas son civís.
Falamos de máis dun millón e medio de mortes ao ano.
Un terzo destas mortes son nenos.
Falamos tamén de máis de medio millón de graves mutilacións.

E as cifras medran constantemente porque...
quedan máis de 100 millóns de minas no mundo.
Hai, polo menos, 40 paises que se negan a asinar tratados de non proliferación deste tipo de armamento.

Parkour

Sabedes que é o parkour?

Citamos da Wikipedia:

O parkour é unha disciplina que consiste en desprazarse polo medio urbano, superando os obstáculos que se presenten no teu percorrido da forma máis fluída e eficiente posible, e coas únicas posibilidades do corpo humano. Esta disciplina precisa unha gran preparación física para realizar os distintos movementos (saltos, escaladas, etc.) , pero ademais esixe unha mente decidida a superar os propios medos, unha gran concentración e un espírito forte. Para saber máis...

Prometemos información sobre unha interesantísima iniciativa baseada neste deporte .

Diminutos

Diminutos.

Dependendo, coma sempre, de con quen nos comparemos...

Fiestras

.

"O que podemos ver á luz do sol sempre terá moito menos interese que o que acontece detrás dunha fiestra. Nese cadrado iluminado ou na penumbra, a vida vive, a vida soña, a vida sofre."

Charles Beaudelaire

Sinais

Para que logo digan que non temos un país ben sinalizado!!??
Esta morea de sinais están nunha curva moi curva curvada dunha estrada ben estreita... na parte luguesa dese centro fluvial que son Os Peares... ao fondo a ponte do ferrocarril e a ponte da estrada Ourense-Monforte e a ribiera ourensá do Miño/Sil.

O amigo Paulo é o autor desta foto tan ilustrativa.

Paul Newman en 20 fotogramas

Pensamos que vos gustaría curiosear un pouco por esta reportaxe fotográfica adicada a Paul Newman. Compuxemos o documento en base a fotografías e textos aparecidos en TIME

Lembrade que dende esta ligazón podedes ver a presentación moito máis cómodamente a pantalla completa

l

e-mails do século XIX

Curioseando polo blogue Curious expeditions informámonos do máis innovador e rápido sistema de mensaxería xa vixente a finais do s. XIX nalgunhas grandes cidades, como Paris e New York. Sen dúbida era a forma máis eficaz para enviar, por exemplo, unha urxente mensaxe de amor, unha especie de SMS do século pasado. Unha complexa rede de tubos que conectaba as zonas máis relevantes destas cidades facía posible este pequeno milagre. Os contenedores que transportaban as mensaxes desprazábanse velozmente duns puntos a outros por un sistema de aire comprimido. Lemos que nunha ocasión chegaron a enviar un gato vivo nun contenedor, que chegou en perfecto estado ao seu destino. O sistema daba a impresión de ser tan innovador e efectivo que moitos pensaban que, no futuro, podería transportar persoas e mercancias dun lugar a outro. Non só utilizábase para comunicar diferentes zonas das cidades, senon como sistema de comunicación entre as oficinas dos altos edificios de Manhattan. Ao poco tempo, con todo, o difícil mantemento da rede e o emprego doutros métodos fixo que fose caendo en decadencia.
.

Na biblioteca NY Humanities and Social Sciences queda en perfecto uso o fermoso exemplar da fotografía, que conecta os pedidos dos lectores cos sótanos onde se gardan os fondos. Alí, o libro localízase e vólvese a mandar á sá de lectura nunha especie de carriño accionado por un sistema de poleas.

Podedes facervos unha idea exacta do funcionamento nesta escea da película Besos robados de Truffaut

White is beautiful

Resulta que a firma cosmética Ponds, do grupo Unilever ten unha serie de anuncios na India que forman unha historia moi suxestiva, presentada aos espectadores por entregas: un atractivo actor abandona á súa noiva por outra rapaza coa pel máis clara. A moza rexeitada recuperará ao amor da súa vida utilizando unha marabillosa crema que arrranxará o seu terrible problema. Polo visto o desexo de ter a pel máis clara é un fenómeno que deixa enormes beneficios neste e outros países. A meirande parte das grandes marcas comercializan produtos similares para homes e mulleres argumentando que o público os demanda. En África, as tonalidades pálidas de pel tamén fan furor e como os controis sanitarios son máis escasos, comercialízanse produtos de grave risco para a saúde. Mentres, en Asia opéranse centos de pálpebras para conseguir un aspecto máis occidental que parece ser moito máis sofisticado.

Como vedes os procesos de aculturación seguen a ser unha das máis sutís e perniciosas herdanzas do colonialismo branco: a perda dos valores culturais propios que son substituídos polos modelos que inconscientemente son percibidos como superiores.

O ANUNCIO EN CUESTIÓN, VERSIÓN COMPLETA

Preciosa ferramenta

Dende agora podemos facer procura de imaxes en Flickr utilizando a cor como elemento de selección. Multicolour Search Lab é unha ferramenta moi interesante que che permite elexir ata dez cores ou, pola contra, marcar varias veces a mesma cor para darlle maior relevancia. Por exemplo así.

Olavi Virta.

Olavi Virta naceu o 27 de febreiro do ano 1915 en Särkilahti, pequena vila do sur de Finlandia. Neno precoz, dende moi cativo amosou unhas capacidades innatas para a canción popular, comezando a construír un estilo pausado, aínda que ao mesmo tempo enérxico e directo. En 1939 gravou o seu primeiro tema, comezando deste xeito unha traxectoria que o levou a asinar máis de seiscentas cancións. No seu repertorio mestúranse tendencias e estilos diverxentes: tango, canción popular finesa (iskelmä) e adaptacións de aires tradicionais procedentes de distintos países, tanto europeos como latinoamericanos.

