E pronto outro 25 de Novembro

Esta semana conmemoramos outro 25 de Novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero. Levamos días sen poder esquecer as historias das rapazas autoinmoladas en Afganistán das que falamos a semana pasada. Teñen, polo xeral, 18, 17, 20 anos. Hai xa 3 ou 4 anos que liamos na páxina oficial da RAWA que estes casos aumentaban exponencialmente, pero parece que estanse as cumplir as peores expectativas. Atopamos "Las hijas del silencio" unha magnífica reportaxe da ONG ACAF de Catalunya para chamar a atención sobre o tema.

Pensamos que as mulleres que intentan suicidarse dunha maneira tan brutal son unha chamada de atención fronte á trivialidade con que as veces se trata o tema da violencia contra as mulleres. Poder escoller a morte para liberarse do sufrimento é ao que os seres humanos aspiramos que nos sexa recoñecido como un dereito nas diferentes lexislacións.
Mais que grado de desesperación e dor hai que sufrir para preferir a morte queimándose? Temos a impresión de que non é do que falamos cando reclamamos unha morte digna, aínda que non poidamos máis que aceptar a dignidade de persoas que se revelan con todos os medios ao seu alcance para saír do martirio imposto por quen exerce un poder absolutamente ilexítimo e inxusto aferrado a caducos valores patriarcais.
Esta situación é asquerosamente insoportable. Desgraciadamente non é a única.

DÍA UNIVERSAL DOS DEREITOS DO NENO. 20 DE NOVEMBRO

.

Vimos hai algún tempo este ensaio fotográfico sobre os dereitos dos nen@s que tiñamos reservado para un día como hoxe. Como recordatorio esta ligazón a unha de tantas enumeracións dos dereitos dos nen@s aínda que só sexa para constatar, un ano máis, o longo camiño que queda por percorrer.

…e de novo Afganistán

Hai só uns días celebráronse en Figueirido Pontevedra os actos fúnebres polos dous soldados da Brilat falecidos como consecuencia dun atentado en Afganistán. Lemos unha reportaxe no Magazine do Faro de Vigo e lembramos o que hai anos xa publicaba Newsweek: que unha porcentaxe abafadora de persoas nese país padecían graves trastornos mentais debido ás circunstancias tan terribles nas que viven.
Hai xeracións enteiras de afgáns que descoñecen o que é vivir en paz. Non foi isto o que máis nos sorprendeu entón; foi ler que os afgáns esqueceron como se vive en tempos de paz porque xa non teñen referentes. A nosa cotidianidade baséase nunha serie de destrezas e mensaxes sutís coas que somos quen de convivir con outras persoas e levar a cabo proxectos comúns. É un complexo sistema que se transmite de xeración en xeración. Por terrible que pareza, a transmisión dese esencial coñecemento en Afgnistán está destruída.
Vimos unhas fotos magníficas de Paula Bronstein e buscando información da autora atopamos un estremecedor reportaxe sobre mulleres que se queiman vivas. Deixamos á vosa decisión ver as fotos ou non. E xusto nestes días chegounos esta presentación tamén sobre mulleres afgás e a terrible imposición do burka.
Xa coñeciamos algunhas imaxes que regularmente publica a RAWA (Asociación de Mulleres Afgás) pero nunca viramos algunhas outras moi ilustrativas.
Seguir esta ligazón para poder ver a reportaxe a pantalla completa. Paga a pena

.

O cabalo e a morte

 

..

...E falando de lendas gústanos este artigo de Marcos Varcarcel aparecido en Galicia hoxe.

.

O cabalo e a morte

Poucos animais tan unidos ó ser humano, dende tempos moi antigos, como o cabalo. Dende vello simboliza o poder, a velocidade, a nobreza. No mundo cristián, tamén o valor, mentres en Oriente se asocia ó lume e ó ceo. O cabalo negro é a cotío símbolo da morte. Hai varias lendas galegas que recollen este último sentido e cítaas Vítor Vaqueiro na súa Guía da Galiza Máxica. Se un cabalo tropeza cunha pedra, conta Mandianes, interprétase como petición de axuda dunha ánima, para que se rece por ela. En terras de Nogueira de Ramuín cita Afonso Monxardín o Camiño da Ponte, onde se aparece un cabaliño lanzal de gran brancura, que se achega a un valado para que as xentes o cabalguen, pero non o fan por medo. Unha historia semellante recolleu Risco en Congostro-Rairiz de Veiga, onde se aparece un pequeno cabalo moi fermoso diante dunha muller. Esta négase a falar con el e o cabalo retírase detrás duns amieiros, botándose a rir e desaparecendo: os campesiños pensan que se trata do demo. Nos traballos de X.Cuba, X. Miranda e A. Reigosa son máis vizosos aínda os acenos simbólicos do animal: cabalos de mouros, cabalos acuáticos, cabalo da fiaña, cabalo do vento e un longo etcétera.

