Feliz Aninovo Chinés

Para todos os nosos alumnos e alumnas chineses

2011. Ano do Coello

 

MURAL COS ANIMAIS DO HORÓSCOPO CHINÉS

Sabedes das charlas do Mercantil?

Desde Mesturas queremos informar dalgunhas das interesantes conferencias programadas para próximas datas no Casino Mercantil. 

• O pasado 28 de xaneiro Amancio Castro falou do seu libro "As árbores dá zona urbana de Pontevedra"
• O próximo 8 de febreiro, as 20:00 h. poderedes escoitar as reflexións do coñecido chef Pepe Solla
• O título da charla de Xosé Fortes programada para o 31 de marzo ás 20:30h  é “Historia de Pontevedra”.

EXIPTO

Quedamos á espera do que poida suceder. Túnez, Líbano, Exipto…

Algunhas imaxes recollidas en BIG PICTURE. Algún video que circula pola rede. Temos moito que reflexionar agora que todo o mundo parece ser un experto na situación política e as circunstancias destes países ata agora esquecidos e menosprezados.

 

O perigo das historias únicas

 Canto poder teñen as historias!. Tanto, que de repetilas unha e outra vez transforman a nosa percepción da realidade. Canto máis simple é unha historia máis poderosa e perniciosa se volve porque produce xuizos monolíticos e inamovibles. Porén, que cómodas resultan!. Deixemos de pensar e discutir!  Para que? Se xa todo encaixa nos moldes correspondentes perfectamente. Apúntemonos tod@s ás historias únicas! Maxistral conferencia. Paga a pena cada un dos 20 minutos que leva escoitala. A nosa vida cotiá está chea de historias únicas e, polo tanto, altamente perigosas.  Atopamos o video a traves da rede de Bibliotecas Escolares Galegas. Moi oportuno. Haberá que prestar atención a Chimananda Adichie de agora en adiante.

  

Había: con h, con b e til no i

Dende Mesturas temos o privilexio de publicar a carta completa que Elena Vázquez Sarandeses, alumna do noso centro, mandou ao Diario de Pontevedra para denunciar as graves irregularidades detectadas na redacción en galego das probas para os premios extraordinarios da ESO.

A súa valentía e lucidez extraordinarias son só merito seu.

A nós quédanos a inmensa sorte de tela no centro.

Parabéns Elena.

Es un exemplo marabilloso para tod@s nós.

Había: con h, con b e til no i

O día trinta de novembro celebráronse os premios extraordinarios da ESO, exame no que participan todos aqueles alumnos cunha media de máis de 9 nesta etapa. O exame consta de seis partes onde matemáticas, ciencias sociais e unha materia optativa, presentan un dobre formato no que por unha cara do folio o exame está escrito en galego e na outra está en castelán. Despois de ter feito o exame, tan só teño unha dúbida na miña cabeza, non é que desde que somos ben cativos nos ensinaron a non cometer faltas de ortografía? Non era que escribir incorrectamente denotaba non só un certo grao de incultura senón tamén de despreocupación? Ao comezar a ler os exames de matemáticas, historia e física e química, a ortografía brillaba pola súa ausencia. Estas faltas, como puiden comprobar ao tornar o papel, só se producían na versión en galego e non, non eran erratas, non era cousa de letras descolocadas senón que a penetración de palabras en castelán repetíase ao longo dos exercicios. O curioso é que ao outro lado do papel todo estaba correctamente escrito. Que pasa entón co galego? Pretendo deixar a un lado as ideas políticas, a polémica da supremecía dun idioma ou doutro, esquezámonos das imposicións e novas leis, na miña opinión anticulturais, e voltemos a aquelas clases de lingua, lembrémonos da monótona voz da nosa mestra, daquela musiquiña incesante que repetía unha e outra vez todas esas normas. Lembran? A miña intención é criticar a despreocupación do órgano que redactou o exame e que a Consellería de Educación se esquecese todas esas leccións que vimos de lembrar. Pois ben, isto indignoume e irritoume. Non só pola falta de atención da Consellería de Educación senón que non podo asimilar que os textos non estean perfectamente revisados e corrixidos xa que o nivel de importancia e seriedade é enorme. Como é que unha consellería pode permitirse a impresión de centos de exames sen que a pulcritude, a escrupulosidade e a limpeza gobernen nos textos de ditas probas? Cometíase a introdución da conxunción y, letra que nin existe no idioma, así como o cambio de artigos, aparecía una no lugar de unha e la no de a, omitíase a contración de con máis unha, no canto de país desenvolvido e subdesenvolvido, infiltrábase desenvolto e subdesenvolto. Ler aquel exame resultaba semellante a ler something como this, é dicir, the inclusión of outras words which veñen from outro language. Pode que sexa algo esaxerado, que si, que somos bilingües e entendemos perfectamente pero iso non fai que poidamos marxinar á seriedade. O peor é que isto non remataba aquí, xa non só foi cousa desa arrepiante inxección de vocábulos foráneos senón que, lendo a versión da terra, non fun quen de entender un dos problemas de matemáticas. A cousa falaba dun foguete que despegaba e había que representar unha gráfica coa altura á que chegaba. Ao final, dicía: “dende o eixe do chan é x”. Con todo o que dicía antes e o pouco que viña despois, non puiden comprender o que esa frase viña a dicirme polo que tornei o papel para comprobar se é que o meu pavor polas matemáticas facía que non entendese de que ía o problema ou, como ben supuxen, era cousa da redacción. En castelán dicía: “donde el eje del suelo es x”. Obviamente, hai unha moi clara diferenza entre dende e onde. Coido que como estudante galega que son, teño todo o meu dereito a poder ler, entender e facer un problema de matemáticas no meu idioma sen ter que darlle a volta ao exame. Resúltame frustrante este abandono do idioma, é un desprestixio cara á lingua e cara a todas esas persoas que se esforzan por defender o seu uso correcto, desde os máis galeguistas até os que non o son e, sinxelamente, saben que cometer faltas ortográficas implica ineptitude e incompetencia.