Ao longo da súa vida participou en calidade de actor en ata vinte películas, convertíndose nun referente tanto popular coma cultural. Actualmente o legado de Virta nutre as inquedanzas artísticas dos novos valores musicais fineses, tales como Johanna Juhola ou Milla Viljamaa, quen non dubidan á hora de definilo como un dos seus grandes referentes artísticos. Do mesmo xeito, o seu impacto cultural trascende o puramente musical. O afamado director finés Aki Kaurismäki adoita incluír os temas de Virta nas bandas de son de todos os seus filmes, reivindicando o seu legado sonoro e emocional. De feito, o propio Julio Medem utilizou un dos temas máis populares de Virta para rotular varias paisaxes da súa Los amantes del círculo polar.

O declive de Virta comeza no ano 1962, cando foi arrestado por conducir bébedo, o cal lle gañou entre a prensa o alcume de laulava lihapulla (a bola de carne cantante). Morre en Tampere, mergullado na pobreza, o 14 de xullo de 1972.

Unha pequena escolma:


Sinitaivas (O ceo azul). Tema orixinal do alemán Josef Rixner, adaptado ao finés por Lauri Jauhiainen. Esta canción foi usada por Julio Medem para o score de Los amantes del círculo polar. Acompañan aos coros as Harmony Sisters.


Cantando en español, no ano 1959 versionou o clásico de Osvaldo Farrés: quizás, quizás, quizás.


Hopeinen Kuu (lúa de prata): adaptación finesa do clásico de Fred Buscaglione.

De lecturas e blogues de traballo

Desde Mesturas queremos recoñecer unha vez máis o bo facer do profesor Anxo González Guerra, xefe do Departamento de Lingua e Literatura Galega e imprescindible colaborador da biblioteca do centro.Vemos como, curso tras curso, o itinerario lector vaise modelando coa súa infinita paciencia e agarimo. Nestes intrres acabamos de preparar de novo os blogues do Departamento para empezar a recibir os comentarios deste curso. Se queredes podedes visitar, por exemplo o blogue de 2º BAC onde aparecen bastantes lecturas novas. Ademais podedes botar unha ollada a algunhas das opinións que deixou o alumnado do centro durante o curso pasado, recollidas dos blogues e que agora forman parte da páxina persoal do profesor. Miúdo traballo neste verán tan especial...grazas en nome de todos e todas nós por ensinarnos tantas cousas...

Versos tristes

Máis dun millón de audicións en You Tube do poema "Puedo escribir los versos más tristes esta noche" de Pablo Neruda. Por algo será.

elpuebloenelquenuncapasanada.com

Coñecedes a publicidade de Shackleton?. É certamente orixinal e bastante fresca. Como exemplo podedes gozar destes videos que promocionan o xamón ibérico e a colaboración masculina no traballo doméstico. Ben, pois parece que a súa imaxinación fixo posible superar un novo e difícil reto: sacar do anonimato a Miravete de la Sierra,un pequeno pobo aragonés que ten tan só unha ducia de habitantes. Tras meses de filmación e traballo para montar esta web de nova xeración, que satisfixo plenamente aos seus sorprendidos protagonistas, lograron o seu obxectivo e xa reciben centos de visitas diarias, polo menos virtuais. A web ofrece unha visita guiada, publicidade sobre establecementos de turismo rural e ata un xogo on-line para ordeñar cabras. Que vos parece?

A vixencia do vello western

THE END é unha inquedante curta que utiliza o vello xénero do western para pór en evidencia un dos temas que ben podería ser decisivo nas sociedades do futuro: a escaseza de auga potable. A curta foi moi ben recibida na expo de Zaragoza e se tedes curiosidade por botar unha ollada ao ambente que Eduardo Chapero-Jackson, o seu autor, consigue recrear podedes ver varias esceas publicadas polo País nesta ligazón.
O argumento da curta, que ten unha duración estimada de 30 minutos, ten moito de actualidade: a loita pola falta de auga xa fai que nos enfrontemos por obter o control de tan prezado elemento. Así a historia trata dun grupo de civís que buscan arrebatar o control da auga ás compañias privadas e organismos oficiais e asaltan un convoy escoltado da reserva federal de auga potable. Accidentalmente, no altercado vese involucrada unha familia norteamericana, que terá que enfrontarse a unha épica supervivencia nun paraje seco, inhóspito e violento. Na súa procura, atopan unha antiga fonte , pero esta xa foi descuberta por outros superviventes. A auga enfrontará ás dúas familias que superadas pola necesidade, terán que recorrer ao mais instintivo de si mesmos. É outra lei a que impera. O salvaxe oeste volve, non como un idealizado xénero de ficción, senón como unha crúa e desapiadada realidade. Texto da sinopse traducido vía Almeríaclips.

Nesta outra ligazón podedes ver un trailer bastante interesante da premiada curta Contracuerpo, do mesmo autor. Conta a historia dunha moza que na súa obsesión polo corpo perfecto, decide transformarse en maniquí.

Navegantes emocionais

Gustounos este libro de Elsa Punset, parceunos rigoroso, ameno e esclarecedor. Outra cousa é que as súas recomendacións sexan doadas de levar á práctica. Un bo libro para mochilas viaxeiras e demais procedementos de divulgación de lecturas interesantes. Nesta ligazón podedes ler o comezo do libro e tamén podese visitar a web da autora se estades interesados nestes temas.