MARCOS VALCÁRCEL

Obradoiro de narrativa

Luns 17 na biblioteca: continúa o Obradoiro de narrativa con Manuel Lourenzo, que nos dedicou o seu último libro, unha longa e excelente novela que vai ocupar un lugar destacado nos andeis... E xa postos podedes facer unha visita ao seu blogue do trinque

As cruces nos camiños

Nestes días ándase a falar moito da recuperar a memoria e honrar os que foron asasinados na guerra do 36. Seica algunhas cruces nos camiños lembraban estes tristes feitos.
Xosé Manuel González mándanos esta foto desde Lobelle (Lugo) e cóntanos outra curiosa historia sobre as cruces. As cruces tamén se poñían nos cruces de camiños para que o demo non fixera das súas. Seica o "inimigo" acostuma deixarse ver nos cruces de camiños para tentar a xente e por iso poñían cruces xa que o demo non quere saber nada delas. Din que non atura estas tres cousas e por esta orde: as cruces, a auga bendita e que nomeen a Deus. Se temos unha Cruz xa non aparece o demo aínda que o chamemos como din que se chama cando se quere tratar con El: Nun cruce de camiños cun garrafón de viño e un xamón; primeiro déitase un pouco de viño no chan e logo empézase a comer xamón e beber, de vez en cando dise "se vés comes e se non vés non comes". Case sempre aparece con aparencia de bo mozo, alto e vestido con gabardina; seica só o delatan os pés, que se un se fixa moito (trata de escondelos) son de cabuxa. Come e bebe e fai tratos, que sempre cumpre pero a cambio quere almas, é capaz de dar riquezas e de facer obras coma pontes nunha soa noite; din que os cartos seica os fixo tamén el para que moita xente se condene por eles. Seguramente cando aparecían desgrazas nos lugares moita xente pensaba que podía ser obra del e como supoñían que andaba polos camiños poñíanlle cruces para que non puidera facer das súas. Algunhas veces seica sae a tentar na xente, pero se se fai un círculo no chan (mesmo cos pés) e te metes dentro xa te deixa en paz.

Dúas novas adquisicións

Queremos facer mención especial de dúas novas adquisicións a nosa xa extensa colección de títulos destinados e adquiridos especialmente par os 20 minutos de lectura diaria. Son totalmente recomendables.

ENCICLOPEDIA DE LOS MALOS ALUMNOS Y REBELDES QUE LLEGARON A GENIOS.

Ed. Catapulta Editores

Un redescubrimento humorístico de personalidades famosas, recoñecidas como xenios, pero consideradas rebeldes ou torpes durante a súa infancia. Diversos personaxes do mundo da Historia, as Ciencias, as Artes e a Literatura protagonizan divertidas anécdotas biográficas da súa mocidade.

Unha preciosidade de libro.

LAS VIDAS DE LOS GRANDES ARTISTAS.
Ed. Siruela
Un orixinal paseo pola Historia da Arte a través da vida e obra de 20 mestres de todos os tempos. Un interesante retrato ou autorretrato de cada artista introdúcenos en cada un dos capítulos deste formidable libro sobre o mundo da pintura. A continuación, verás a súa obra máis emblemática a toda cor. O ameno e entretido texto vaiche permitir entrar no taller de cada un destes pintores. as ilustracións son magníficas. Dentro do libro tamén atoparás algunhas ventás que che ofrecen máis información, como por exemplo "¿ Sabías que...?, con interesantes curiosidades biográficas do artista; atoparás ligazóns web para saberes máis sobre as obras de cada autor. (adaptado da reseña do libro)

Esperanza?

O cemiterio alegre

Hai moitas formas de achegarse á morte condicionadas todas elas pola cultura na que somos educados. Sen dúbida, perder a un ser querido produce dor, pero as formas de xestionar esa dor e a importancia que concedamos a segundo que aspectos tradúcese en manifestacións esencialmente diferentes.

Este cemiterio atópase no norte de Romanía na cidade de Sapanta, sobre os Montes Cárpatos. Chámano o “Cemiterio Alegre” , porque arrinca os sorrisos daqueles que o visitan. Non é un cemiterio calquera, é único no mundo, e está adornado con tallas de madeira, retratos artesanais personalizados dos mortos e epitafios alegres e irónicos nas lápidas.
Nesta terra de ebanistas, todas as tumbas foron talladas, pintadas de azul e decoradas co retrato do defunto, representándoo no seu traballo ou facendo o que máis lle gustaba na vida. E debaixo un epitafio, escrito en primeira persoa, que relata os rasgos máis relevante dos falecidos sempre en clave de humor. As cruces pintadas en cores claras -azul, branco, verde e vermello- son monumentos de arte popular únicos en Europa, creados, na súa maioría, a partires de 1935 polo artesán Stan Ioan Patras e que na actualidade realizan os seus discípulos. Estes artesáns coñecen a todos os habitantes do pobo polo que non é difícil producir, no seu momento, o epitafio máis axeitado:

"Aquí descansa a miña sogra, se vivise outro ano máis, eu ocuparía o seu lugar"
"E outra cousa que moito me gustaba era sentarme á calor dunha taberna acompañado dun vaso de viño e unha muller sempre que fose a muller doutro."
"Aquí descanso eu chámome BRAIC ILEANA, cinco fillos tiven que deus a vida lles deu. GICA, que ti sexas perdoado se me apuñalaches cando viñeches borracho do pobo."
"Que ben estou na tumba no limiar da igrexa. Ti tamén virás aquí "
"Arde no inferno, maldito taxi que viñeches de Sibiu. Con todo o grande que é Romanía. Non puideches atopar outro lugar onde pararche?. Tivo que ser fronte á miña casa, para matarme?."