Aínda non podo proxectar a idea de como puido ocorrer tal cousa, deume a impresión de que o exame foi feito e revisado por completos ignorantes e, se se me permite, por uns túzaros agrestes que non coidan algo tan fermoso, singular e propio como o é unha lingua. Seica foi iso o que pasou...

Galicia Hoxe
País
Galicia Confidencial

Desde a música á ética: Gilad Atzmon

Queremos dar a coñecer desde Mesturas a música de Gald Atmon e tamén a súa traxectoria e opinións que defenden unha interesante e sorprendente visión do conflito palestino-israelí.

Gilad Atzmon é músico, escritor e infatigable activista político antixudeu. Nacido en Xerusalén, fillo dunha familia de fondas conviccións sionistas, considérase a si mesmo despois dunha longa traxectoria marcada polo seu amor á música, palestino de lingua hebrea. Vive en Londres.

Recomendámosvos moi especialmente que leades este artigo sobre el.

Tamén esta entrevista

Se o facedes, gozaredes con moitos máis matices desta escolma coa súa música que seguro non vos deixará indiferentes. 

Vía Rebelión

Lembrando Pulp Fiction

Hoxe deron na radio o tema You never can tell de Chuck Berry, inmortalizado na famosa escena do baile de Pulp Fiction, na que contan que Uma Thurman case sofre unha crise nerviosa porque pensou que nunca podería estar á altura de Travolta. Non resistimos a tentación e achegamos a letra por se vos animades.

Para os interesados en saber practicamente todo da que moitos consideran sen dúbida a mellor obra de Tarantino

 

It was a teenage wedding
and the old folks wished them well
you could see that Pierre did truly love
the madamoiselle
And now the young monsieur and madame
have rung the chapel bell
"c `est la vie", say the old folks
it goes to show you never can tell.

 
They furnished off an apartmentwith a two room Roebuck sale
the coolerator was crammed with TV dinners and ginger ale
But when Pierre found work
the little money comin` worked out well
"c `est la vie", say the old folks
it goes to show you never can tell.

 
They had a hi-fi phono, boy
did they let it blast
seven hundred little records, all rock,rhythm and jazz
but when the sun went down
the rapid tempo of the music fell
"c `est la vie", say the old folks
it goes to show you never can tell
they bought a souped-up jitney
`twas a cherry red `53
they drove it down to Orleans
to celebrate the anniversary
it was there that Pierre was married
to the lovely madamoiselle

Haití, un ano despois.

Un ano despois da traxedia de Haití os datos son desoladores. Fontes de Oxfam afirman que tan só  un 5% dos cascallos foron retirados ante a indecisión paralizante dun goberno desacreditado e o atraso imperdoable das axudas prometidas. Big Picture ofrece esta demoledora reportaxe gráfica que en ocasións proporciona fotos tomadas inmediatamente despois do terremoto e fotos recentes do mesmo emprazamento, como as que vos ofrecemos nesta entrada. 

Tamén podedes escoitar o vídeo realizado grazas á iniciativa de varios músicos e compositores con motivo desta triste efemérides.