"A lo largo de los siglos nos habíamos esforzado en domar las emociones, en encerrarlas en sistemas de vida ordenados y represivos. Pero no existen ya las estructuras fuertemente jerarquizadas de la Iglesia y de la sociedad, aquellas que nos hubiesen indicado, hasta hace muy poco, qué lugar ocupar y qué papel desempeñar en el mundo. Ante su dictado sólo cabía resignarse o rebelarse. En este sentido las opciones de vida eran más sencillas. Hoy vivimos en un mundo que nos abruma con tentaciones y decisiones múltiples y tenemos que decidir en soledad, sin referentes claros, quiénes somos y por qué nos merece la pena vivir y luchar. A caballo entre un mundo virtual y real tenemos que asumir que las decisiones que tomamos de cara a los demás provocan efectos duraderos. No podemos escondernos tras la ignorancia, porque hoy en día sabemos que la violencia engendra violencia, que el odio se multiplica como las ondas de una piedra que golpea el agua. Si pegamos a nuestros hijos, probablemente ellos pegarán a sus hijos. Si les educamos sin desarrollar su autoestima, dejarán que los demás les maltraten. Si les damos nuestro amor de forma condicional, sólo sabrán amar esperando algo a cambio. Amplificarán en cada generación el dolor y la ignorancia heredados.El primer paso para entender las emociones de los demás es conocerse a uno mismo. Conocerse a uno mismo es escarbar en nuestro sustrato emocional, destripar nuestros impulsos y entender las fuentes de nuestra ira y de nuestro dolor para poder convivir armoniosa y plenamente con nuestras emociones y con las de los demás. Gracias a la extraordinaria plasticidad del cerebro, aunque nuestros patrones emocionales sean negativos, podemos repararlos y mejorarlos: sólo hay que aprender a analizar y a comprender el sustrato emocional de nuestras vidas."

Brújula para navegantes emocionales. Elsa Punset . Ed Aguilar

Reactable

Parécenos interesante esta noticia que acabamos de ler no País. O texto foi traducido ao galego.

"Reactable, unha mesa de sons creada por un equipo da Universidade Española Pompeu Fabra (UPF), recibiu o premio máis importante do mundo en arte dixital. O Golden Nica do festival Ars Electronica de Linz (Austria) Este premio na categoría de Música dixital é o máis prestixioso do mundo, algo así como un Oscar da arte electrónica, co que se recoñece este instrumento interactivo que aporta novas posibilidades sonoras e do que xa se namoraron artistas como a cantante islandesa Björk. O Reactable é unha mesa luminosa, redonda e de cor azul que interactúa cunhas formas xeométricas de plexiglás que, segundo a súa forma, posición e proximidade convértense en imaxes e son e que permiten crear estruturas sonoras complexas. O resultado deste particular alfabeto sonoro é, no visual e o musical, tan estético como hipnótico. O proxecto empezou a medrar en 2003 a partir dunha idea: "Imaxinemos o instrumento ideal para abordar a música feita con ordenador", explicou Jordà. "Levo media vida tocando música con ordenadores en directo, o suficiente tempo para saber que o fan ben e que poderían facelo moito mellor", indicou o investigador sobre o enfoque práctico que cobrou a idea desde un primeiro momento"

Logo buscamos en You Tube e voilà

Táboa periódica de videos

Acabamos de atopar mentres buscabamos outra cousa, como ocorre tantas veces, esta interesante ligazón que aporta unha magnífica idea. A iniciativa parte da uiversidade de Nottingham e consiste nunha táboa dos elmentos periódicos na que, a maiores da información habitual, cada un deles é descrito nun video de You Tube por un científico que nos fai un breve resumo das súas propiedades máis relevantes. Está en inglés. Unha gran idea que se pode utilizar noutros contextos. Non vos parece?.

Acordos

Hai un par de semanas escoitamos por casualidade que en The Pigs, un pub de Edgefield, pequena localidade británica, os seus propietarios aceptan cambiar as consumicións dos seus clientes por produtos alimenticios da zona. Así todos e todas se benefician: nestes tempos de crise as populares pintas de cervexa non afectan o orzamento familiar e, ao mesmo tempo, o menú do pub enriquécese con produtos frescos e locais de excelente calidade. Nestes intres acabamos de verificar a noticia e é rigorosamente certa como podedes comprobar ao botar unha ollada aos numerosos recortes de prensa colgados na web do establecemento: colas de clientes aportan todo tipo de froitas, carnes e peixes que os cociñeiros preparan para ledicia dos clientes.
.

A miña avóa vivía nunha pequena aldea de Toledo onde pasabamos os veráns de nenos e a min, que sempre fun habitante de cidades, sorprendíame ver como as mulleres apenas usaban diñeiro: polos, coellos, froitas e legumes simplemente cambiaban de man tras breves e cordiais acordos coas veciñas dictados pola necesidade do momento.

Espellos

Comezamos esta nova etapa de Mesturas cos Espejos de Eduardo Galeano entre as mans. Recoñecemos o seu inconfundible xeito de facernos partícipes desa realidade non oficial, a que nunca adoita aparecer nos telediarios nin xornais de gran tirada porque relata a cotidianidade dos esquecidos. Esta vez Galeano volve a súa mirada cara a feitos e personaxes pouco coñecidos que a Histoira oficial pasou por alto. Como veredes, case imprescindible.