Como podedes ver, é difícil reprimir un sorriso. Unha boa forma de ver na morte unha aliada inevitable da vida

hai referencias a este cemiterio en axencias de viaxe e blogues de particulares. Por exemplo Desierto

3º Obradoiro de narrativa

Luns 3 de novembro: comeza o 3º Obradoiro de narrativa dirixido por Manuel Lourenzo González grazas á xenerosidade da ANPA O Verxel.
Teremos na Biblioteca o autor de O xardín das pedras flotantes. Novela de máis de 500 páxinas, chea de imaxinación, de amor, de maxia; novela protagonizada por dous adolescentes e cun ¿estraño? libro. Tamén é unha homenaxe á nosa cidade, onde ocorre parte da trama. Trátase do último premio Xerais, unha excelente narración publicada estes días.
Os 27 alumnos e alumnas de 2º BAC escollidos van ter a oportunidade de aprender a escribir da man dun dos mellores escritores da actualidade. Agardamos que a actividade sexa un fito na súa formación académica.

Honrar os defuntos, as ánimas

.

Veñen uns días nos que a xente lembra especialmente os seus defuntos. Visítanse os cemiterios... Fíxense que na entrada ao adro e tamén cemiterio de moitas igrexas hai un enreixado, que sempre se facía moi incómodo para os zapatos de tacón das mulleres. Cal é a súa función? pois parece que era para que o calzado non levase para fóra a terra sagrada do adro. Este da foto que nos envía Xosé Manuel está en Buciños (Lugo) fronte á casa natal do famoso escultor.

.

Como o cemiterio quedaba lonxe hai moitos petos das ánimas para rezarlles e botar esmolas pola súa salvación. Este peto está en Trasar de Carballo (Lugo), seica na Fonsagrada hai algo similar e chámanlles santiñas. Estar calado coma un peto, din os vellos que é porque lle botas a esmola e ninguén che contesta nin che dá as grazas. Hoxe igual xa non se botan as cadeliñas no peto, pero a xente vainos restaurando porque os sente como algo de seu.

Entre a vendima e a castañeira

O mellor estudoso que tivo a nosa paisaxe, Otero Pedrayo, dicía que cando máis bonita estaba Galicia era nestes días que van entre a vendima e a recollida das castañas. Moito lle gustaban estes seráns unha miga outonizos. Nos institutos de Pontevedra mañá é día non lectivo e podemos aproveitar para viaxar pola Terra: a Ribeira Sacra, o val de Verín, O Courel, Os Ancares... están preciosos. E tamén diante da porta do centro temos esta fermosura de cores que nos permite ir seguindo a evolución do outono.

Sabes a letra II. Viva la vida. Cold play

Que queredes, gústanos este grupo. Para que non sexa só cuestión de ver o video sen facer nada máis, propoñémosvos un pequeno exercicio.

Para os que non saibades moitísimo...ou sexa principiantes.

Para máis experimentados e experimentadas.

Para @s que din que saben moito


Podedes ver máis videos no portal de anglesonline.

Le Clézio na casa. X.L. MÉNDEZ FERRÍN .

A Concesión do Nobel de Literatura a Jean-Marie Le Clézio ocasionou que a atención pública se fixase estes días na obra do interesante autor francés que publicara en 1978 (Gallimard) o seu libro de contos Mondo et autres histories. Nove anos máis tarde, RaquelVillanueva chamou a atención de Luís Mariño, director de Edicións Xerais de Galicia, sobre tal autor e tal libro. Mariño, que ao tempo coñecía ben Le Clézio, animou a Villanueva para que o traducise ao galego, o que ela fixo en colaboración con Valentín Arias. O texto en galego estivo axiña terminado baixo o título de Mondo e outras historias. Na editorial todo o mundo andaba ilusionado coa colección Xabarín e eu vin a Mariño, a Crego e a equipa enteira da rúa do Doutor Marañón, Vigo, traballando a toda máquina para pór o libro nas mans dos mozos lectores aos que estaba destinado en Galicia. De xeito que o Mondo se terminou de imprentar con debuxos de M. Uhía e chegou ás mans dos interesados no ano 1987. Le Clézio estivo encantado de ser traducido ao galego e concedeu razoabelmente os permisos oportunos. A traducción ao galego de Mondo é a primeira que se fixo do orixinal francés a calquera outra lingua do Planeta.A tirada foi de 5.000 exemplares.O que asegura que hoxe Le Clézio no noso idioma se encontra en grande número de bibliotecas privadas e públicas, incluídas as bibliotecas de centros de ensino e mesmo as de prisións. Teño información de que na cadea de Teixeiro, moi concretamente, Mondo suscitou o interese de ben de presos. Todo parece indicar que Jean-Marie Le Clézio, lonxe de ser un descoñecido en Galicia, é, no noso universo lector, un autor moi aprezado.O éxito desta versión ao galego foi validado pola concesión de dous importantes premios a traducción literaria: o do Ministerio de Cultura de Madrid (1989) e o "Ramón Cabanillas"da Xunta de Galicia (1989). Somos agora informados de que Le Clézio, despois de recibir o Nobel, volveu cederlle a Edicións Xerais os dereitos de traducción ao galego, de Mondo e outras historias e doutras súas obras que esperamos que saian axiña á luz...