Os Simpsons e Bansky

Xa falamos noutra ocasión do enigmático en interesante grafiteiro Bansky. Non sabemos se coñecedes esta curiosa colaboración  na que Banski realiza unha das entradas da mítica serie na que podemos ver á feliz familia contemplando como o seu proprio merchandising é elaborado en condicións deleznables en Corea. É, como pouco sorprendente, admitámolo.

Vía capítulo O

Les Simpson Générique Made in China [by Bansky]
Cargado por ParlonsTV.

Sexo en pedra

Comezamos o novo 2011 cunha referencia á interesante exposición “Sexo en piedra” que tivo lugar en Atapuerca até hai só uns días. A mostra abordou o pouco ou nada coñecido tema do sexo no Paleolítico e proporciona evidencias tan curiosas como a existencia de numerosos debuxos e gravados en pedra e óso que demostran que as ultimas sociedades cazadoras reprodutoras do Paleolítico superior levaban a cabo moi variadas prácticas sexuais  similares ás actuais nas que o sexo non estaba asociado exclusivamente a fins reprodutivos coa salvedade de que probablemente na prehistoria o sexo non estaba vinculado á intimidade e que os nosos devanceiros non se escondían para copular. Sorprenden especialmente as referencias a numerosos gravados que suxiren prácticas homosexuais entre parellas de homes e mulleres.

Para os que non tivemos a sorte de ver a exposición temos este interesante resumo procedente da revista Redes dirixida por Eduard Punset.
Os interesad@s en profundar máis en tan suxestivo tema poden recorrer ao libro Sexo en piedra de Marcos García y Javier Angulo (Editorial Luzán, 2005.

 

Bo Nadal e Felices Lecturas

Aproveitamos a ocasión para enviar a toda a comunidade educativa do Sánchez Cantón e  tod@s os seguidores de Mesturas os nosos mellores desexos.

AGASALLOS NADAL 2010
EQUIPO BIBLIOTECA-TIC

SE PREMEDES NAS IMAXES, VEREDES AS PORTADAS MÁIS GRANDES
SE PREMEDES NOS TÍTULOS, TEREDES ACCESO Á INFORMACIÓN

ALUMNADO

ADULTOS

ENSAIO E DIVULGACIÓN

Tedes tamén estes agasallos na páxina do centro

Un Nadal Dixital

Los pájaros de la mina

Acertadísimo o titulo da imprescindible curta dirixida por Víctor Moreno que foi estrenada en Pontevedra o pasado venres 10 de decembro. Dunha gran forza expresiva a asociación entre os afectados de SQM (Sensibilidade Química Múltiple) e os pequenos paxaros que por ser máis sensibles aos efluvios mortais eran utilizados polos mineros para detectar o perigo en determinadas galerías. Coma eles estas persoas  avísannos das impredecibles pero inevitables consecuencias da exposición incontrolada a centos de substancias químicas coas que convivimos de cotío.

Podedes ver o trailer oficial da reportaxe e un excelente documento dunha rapaza afectada polo síndrome na que explica cunha lucidez extraordinaria a súa enfermidade.

Nyotaimori

“Antes de se converter en bandexa vivente para sushi, a  muller é adestrada para permanecer deitada durante horas sen mover un músculo. Ademais, debe ser quen de tolerar a exposición prologada á comida fría. O vello corporal, incluido o púbico, debe estar totalmente depilado. Antes de servir a comida, a muller debe tomar un baño usando un xabón especial sen aroma, terminado con auga fría para baixar un pouco a temperatura do corpo. “

Acabades de ler un texto traducido da Wikipedia, pero hai unha ampla información na rede, se alguén está interesad@. Tamén moitos vídeos en Youtube con só teclear o nome do ritual que, por certo,  tamén podemos solicitar en algúns restaurantes fóra de Xapón, ao parecer.

Trátase da tradición xaponesa do Nyotaimori. Non é unha práctica estendida pero pódese acceder a este tipo de delicatessen en certos restaurantes pagando sumas astronómicas. Supostamente, ademais do evidente pracer estético, con este orixinal método conséguese que a temperatura do sushi sexa totalmente perfecta.  E a muller prato? Preguntarédesvos. Por favor, que mentalidade tan ríxida e puritana tedes. Non hai un pracer maior para ela que a total submisión, a perfecta atención ao cliente manifestada nunha inmobilidade absoluta durante o tempo que dure a degustación na que vai quedando progresivamente espida salvo un pequeno pano que apenas lle cobre a pube rasurada. Obrigada tamén é a absoluta ausencia de xestos e reaccións ante o que se di ou se comenta.

Sen palabras estamos.

Algunhas novidades

Estas son algunhas das nosas novidades máis recentes. Próximamente estarán en exposición no vestíbulo do centro, xunto a outro stand con máis novidades para o alumnado.