Los espejos están llenos de gente.
Los invisibles nos ven.
Los olvidados nos recuerdan.
Cuando nos vemos, los vemos.
Cuando nos vamos ¿se van?

En 1493, el Vaticano regaló América a España y obsequió el Africa negra a Portugal, “para que las naciones bárbaras sean reducidas a la fe católica”. Por entonces, América tenía quince veces más habitantes que España y el Africa negra cien veces más que Portugal.
Tal como había mandado el Papa, las naciones bárbaras fueron reducidas. Y muy.
.
En nombre de la libertad, la igualdad y la fraternidad, la Revolución Francesa proclamó en 1793 la Declaración de los Derechos del Hombre y del Ciudadano. Entonces, la militante revolucionaria Olympia de Gouges propuso la Declaración de los Derechos de la Mujer y de la Ciudadana. La guillotina le cortó la cabeza.

Los campos de concentración nacieron en Africa. Los ingleses iniciaron el experimento, y los alemanes lo desarrollaron. Después Hermann Göring aplicó, en Alemania, el modelo que su papá había ensayado, en 1904, en Namibia. Los maestros de Joseph Mengele habían estudiado, en el campo de concentración de Namibia, la anatomía de las razas inferiores. Los cobayos eran todos negros.

A Hitler no le faltaron amigos. La Rockefeller Foundation financió investigaciones raciales y racistas de la medicina nazi. La Coca-Cola inventó la Fanta, en plena guerra, para el mercado alemán. La IBM hizo posible la identificación y clasificación de los judíos, y ésa fue la primera hazaña en gran escala del sistema de tarjetas perforadas.

Espejos. Una historia casi universal.Eduardo Galeano. Siglo XXI..
.
Feliz comezo de curso, Tentaremos, coma sempre, quentar motores pouco a pouco.

Larutanatural

Despedimos definitivamente as publicacións en Mesturas ata o comezo do próximo curso en Setembro e deixamos aos nosos visitantes e lectores o agasallo de Larutanatural, curta que no seu momento obtivo o galardón de mellor curtametraxe no certame Sundance 2006. Impactante traballo de Alex Pastor que nos fai ver a reversibilidade da vida e a morte, as dúas caras da mesma vella moneda, unha simple cuestión de perspectiva e de punto de vista. Haberá que reflexionar sobre o tema... Feliz mes de agosto e algúns palíndromos máis

NON seremos parte da rede TIC

Hoxe estamos totalmente decepcionados por non ser incluídos na rede TIC de Centros promovida pola Dirección Xeral de Ordenación e Innovación Educativa.

Despois do impecable traballo realizado dende hai xa bastantes anos polos coordinadores Marián Costa Giráldez e Jesús Juanatey Silva, pensamos honestamente que mereciamos formar parte de devandita rede. O ilusionante proxecto presentado por estes compañeiros era unha proposta seria, rigorosa e ben fundamentada que logrou interesar á maioría dos compoñentes do claustro que asinaron a súa adhesión ao mesmo.
Desde Mesturas queremos felicitarlles polo seu enorme traballo especialmente neste curso en que nun tempo record foron quen de deseñar unha vez máis a páxina web recentemente reformada e adaptárona á plataforma Drupal, por non falar da calidade e a coordinación dos cursos realizados na aula virtual Moodle.
Entendemos que é un auténtico privilexio ter estes compañeir@s dos que aprendemos continuamente e que son un estímulo para todos. Haberá que seguir traballando como ata agora, sen apenas redución horaria e sen o apoio da Administración. Unha auténtica decepción e, sen desmerecer o traballo realizado polos centros seleccionados, unha inxustiza non poder ter acceso á formación que proporciona a devandita rede a pesares dos materiais e propostas que se levaron a cabo e o inxente esforzo e recursos investidos en infinitas horas de traballo e autoformación que moi poucos estarían dispostos a asumir.

Fotografías da Natureza

Para os amantes da Natureza esta selección das mellores fotos da revista Nature´s Best Photography.

Xornadas sobre exilios femininos na illa de San Simón

Os actos centrais de recuperación da memoria histórica deste ano completaronse o pasado fin de semana en San Simón coa celebración das xornadas "Mulleres con memoria. Exilios femininos". Tratouse a realidade das mulleres que tiveron que deixar a súa terra e as charlas enmarcáronse na liña de traballo "Mulleres e memoria", coa que a Consellaría de Cultura e Deporte leva a cabo diversas accións e actividades para ampliar os coñecementos existentes sobre o papel das mulleres galegas na loita durante a Guerra Civil, na resistencia no tempo da Posguerra e na súa vida fóra do país ao longo do tempo de exilio. Nas xornadas, coordenadas pola catedrática da Universidade de Santiago Aurora Marco, desenvolveronse unha serie de coloquios e conferencias a cargo dalgunhas das protagonistas do exilio, como Joaquina Dorado, Carmen Tagüeña, Dora Carcaño, Mariví Villaverde e Mª Teresa Alvajar; mulleres que tiveron que fuxir a lugares como Francia, Iugoslavia, Cuba e Arxentina. Tamén participaron a investigadora Antonina Rodrigo, especialista no papel das mulleres na II República, e a filla de exiliados Silvia Mestre. As xornadas pecháronse coa actuación das violinistas Laura e Mariña Quintillán, pertencentes a unha familia que sufriu o exilio e a represión.

fonte: Web da Consellería de Cultura e Deporte

Unha de cervexa

Podedes pasar un intre entretido curioseando por esta páxina que publicita o lanzamento do calendario Peroni, lanzado pola marca má popular de cervexa en Italia. con todo o glamour e a estética dos anos 60, cando a cervexa sae ao mercado.