... Teño entenido que os clézistas galegos están moi interesados en que sexa traducido ao noso idioma unha novela na que o autor admirado nos transporta á sociedade dos tuaregs, este pobo bérbere que foi condenado ao silencio pola historia e que, coma outros de África e non de Africa, no viu nin por unha fenda a luz da desconolización. Estou seguro de que en Galicia e no mundo se vai falar moito deste Jean-Marie Le Clézio que hoxe recibe a atención preferente dos lectores de todos os continentes e nacións.

(Faro Vigo 27-10-08)

Areoplanos

Grazas ao Concello de Pontevedra, que cada ano organiza varias sesións de teatro para escolares, 50 alumnos e alumnas de 4º ESO A e 2º BAC (Literatura galega do século XX) van este xoves ao Teatro Principal. Estes dous coñecidos actores (quen non viu algún capítulo de Pratos combinados? Quen non sabe quen é Miro Pereira?) serán os encargados de facer que gocen dun espectáculo no que dous viúvos discuten, falan, comentan. Convidamos aos asistentes a que deixen aquí os seus comentarios. Que lles pareceu Aeroplanos? Que opinan da obra? e da actuación de Ernesto Chao e Xosé Manuel Oliveira?

Dereitos de autor confusos

Chéganos hoxe a través do correo a curta gañadora no último Festival de Cannes celebrado no pasado mes de Maio. Esta Historia dun letrero pouco despois xeraría unha viva polémica ao ser acusado de plaxio o seu autor, o mexicano Alonso Alvarez Barreda por ser a historia que conta sorprendentemente parecida á do video que aparece en segundo lugar, "Una limosna, por favor" tamén presentado con anterioridade, na categoria de curtas de menos de 30 segundos de duración, noutro festival cinematográfico Notodofilmfest. O curioso é que o seu autor, o español Francisco Cuenca Alcaraz comentou non sentirse ofendido, nin moito menos plaxiado, porque tampouco el era o creador da idea orixinal, senón que ésta baseábase nunha historia anónima que circulaba pola rede. Cada vez máis difícil o tema este dos dereitos de autor. Miúda complicación.

Historia de un Letrero en Yahoo! Video

Ródchenko e os libros

Coñecedes este cartel de Alexander Ródchenko ?. Rodchenko é un dos artistas mais coñecidos do Constructivismo, que desenvolveu a súa carreira artistica en Rusia a comezos do século XX. Libros, (1925) é unha das súas creacións publicitarias máis soadas.

O cartel creouse para a sección de Leningrado da Gosizdat (Editorial Literaria Estatal) Este movemento propiciaba a contribución dos artistas ao deseño de obxectos de uso cotiá.

Vedes a teoría levada á práctica nesta famosa obra de gran forza expresiva.

Sabes a letra?. Violet Hill. Cold Play

Sabes a letra? Se é así, esta entrada non vai contigo. Se non a sabes e, supoñendo que che guste a canción, podes ver o vídeo e cantar á vez (podes controlar o texto para que vaia ao ritmo das imaxes) . E ademais, cando remates tes que entrar nesta ligazón e poderás facer un pequeno exame.
Nivel elemental de todo. Podes deprimirte se fallas...

www.quedeletras.com

La lámpara de Aladino. Volve Luis Sepúlveda

Ten moi boa pinta este novo libro de contos de Luis Sepúlveda ao que tod@s coñecemos polo seu vello lector de novelas de amor.

Traducimos a crítica literaria que nos convenceu para compralo:

Para rescatar do esquecemento momentos, lugares e existencias irrepetibles, o autor escribiu este libro baixo a metáfora dunha "lámpada da que xorden, como por arte de maxia, doce contos maxistrais".
A Alejandría de Kavafis, Ipanema en carnavais, un Hamburgo frío e chuvioso, a Patagonia, o Santiago de Chile dos anos 60 ou a recóndita fronteira de Perú, Colombia e Brasil son algúns dos escenarios de 'La lámpara de Aladino'. Estes doce relatos, destacou a editorial, son cada un deles "unha novela en miniatura", onde Luis Sepúlveda "dá vida a personaxes inesquecibles e ás historias máis fermosas que se contaron en moitos anos".

Lena Guiseke

Hai algún tempo que circula pola rede un magnífico traballo sobre o Guernica reaizado pola artista dixital de orixe alemá Lena Guiseke. Buscamos información e atopamos ademais un interesante traballo fotográfico e unha investigación constante para utilizar as ferramentas dixitais como medio de contar historias cun sentido artístico nada desdeñable. Podedes curiosear pola súa páxina e tamén ver unha pequena montaxe con algunhas das súas creacións en 3D

Por se aínda non entendedes

Que queredes, non nos resistimos a compartir esta delirante explicación da crise económica.Entre outras cousas porque ten toda a pinta de ser certa.