Nova música portuguesa

Unha das nosas alumnas de 1º ESO , recentemente chegada de Oporto,  fainos o agasallo desta escolma de nova música portuguesa. Interesante poder saber o que escoita a rapazada do país viciño.

Busuu

Hai unha rede social para  aprender idiomas chamada Busuu. O busuu é unha lingua africana que só falan, ao parecer 8 persoas, segundo datos de 1980. Os creadores da rede crearon este video co fin de aumentar o tráfico da mesma e oímos que as visitas están aumentando exponencialmente. Non nos estrana porque o video é divertido e trasmite moi boas vibracións. Por certo un día destes darémonos de alta en Busuu para ver que se move por alí. De momento gústanos o deseño,  limpo e aparentemente de fácil navegación.

Club de lectura “Tinta Viva” e Lorenzo Silva

Rematamos a lectura de “La estrategia del agua “ de Lorenzo Silva. Din os e as compoñentes de Tinta Viva que lles gustou  Rubén Bevilacqua, o seu descaro, a súa personalidade tan especial na que conviven tenrura e rudeza. Falamos tamén de maltrato, de mulleres maltratadoras e mulleres maltratadas e do difícil que é facer leis de excepción que non poidan ser pervertidas por persoas desalmadas. Coñecimos a Epicteto e a Sunzi. Falamos e escoitamos a música mencionada na novela e gozamos con esceas de películas inesquecibles. E, por suposto, non esquecimos os pequenos “soldaditos de plomo”.

Estes son algúns dos materiais utilizados. Damos as grazas aos compañeiros do IES “As Mariñas” pola utilización do seu documento sobre novela policíaca que foi de moita utilidade.

25 de Novembro. Día Internacional da eliminación da violencia de xénero.

“Todo empeza no núcleo dunha célula. Os cromosomas xúntanse. Os X e os Y serán determinantes, pero durante a primeira etapa despois da fertilización, os nenos aínda non son diferentes das nenas. Só na novena semana quedará claro que as gónadas deberán seguir medrando para, ou ben convertérense en testículos ou pola contra, repregárense para formar ovarios. Comeza a experiencia feminina. Repregarse, volverse cara a dentro. Aínda que algunhas culturas honran as misteriosas e invisibles calidades femininas, non é, con todo, o máis habitual. O normal é dar poder ao visible. Esa é a razón pola que a miúdo se supón que as mulleres deben permanecer ocultas, pequenas e silenciosas. Ou quizais decorativas, dispoñibles e doces. Ás veces, porén,  as mulleres levantan a súa voz e loitan, rebélanse. Ás veces as súas batallas teñen lugar nos céspedes aparentemente seguros das zonas residenciais, nas aulas luminosas, nos centros comerciais. As cicatrices tamén aparecen nestas contornas aparentemente benignas: as fráxiles costelas dunha rapaza anoréxica, o pé deformado por un tacón imposible, o riso impostado que resoa no corredor dun instituto… “

Traducido do prólogo á exposición itinerante “Off the beaten Path” que propón reflexionar a través da arte sobre as raíces profundas culturais e sociais da violencia contra as mulleres. 

Publicidade Subliminal

arece que no ano 1957 inseríron unhas imaxes de promoción de Coca-Cola nunha película a unha velocidade tal que o ollo  humano non as podía percibir. Como resultado, parece que o consumo da bebida aumentaba substancialmente.
Empezaremos por aclarar que unha mensaxe subliminal é un sinal ou mensaxe preparada para que sexa recibida por baixo dos límites normais da percepción, sendo percibida só polo subconsciente.
A partires do libro titulado The Hidden Persuaders de Vance Packard, publicado en 1957, explicábase un estudo levado no cine Fort Le, de Nova Xersei. O director de devandito cine encargoulle a un publicista o deseño duns carteis publicitarios para aumentar as vendas. Influído polas teorías psicoanalistas, o publicista propuxo ao dono da sala a posibilidade de inserir unhas simples frases como “Drink Coca-Cola” cada 5 segundos da película Picnic. Parece que a proba foi un éxito, pois as vendas aumentaron un 57,8%.
Máis tarde, o publicista declarou que todo foi unha montaxe e que o experimento nunca chegou a realizarse. Efectiva ou non é un feito que a publicidade subliminal utilízase como técnica de marketing aínda que supuestamente é ilegal por atentar contra a liberdade de elección das persoas.
Coca-Cola utilizou esta circunstancia como xogo e pretexto para seguir publicitando a súa coñecida bebida, como podedes ver no primeiro video.
Pero no segundo xa non é un xogo. É auténtica publicidade subliminal pura e dura no GP de Brasil de fórmula I durante  este mesmo ano 2010.

.