Permite visionar un video, descargar fondos de pantalla e varias curiosidades máis. Finalista na categoria de mellor uso da fotografía dos prestixiosos Webby Awards deste ano.

De viaxe nun vello tren

Agora que algúns de vós sodes afortunados en ter tempo, diñeiro e ganas de montarse unha viaxe exótica propómosvos coñecer Alaska nesta marabillosa liña de ferrocarril e de paso contemplar a espectacular paisaxe nestes vagóns á vella usanza. Construído a finais do XVIII en plena febre do ouro, considérase un fito na historia da enxeñería civil, á altura da Torre Eiffel ou a canle de Panamá.

Por se vos interesan os detalles

Debido a que teño unha tarde un pouco ociosa direivos que me molestei en investigar a música de fondo e resulta que é un himno relixioso escrito en 1890 chamado "Life is like a mountain railroad". Por se volo queredes aprender e o atopades edificante nestes relaxados días estivais

Moito mellor a pantalla completa

Inglés divertido

A verdade é que atopamos moitas e variadas posibilidades nesta ligazón. Ata hai videos para completar letras de cancións, actividades sobre cine e un montón de cousas máis. Por se alguén se anima os días que non poidades ir á praia.

Retratos

Unha excelente colección de retratos que reflicten xestos cotiáns tan familiares que nos convencen unha vez máis de que o racismo é probablemente a maior infamia de calquera cultura cara a calquera outra.

Recomendamos que utilices a función de pantalla completa para ver o documento

Non ás bolsas de plástico

Interesante documento sobre as bolsas de pástico, probablemente a icona máis popular da nosa cultura e un dos artigos máis utilizados no planeta. Un xesto tan familiar e aparentemente inocuo como librarnos da bolsa que traemos do supermercado é moito máis pernicioso do que podemos imaxinar. Un xesto tan doado de cambiar, por outra banda. Paga a pena botar unha ollada e pensar noutras alternativas cando facemos a compra diaria.

Recomendamos que utilices a función de pantalla completa para ver o documento

Algo se vai lendo: 3.000 libros

Hai días que dabamos conta da participación nos blogues da Biblogteka. Hoxe pásanos o Departamento de Lingua Galega e Literatura os datos de lecturas durante este curso 2007-2008

(Só as lecturas controladas polo profesorado de Galego):

.

.
1.433 libros lidos voluntariamente (sobe nota)
1.617 libros lidos obrigatoriamente
380 alumnos leron libros voluntariamente (sobe nota)
267 alumnos non se prestaron a ler libros voluntariamente
Total de libros lidos polo alumnado do ies: 3.050
Alumnado contabilizado: 647.

Algunhas alumnas exemplares en ler libros voluntarios:

.
Raquel Piay López: 22 libros
Sara Cobas González del Valle: 19 libros
Alba Fiúza Fernández: 17 libros
Nereida Galajares Cabada: 17 libros .

Por cursos:

1º ESO:Alumnos 94, obrigatorios 285, voluntarios: 142
2º ESO:Alumnos 103, obrigatorios 295, voluntarios 270
3º ESO:Alumnos 95, obrigatorios 270, voluntarios 132
4º ESO:Alumnos: 104, obrigatorios 298, voluntarios: 246
1º BAC:Alumnos: 144, obrigatorios 418, voluntarios: 263
2º BAC:Alumnos 107, obrigatorios 210, voluntarios 380

V Festa do Muíño en Taboadelo

Asociación de veciños “O Carballo”

O pasado sábado 21 tivemos o privilexio de asistir a V Festa do Muíño organizada pola asociación de veciños "O Carballo" de Taboadelo, Ponte Caldelas (Pontevedra). Este grupo de veciños e veciñas restauró dous muíños nos últimos oito anos de forma totalmente altruísta.A actuación feita por estes veciños de Taboadelo é a demostración de que o único camiño posible para a recuperación do numeroso patrimonio etnográfico existente na nosa terra é a intervención e a implicación da poboación. Son os propios veciños os que deben sentir o orgullo de posuir bens patrimoniais e reclamar o apoio incondicional das institucións para o desenvolvemento de proxectos integrais de recuperación e mantemento.Imos camiñando cara unha uniformización cultural e consumista que nos despersonaliza. Actuacións como esta de restaurar os muíños de Arriba e Abaixo son un símbolo de resistencia. Hai que estar moi concienciado e querer cada recuncho desta parroquia para empregar de forma voluntaria moitos sábados, dende o ano 2000, en recuperar este espazo. Esperamos que con esta pequena reportaxe poidades ter unha idea do ambente que iniciativas deste tipo xeran entre os participantes de todas as idades congregados en torno a esta festa tan entrañable.Parabéns aos organizadores

Arte dixital e só dixital

Dqbooks é unha iniciativa de varios fotógrafos e artistas gráficos que, de momento, só esta dispoñibel de forma gratuita na rede. Por agora podemos gozar destas catro publicacións virtuais que, de seguro, veremos pronto incrementadas. Unha idea francamente interesante que poderíamos discutir no seu momento cando nos preguntamos se a arte é posible fóra das canles habituais. Os catro libros exhiben temáticas moi diversas e estan executados por artistas moi diferentes. Todas as presentacións traen un fondo musical incorporado.