The Last Laugh - George Parr - Subprime - subtitulos
Cargado por erioluk

Viaxe a un autor: Le Clézio

Provir da Bretaña e nacer na Provenza. Descender dunha familia emigrada ás Británicas illas Mascareñas, bañadas polo océano Índico, e doutorarse na Universidade de Perpiñán, ao abeiro do mar Mediterráneo. Ter pai inglés e ser da nai francesa. Criarse na illa Mauricio e especializarse en México. Formarse en Inglaterra e ensinar nos Estados Unidos de América. Denunciar a prostitución infantil en Tailandia e convivir cos amerindios en Panamá. Escribir en francés e reivindicar o crioulo. Novelar a marítima historia dos devanceiros e compartir o deserto coa súa muller de proxenie saharauí. Morar en Novo México e recrear Nixeria. Traducir a mitoloxía amerindia e compilar adiviñas afroasiáticas. Vir ao mundo en Niza e viaxar sempre ao mundo. Le Clézio sabe de amor e dor, gozo e enfermidade, infancia e loucura, liberdade e inxustiza, aventura e contemplación, natureza e poder, independencia e colonización, sabe en fin do salvaxe corporal e do civilizado verbal. Del podería dicirse o que Cervantes fai dicir a don Quijote: El que lee mucho y anda mucho, ve mucho y sabe mucho. A súa obra pon de manifesto que buscamos linguas para dicirmos todo o que nos dicimos sen linguas. (Claudio Rodríguez Fer, La Voz de Galicia, 10-8-2008)

Por se che interesa, temos 4 exemplares de Mondo e outras historias do novo premio Nobel de literatura na Biblioteca

O misterio das miradas do Thyssen

O museo Thyssen-Bornemisza ofrece este interesante recurso didáctico consistente nun xogo para dar a coñecer algunhas das obras da súa colección. O xogo consiste en ir descubrindo a que cadro pertencen as miradas que, acompañadas de diferentes pistas, ofrécense como enigma aos visitantes. Moi intuitivo e sinxelo de manexar, permite moverse polas diferentes salas do museo virtual coas frechas do teclado. 2º Premio Innova 2008.

Por amor de Deus

Hai xa algúns anos uns amigos escoceses, de volta dunha viaxe a Londres, faláronme soprendidos dun tal Damien Hirst, a última sensación no cambiante mercado da arte. Este artista, daquela case descoñecido, fíxose pronto famoso coa súa exposición de animais mortos metidos en grandes tanques de formaldehido. A súa máis coñecida obra era, por aquel entón, un enorme tiburón tigre que deu en chamar The Physical Impossiblity of Death in the Mind of Someone Living (a imposibilidade física da morte na mente dalguén vivo) . Bastante choveu desde entón e aquel mozo irreverente resultou ser tamén un xenio do márketing que en pouco tempo foi quen de chegar a ser o artista británico vivo máis acudalado, incluíndo a Elton John, o cal non é ningunha broma. Probablemente oiriades falar de For the love of God, o nome da súa última creación, unha caveira totalmente recoberta de diamantes. Din que foi exactamente o que a súa nai exclamou cando lle contaron o que o fillo estaba a piques de facer. Hirst non oculta nada. Sabemos cantas pedras ten a cousa, 8.601 diamantes dos máis puros do mundo, un masivo diamante central en forma de pera, e case 3 kilos de platino; sabemos tamén cantos cartos pagou por ela (20 millones de euros), e por canto a vendeu (75 millones). Como vedes, unha vez máis utiliza a morte como tema central das súas creacións. O que poida que non saibades é que traballou sobre unha caveira real dun varón que viviu no s XVIII e que tiña uns 30 anos cando morreu. Nesta ligazón podedes ver as fotos de todo o elaborado proceso no que participaron varios orfebres. Paga a pena unha visita.

Para ver máis obras de Hirst

O artista na wikipedia

Parkour II. Dangerous ground project: No more landmines

Desprazarse andando pode converterse nunha actividade letal para aquelas persoas que viven en territorios minados. O proxecto Non More Landmines: Dangerous Ground consegue visualizar o perigoso día a día de tantas persoas desta forma tan orixinal, coa colaboración de practicanters de parkour ou free running. A iniciativa consistía en percorrer 50.000 m2 na cidade de Londres sen tocar o chan. Non deixedes de botar unha ollada á páxina , ver os vídeos, as fotos... e lembrar as cifras.

...

Cada 30 minutos unha persoa morre por feridas causadas polas minas.
O 90% destas persoas son civís.
Falamos de máis dun millón e medio de mortes ao ano.
Un terzo destas mortes son nenos.
Falamos tamén de máis de medio millón de graves mutilacións.

E as cifras medran constantemente porque...
quedan máis de 100 millóns de minas no mundo.
Hai, polo menos, 40 paises que se negan a asinar tratados de non proliferación deste tipo de armamento.

Parkour

Sabedes que é o parkour?

Citamos da Wikipedia:

O parkour é unha disciplina que consiste en desprazarse polo medio urbano, superando os obstáculos que se presenten no teu percorrido da forma máis fluída e eficiente posible, e coas únicas posibilidades do corpo humano. Esta disciplina precisa unha gran preparación física para realizar os distintos movementos (saltos, escaladas, etc.) , pero ademais esixe unha mente decidida a superar os propios medos, unha gran concentración e un espírito forte. Para saber máis...

Prometemos información sobre unha interesantísima iniciativa baseada neste deporte .

Diminutos

Diminutos.

Dependendo, coma sempre, de con quen nos comparemos...

Fiestras

.

"O que podemos ver á luz do sol sempre terá moito menos interese que o que acontece detrás dunha fiestra. Nese cadrado iluminado ou na penumbra, a vida vive, a vida soña, a vida sofre."

Charles Beaudelaire

Sinais

Para que logo digan que non temos un país ben sinalizado!!??
Esta morea de sinais están nunha curva moi curva curvada dunha estrada ben estreita... na parte luguesa dese centro fluvial que son Os Peares... ao fondo a ponte do ferrocarril e a ponte da estrada Ourense-Monforte e a ribiera ourensá do Miño/Sil.

O amigo Paulo é o autor desta foto tan ilustrativa.

Paul Newman en 20 fotogramas

Pensamos que vos gustaría curiosear un pouco por esta reportaxe fotográfica adicada a Paul Newman. Compuxemos o documento en base a fotografías e textos aparecidos en TIME

Lembrade que dende esta ligazón podedes ver a presentación moito máis cómodamente a pantalla completa

l

e-mails do século XIX

Curioseando polo blogue Curious expeditions informámonos do máis innovador e rápido sistema de mensaxería xa vixente a finais do s. XIX nalgunhas grandes cidades, como Paris e New York. Sen dúbida era a forma máis eficaz para enviar, por exemplo, unha urxente mensaxe de amor, unha especie de SMS do século pasado. Unha complexa rede de tubos que conectaba as zonas máis relevantes destas cidades facía posible este pequeno milagre. Os contenedores que transportaban as mensaxes desprazábanse velozmente duns puntos a outros por un sistema de aire comprimido. Lemos que nunha ocasión chegaron a enviar un gato vivo nun contenedor, que chegou en perfecto estado ao seu destino. O sistema daba a impresión de ser tan innovador e efectivo que moitos pensaban que, no futuro, podería transportar persoas e mercancias dun lugar a outro. Non só utilizábase para comunicar diferentes zonas das cidades, senon como sistema de comunicación entre as oficinas dos altos edificios de Manhattan. Ao poco tempo, con todo, o difícil mantemento da rede e o emprego doutros métodos fixo que fose caendo en decadencia.
.

Na biblioteca NY Humanities and Social Sciences queda en perfecto uso o fermoso exemplar da fotografía, que conecta os pedidos dos lectores cos sótanos onde se gardan os fondos. Alí, o libro localízase e vólvese a mandar á sá de lectura nunha especie de carriño accionado por un sistema de poleas.

Podedes facervos unha idea exacta do funcionamento nesta escea da película Besos robados de Truffaut

White is beautiful

Resulta que a firma cosmética Ponds, do grupo Unilever ten unha serie de anuncios na India que forman unha historia moi suxestiva, presentada aos espectadores por entregas: un atractivo actor abandona á súa noiva por outra rapaza coa pel máis clara. A moza rexeitada recuperará ao amor da súa vida utilizando unha marabillosa crema que arrranxará o seu terrible problema. Polo visto o desexo de ter a pel máis clara é un fenómeno que deixa enormes beneficios neste e outros países. A meirande parte das grandes marcas comercializan produtos similares para homes e mulleres argumentando que o público os demanda. En África, as tonalidades pálidas de pel tamén fan furor e como os controis sanitarios son máis escasos, comercialízanse produtos de grave risco para a saúde. Mentres, en Asia opéranse centos de pálpebras para conseguir un aspecto máis occidental que parece ser moito máis sofisticado.

Como vedes os procesos de aculturación seguen a ser unha das máis sutís e perniciosas herdanzas do colonialismo branco: a perda dos valores culturais propios que son substituídos polos modelos que inconscientemente son percibidos como superiores.

O ANUNCIO EN CUESTIÓN, VERSIÓN COMPLETA

Preciosa ferramenta

Dende agora podemos facer procura de imaxes en Flickr utilizando a cor como elemento de selección. Multicolour Search Lab é unha ferramenta moi interesante que che permite elexir ata dez cores ou, pola contra, marcar varias veces a mesma cor para darlle maior relevancia. Por exemplo así.

Olavi Virta.