Vía El País

Follas parroquiais curiosas

MIGUEL ANXO FERNÁN VELLO
CADERNO ABERTO
A sinceridade do párroco

"A sinceridade do cidadán Armindo Iglesias, de profesión crego, ou párroco, resulta admirábel. El di o que pensa, libremente, e a diplomacia, no seu caso, adquire a redondez do cero. Armindo Iglesias é certeiro e brutal. Transparente en grao sumo. Non anda con circunloquios. Fala o que ordena a súa cabeciña. É voceiro do seu corazón. E do corazón de moitos, máis dos que pensamos. Sostén o cura de Vedra –e por escrito, que ten máis valor– que o idioma galego é un "dialecto local" e, di textualmente, "una gran incomodidad que hay que soportar". O clérigo católico expresa con absoluta naturalidade o odio –o "autoodio"– que sente cara ao galego e avoga, como dicía onte este mesmo xornal, pola súa desaparición. E non se trata, non, dun aiatolá, imán ou mulá; non se trata dun cura islámico chamado, poñamos por caso, Mohamed Omar. Non. O seu nome é Armindo Iglesias Diéguez e foi ordenado sacerdote no Congreso Eucarístico Internacional de Barcelona no ano 1952. Mais o reverendo, contrario ás teses do Arcebispado compostelán en materia de lingua galega, ademais de se mostrar "etnocida" convencido –"También mis padres usaron el arado romano y el carro de bueyes y ahora se usa el tractor, el coche y máquinas modernas..." ou "cada año dicen que desaparecen del mundo 50 idiomas. Lástima que no desaparezcan muchos más"—, é tamén un consumado "misóxino" (puideramos dicir tamén "xinéfobo"), ou se non que llo pregunten ao Grupo de Estudios Sobre a Condición da Muller Alecrín, que no ano 1999 lle concedeu ao cura párroco de Vedra e de Lestedo o Premio Alacrán por "utilizar a súa influencia como crego para manter e perpetuar a situación de submisión das mulleres que sofren malos tratos, convencéndoas para que non denuncien ou retiren as denuncias presentadas contra os seus agresores e por posicionarse ao lado dos maltratadores". As mulleres, di o mulá de Vedra, deben "preparar con esmero comida variada e procurar ter a casa limpa e ordenada". En fin. Lingüisticidio e machismo "ad maiorem Dei gloriam".

Vía galicia hoxe

Sen comentarios, para que?

Sobremesas doces e solidarias

Desde FAIRTRADE-Comercio Xusto chéganos o novo libro de receitas Postres doces e solidarios. Este receitario de sobremesas elaboradas a base de ingredientes de Comercio Xusto foi redactado por FAIRTRADE e contén moito máis que só receitas de sobremesas (que por certo, son realmente deliciosas). O libro permítenos coñecer a realidade detrás dos ingredientes que usamos na elaboración destas sobremesas: podemos coñecer como se cultiva a cana de azucre desde hai miles de anos ou como os membros de Kuapa Kokoo, unha cooperativa en Ghana, cultivan o cacao e en que invisten os ingresos adicionais tan necesarios que lles proporciona esta forma alternativa de comercio... o libro pódese adquirir nas tendas de comercio xusto ou pódese descargar de forma gratuita. A verdade é que as sobremesas teñen un aspecto do máis apetecible.

O ensino en Galicia e en Wuxi

Nacín na República Popular China, un estado situado no oeste de Asia con máis de 1300 millóns de habitantes e que ten máis de 5000 anos de cultura.

A visión da vida, a lingua, os costumes, a gastronomía...dos chineses son totalmente diferentes á dos occidentais. Vivín en Wuxi durante 10 anos, aínda que os chineses están cada vez asimilando máis aos occidentais na vestimenta, na forma de vivir e de se divertir, na política... resultoume difícil adpatarme aos cambios cando cheguei a Galicia.

No colexio, tiven que comezar a aprender a ler desde o abecedario, os números etc. O ensino de Galicia e de Wuxi ten enormes diferencias: en Galicia o ensino é obrigatorio ata os 16 anos, en cambio en Wuxi van ao colexio os que poden, xa que o ensino e bastante caro e, por iso, os rapaces considérano como unha oportunidade moi valiosa que lles concederon os seus pais; en Galicia os alumnos están moi ben protexidos polos seus pais e polas leis, un mestre non pode nin tocar (pegar) ao alumnado, os alumnos poden discutir co mestre, en Wuxi os mestres están obrigados a educar ben aos seus alumnos e, en caso necesario, poden pegarlles; en Wuxi, en cada aula hai como mínimo 40 alumnos, o curso comeza o 1 de Setembro e remata o 4 de xullo e, ademási diso hai unha clara diferencia nas horas de estudo dos alumnos: os chineses permanecen polo menos 9 hora no colexio diariamente; en Wuxi, hai un só exame de cada materia ao semestre, a nota que sacan neses exámenes é a que levará nos seus boletíns e a data do exame é fixada pola xunta de educación da provincia, polo que todos os niveis de estudantes terán o exame no mesmo día; en Wuxi, os estudantes son moito máis competitivos ca os de aquí. Todos os colexios ao rematar o curso premian aos 3 alumnos máis excelentes de cada nivel, é, por iso moitos esfórzanse ao máximo; en Wuxi, os alumnos deben realizar as tarefas de limpeza todos os días ao rematar a clase porque esto é considerado parte da formación do ensino...