Olavi Virta naceu o 27 de febreiro do ano 1915 en Särkilahti, pequena vila do sur de Finlandia. Neno precoz, dende moi cativo amosou unhas capacidades innatas para a canción popular, comezando a construír un estilo pausado, aínda que ao mesmo tempo enérxico e directo. En 1939 gravou o seu primeiro tema, comezando deste xeito unha traxectoria que o levou a asinar máis de seiscentas cancións. No seu repertorio mestúranse tendencias e estilos diverxentes: tango, canción popular finesa (iskelmä) e adaptacións de aires tradicionais procedentes de distintos países, tanto europeos como latinoamericanos.

Ao longo da súa vida participou en calidade de actor en ata vinte películas, convertíndose nun referente tanto popular coma cultural. Actualmente o legado de Virta nutre as inquedanzas artísticas dos novos valores musicais fineses, tales como Johanna Juhola ou Milla Viljamaa, quen non dubidan á hora de definilo como un dos seus grandes referentes artísticos. Do mesmo xeito, o seu impacto cultural trascende o puramente musical. O afamado director finés Aki Kaurismäki adoita incluír os temas de Virta nas bandas de son de todos os seus filmes, reivindicando o seu legado sonoro e emocional. De feito, o propio Julio Medem utilizou un dos temas máis populares de Virta para rotular varias paisaxes da súa Los amantes del círculo polar.

O declive de Virta comeza no ano 1962, cando foi arrestado por conducir bébedo, o cal lle gañou entre a prensa o alcume de laulava lihapulla (a bola de carne cantante). Morre en Tampere, mergullado na pobreza, o 14 de xullo de 1972.

Unha pequena escolma:


Sinitaivas (O ceo azul). Tema orixinal do alemán Josef Rixner, adaptado ao finés por Lauri Jauhiainen. Esta canción foi usada por Julio Medem para o score de Los amantes del círculo polar. Acompañan aos coros as Harmony Sisters.


Cantando en español, no ano 1959 versionou o clásico de Osvaldo Farrés: quizás, quizás, quizás.


Hopeinen Kuu (lúa de prata): adaptación finesa do clásico de Fred Buscaglione.

De lecturas e blogues de traballo

Desde Mesturas queremos recoñecer unha vez máis o bo facer do profesor Anxo González Guerra, xefe do Departamento de Lingua e Literatura Galega e imprescindible colaborador da biblioteca do centro.Vemos como, curso tras curso, o itinerario lector vaise modelando coa súa infinita paciencia e agarimo. Nestes intrres acabamos de preparar de novo os blogues do Departamento para empezar a recibir os comentarios deste curso. Se queredes podedes visitar, por exemplo o blogue de 2º BAC onde aparecen bastantes lecturas novas. Ademais podedes botar unha ollada a algunhas das opinións que deixou o alumnado do centro durante o curso pasado, recollidas dos blogues e que agora forman parte da páxina persoal do profesor. Miúdo traballo neste verán tan especial...grazas en nome de todos e todas nós por ensinarnos tantas cousas...

Versos tristes

Máis dun millón de audicións en You Tube do poema "Puedo escribir los versos más tristes esta noche" de Pablo Neruda. Por algo será.

elpuebloenelquenuncapasanada.com

Coñecedes a publicidade de Shackleton?. É certamente orixinal e bastante fresca. Como exemplo podedes gozar destes videos que promocionan o xamón ibérico e a colaboración masculina no traballo doméstico. Ben, pois parece que a súa imaxinación fixo posible superar un novo e difícil reto: sacar do anonimato a Miravete de la Sierra,un pequeno pobo aragonés que ten tan só unha ducia de habitantes. Tras meses de filmación e traballo para montar esta web de nova xeración, que satisfixo plenamente aos seus sorprendidos protagonistas, lograron o seu obxectivo e xa reciben centos de visitas diarias, polo menos virtuais. A web ofrece unha visita guiada, publicidade sobre establecementos de turismo rural e ata un xogo on-line para ordeñar cabras. Que vos parece?

A vixencia do vello western

THE END é unha inquedante curta que utiliza o vello xénero do western para pór en evidencia un dos temas que ben podería ser decisivo nas sociedades do futuro: a escaseza de auga potable. A curta foi moi ben recibida na expo de Zaragoza e se tedes curiosidade por botar unha ollada ao ambente que Eduardo Chapero-Jackson, o seu autor, consigue recrear podedes ver varias esceas publicadas polo País nesta ligazón.
O argumento da curta, que ten unha duración estimada de 30 minutos, ten moito de actualidade: a loita pola falta de auga xa fai que nos enfrontemos por obter o control de tan prezado elemento. Así a historia trata dun grupo de civís que buscan arrebatar o control da auga ás compañias privadas e organismos oficiais e asaltan un convoy escoltado da reserva federal de auga potable. Accidentalmente, no altercado vese involucrada unha familia norteamericana, que terá que enfrontarse a unha épica supervivencia nun paraje seco, inhóspito e violento. Na súa procura, atopan unha antiga fonte , pero esta xa foi descuberta por outros superviventes. A auga enfrontará ás dúas familias que superadas pola necesidade, terán que recorrer ao mais instintivo de si mesmos. É outra lei a que impera. O salvaxe oeste volve, non como un idealizado xénero de ficción, senón como unha crúa e desapiadada realidade. Texto da sinopse traducido vía Almeríaclips.