O bacharelato en China ten unha duración de 3 anos e é o nivel máis difícil, todos o consideran xunto coa selectividade factores que determinarán o futuro, totalmente decisivo. Para estar mellor preparados nos 3 anos de bacharelato, os alumnos só ten 2 días de descanso ao mes, estudan 11 horas cada día. Como se sabe, China é o país que ten maior número de habitantes do mundo, por iso alí é moi difícil atopar un bo traballo e, como consecuencia, os alumnos esfórzanse moitísimo para poder entrar nunha universidade de fama e poder formarse mellor (en China, a universidade en que se estude tamén é un factor determinante). En China cada ano hai unos cantos alumnos que se suicidan pola presión da selectividade ou pola depresión que levaron por non ter sacado a nota xusta para entrar na universidade que desexaban.

En fin, hai moitísimas diferencias entre Wuxi e Galicia.

Shu Quing 2º BACH. IES Sánchez Cantón.

Artigo recén publicado en CARTAFOL, a revista do Equipo de Normalización Ligüiustica do ies Sánchez Cantón

Case mil entradas nos blogs de Galego

Biblogteka. Xestionada pola Biblioteca e o Departamento de Lingua Galega e Literatura: para subir comentarios dos libros de lectura recomendados en galego (é algo voluntario, o que se premia é a lectura e reflexión, non todos poñen o comentario no blog).
-Total de comentarios neste curso 2007-2008: 933
-Por cursos: 2º BACH: 343, 1º BACH: 126, 4º ESO: 48, 3º ESO: 6, 2º ESO: 185, 1º ESO: 225
-Libros con máis comentarios:
Contos por palabras: 50 / Intercambio cun inglés: 35 / O crepúsculo e as formigas: 37 /As humanas proporcións: 34 /O misterio das badaladas: 27 /As flores radioactivas: 27

Será certo que a xente nova non le? Será certo que a xente nova non le en galego? Será certo que a xente nova non participa en nada? Desde logo que o alumnado do Sánchez Cantón le en galego e participa. Se despois ao deixar os estudos tamén deixan de ler é outro cantar. Mais unha base, un certo hábito lector non hai quen llelo quite.
Por que o maior éxito está nos máis novos (1º-2º ESO) e nos máis vellos (1º-2º BAC)? Terá algo que ver a adolescencia?

Parabéns a todos e todas pola participación.

Manuel Lourenzo

Manuel Lourenzo González resultou gañador do Premio Xerais de Novela 2008, dotado con 25 mil euros, pola súa obra O Xardín das Pedras Flotantes, considerada polo xurado como "un relato de amor insólito, extraordinario e pasional" e presentado baixo o lema Flor da Xunqueira e o seudónimo Manalva...

Pois vaia sorte a que tivo o alumnado de Lit. Galega do S. XX e 5 alumnas de 4º B... porque puideron participar nun obradoiro de narrativa que se desenvolveu ao longo do curso na Biblioteca... e Manuel Lourenzo comentoulles e corrixiulles as súas creacións... nada menos que un dos primeiros espadas da narrativa galega.

O equipo da Biblioteca, o Departamento de Galego, o alumnado participante no obradoiro, a ANPA organizadora... todos estamos encantados de que o premio Xerais fose para o noso amigo Manuel. Xa nos tarda ter a novela entre as mans, chegará a tempo para a cercana praia? Moreas de parabéns para Manuel Lourezo

Probando novo editor

NON ESTÁ MAL PODES FACER ALGUNHAS COUSAS INTERESANTES HABERÁ QUE INVESTIGAR

A VERDADE É QUE PAGA A PENA.  ANIMÁDEVOS

Pois se vos gusta, xa sabedes Windows Live Writer. via A Nosa Biblioteca

Máis do Maio Francés

.

.

.

.

Si, xa sei que esta entrada en realidade debería formar parte da entrada de hai dous días, pero que queredes, hai dous días non atopara esta páxina tan ben deseñada do País Dixital de hoxe, onde os afiches pódense ver de dúas formas diferentes e con toda comodidade. Así que xa vedes, máis dos mesmo. Claro que non sempre é o 40 aniversario do maio francés. Para que a entrada non quede tan eslamiada incluímos esta fotografía que foi unha das iconas do momento. A imaxe da moza que leva a pancarta, que en realidade non é francesa, senón unha modelo escocesa moi identificada coa causa, iso si, deu a volta ao mundo e chegouse a dicir dela que era unha moderna versión da famosa Liberdade guiando ao Pobo de Delacroix, todo un símbolo para os franceses.

Queridos morosos

Agora que temos unha acusada tendencia a mostrar un certo malhumor cando vemos que hai bastantes moros@s que NON DEVOLVEN OS LIBROS A TEMPO...E NON SÓ ALUMNOS E ALUMNAS, QUE QUEDE CLARO...

Coa incerta esperanza de que vos animedes antes de que rematen as clases, e a ameaza inminente de persecución incansable se non o facedes. A todos e todas vós nestas datas de exames e esgotamento final. je,je,je...

Chéganos video vía Librosfera

I want to be a librarian
i want to check out your books
please give them to me
with the bar code facing up
please don't bring them back too late
or i'll have to charge you 30 cents a day
(i won't like that)
i want to be a librarian
wearing glasses every single day
don't you find me appealing
in a nerdy sort of way?
please don't talk so loudly
please, please
shhhhhhhhhhhh
meet me in the closed reserve
i'll let you read all the new magazines
i'll let you touch the first editions
if you promise me
if you promise me
if you promise me
your hands are clean.

O Maio de 1968

Cun pouco de retraso porque o tempo é limitado nestas datas, organizouse dende o GNL e os Departamentos de Francés e Artes Plásticas unha pequena pero moi interesante exposición sobre as lendas do Maio Francés. Esta é a información con que se presenta a mostra:

Durante o mes de Maio de 1968, Francia é o teatro dun importante movemento estudiantil e social que forza ao xeneral De Gaulle a disolver a Asemblea Nacional e a organizar novas eleccións. Este movemento forma parte dun conxunto de acontecementos nos medios estudiantís e comeza nos dous lados da cotrina de aceiro. A partir de 1967, varios campus nos Estados Unidos ou Polonia, por exemplo, levántanse contra a política educativa. En Francia estes acontecementos toman con todo unha amplitude particular xa que se acompañan de potentes manifestacións de estudantes, logo dunha folga xeral que paraliza completamente o país (os camións militares deberán asegurar o transporte).

Tamén se acompaña dunha onda de reunións informáis dentro dos organismos, empresas, administracións, os colexios e as universidades, teatros, casas de cultura, etc. En todo o país, as portas ábrense a calquera cidadán, a palabra libérase e pasa a ser por algunhas semanas a razón de ser dos franceses. entusiasmados, abatidos, dubitativos, ou meditativos, cada un, segundo a súa sensibilidade poarticipa ou observa. Diálogos intensos establécense nas rúas, entre descoñecidos, e a través das xeracións. As lendas do 69 eran poéticas, subversivas, apocalípticas, revolucionarias. Velaquí tes boa mostra.

Que pasaba en España naqueles anos? Non é o momento de comentalo, pero desde MESTURAS non nos resistimos a pór un fondo musical a esta entrada. Eliximos a un cantautor que naquela época tiña unha imaxe certamente sesentayochista. Non volo perdades.

Esta ligazón para os interesados en ver os afiches orixinais

Remata MercaArs Constructor

Rematamos a actividade MercaArs Construtor na biblioteca e, a verdade, foi moi gratificante ver tanta xente intentando reflexionar sobre o concepto de Arte, que resultou ser en grao sumo escurridizo. Intentouse definir que elementos debemos ter en conta para determinar cando unha manifestación pode ser considerada ou non unha obra de arte. Previamente entre tod@s mandaramos propostas ao foro e confeccionouse unha galería de imaxes. Dentre elas seleccionáronse 35 propostas que incluían arquivos de son e imaxes de banda deseñada. Os dados decidían quen debía defender ou rexeitar cada unha destas propostas que subirían ou non ao panel de MercaArs unha vez rematada a discusión co resto dos participantes que opinaban libremente. Dúas horas de intensa discusión. De 6.30 a 8.30 nada menos, logo de toda unha tarde de clases. Houbo aplausos ao final. Parabéns a tod@s os participantes.

O efecto Lucifer e a maldade

Temos hai algún tempo un curioso libro na Bibioteca, chámase "O efecto Lucifer: el porqué de la maldad" do psícólogo social Philip Zimbardo. O autor intenta demostrar que en realidade temos un coñocemento moi precario sobre nós mesmos, e sobre as persoas coas que convivimos. Sendo certo que, en xeral, as persoas tendemos a buscar situacións seguras nas que o noso comportamento é previsible, se esas circunstancias cambian o código ético dos seres humanos pode sufrir trastornos profundos e radicais e persoas en principio pacíficas e "normais" poden converterse en torturadores sádicos desprovistos dos máis elementais sentimentos de empatía. Non son procesos irreversibels, pero se coñecemos os factores que operan nesas circunstancias límite entenderemos mellor o que pode acontecer.

É interesante ler esta entrevista e tamén botar unha ollada ao libro. Ao longo das súas páxinas descríbese o experimento Stanford no que asistimos aos cambios de conduta sufridos por un grupo de estudantes que voluntariamente aceptaron participar nel. O experimento debía durar 15 días. Tiveron que interrompelo ao sexto ante a dureza da situación creada. Moitos tranquilos estudantes convertéronse en brutais e sádicos gardiáns,

Ocorreu algo así no cárcere de Abu Ghraib en Iraq?.

Dende hai mais de 5 anos os alumnos do ciclo Superior de Animación de Actividades Físicas e Deportivas do IES Sánchez Cantón veñen realizando unhas xornadas de animación con xogos para nenos de entre 3 e 6 anos de idade dos colexios Villaverde Mourente, Os Campos e Vidal Portela de Pontevedra.
Nestas xornadas participan cada ano ata 250 nenos dirixidos polos alumnos do Ciclo.
Ao mesmo tempo estas xornadas serven para que os profesores dos módulos de Animación e Dinámica de Grupos, Xogos , e Didáctica poidan valorar a asimilación das ensinanzas teóricas unha vez que se poñen en práctica nunha situación real e non simulada.
Velaí algunhas imaxes destas xornadas.

Vía ciclos deporte

Espirais

"A espiral é un círculo espiritualizado. Na forma espiral, o círculo, desenrolado, devanado, deixou de ser vicioso... A volta segue á volta, e toda síntese é a tese da nova serie..."
Vladimir Nabokov.

Deixámovos esta orxía de espirais de todo tipo que atopamos no CiberPaís. Atopamos tamén esta ligazón para os máis entusiastas onde descubremos a fermosa cita de Nabokov que non coñecíamos.

.