Nesta outra ligazón podedes ver un trailer bastante interesante da premiada curta Contracuerpo, do mesmo autor. Conta a historia dunha moza que na súa obsesión polo corpo perfecto, decide transformarse en maniquí.

Navegantes emocionais

Gustounos este libro de Elsa Punset, parceunos rigoroso, ameno e esclarecedor. Outra cousa é que as súas recomendacións sexan doadas de levar á práctica. Un bo libro para mochilas viaxeiras e demais procedementos de divulgación de lecturas interesantes. Nesta ligazón podedes ler o comezo do libro e tamén podese visitar a web da autora se estades interesados nestes temas.

"A lo largo de los siglos nos habíamos esforzado en domar las emociones, en encerrarlas en sistemas de vida ordenados y represivos. Pero no existen ya las estructuras fuertemente jerarquizadas de la Iglesia y de la sociedad, aquellas que nos hubiesen indicado, hasta hace muy poco, qué lugar ocupar y qué papel desempeñar en el mundo. Ante su dictado sólo cabía resignarse o rebelarse. En este sentido las opciones de vida eran más sencillas. Hoy vivimos en un mundo que nos abruma con tentaciones y decisiones múltiples y tenemos que decidir en soledad, sin referentes claros, quiénes somos y por qué nos merece la pena vivir y luchar. A caballo entre un mundo virtual y real tenemos que asumir que las decisiones que tomamos de cara a los demás provocan efectos duraderos. No podemos escondernos tras la ignorancia, porque hoy en día sabemos que la violencia engendra violencia, que el odio se multiplica como las ondas de una piedra que golpea el agua. Si pegamos a nuestros hijos, probablemente ellos pegarán a sus hijos. Si les educamos sin desarrollar su autoestima, dejarán que los demás les maltraten. Si les damos nuestro amor de forma condicional, sólo sabrán amar esperando algo a cambio. Amplificarán en cada generación el dolor y la ignorancia heredados.El primer paso para entender las emociones de los demás es conocerse a uno mismo. Conocerse a uno mismo es escarbar en nuestro sustrato emocional, destripar nuestros impulsos y entender las fuentes de nuestra ira y de nuestro dolor para poder convivir armoniosa y plenamente con nuestras emociones y con las de los demás. Gracias a la extraordinaria plasticidad del cerebro, aunque nuestros patrones emocionales sean negativos, podemos repararlos y mejorarlos: sólo hay que aprender a analizar y a comprender el sustrato emocional de nuestras vidas."

Brújula para navegantes emocionales. Elsa Punset . Ed Aguilar

Reactable

Parécenos interesante esta noticia que acabamos de ler no País. O texto foi traducido ao galego.

"Reactable, unha mesa de sons creada por un equipo da Universidade Española Pompeu Fabra (UPF), recibiu o premio máis importante do mundo en arte dixital. O Golden Nica do festival Ars Electronica de Linz (Austria) Este premio na categoría de Música dixital é o máis prestixioso do mundo, algo así como un Oscar da arte electrónica, co que se recoñece este instrumento interactivo que aporta novas posibilidades sonoras e do que xa se namoraron artistas como a cantante islandesa Björk. O Reactable é unha mesa luminosa, redonda e de cor azul que interactúa cunhas formas xeométricas de plexiglás que, segundo a súa forma, posición e proximidade convértense en imaxes e son e que permiten crear estruturas sonoras complexas. O resultado deste particular alfabeto sonoro é, no visual e o musical, tan estético como hipnótico. O proxecto empezou a medrar en 2003 a partir dunha idea: "Imaxinemos o instrumento ideal para abordar a música feita con ordenador", explicou Jordà. "Levo media vida tocando música con ordenadores en directo, o suficiente tempo para saber que o fan ben e que poderían facelo moito mellor", indicou o investigador sobre o enfoque práctico que cobrou a idea desde un primeiro momento"

Logo buscamos en You Tube e voilà

Táboa periódica de videos

Acabamos de atopar mentres buscabamos outra cousa, como ocorre tantas veces, esta interesante ligazón que aporta unha magnífica idea. A iniciativa parte da uiversidade de Nottingham e consiste nunha táboa dos elmentos periódicos na que, a maiores da información habitual, cada un deles é descrito nun video de You Tube por un científico que nos fai un breve resumo das súas propiedades máis relevantes. Está en inglés. Unha gran idea que se pode utilizar noutros contextos. Non vos parece?.

Acordos

Hai un par de semanas escoitamos por casualidade que en The Pigs, un pub de Edgefield, pequena localidade británica, os seus propietarios aceptan cambiar as consumicións dos seus clientes por produtos alimenticios da zona. Así todos e todas se benefician: nestes tempos de crise as populares pintas de cervexa non afectan o orzamento familiar e, ao mesmo tempo, o menú do pub enriquécese con produtos frescos e locais de excelente calidade. Nestes intres acabamos de verificar a noticia e é rigorosamente certa como podedes comprobar ao botar unha ollada aos numerosos recortes de prensa colgados na web do establecemento: colas de clientes aportan todo tipo de froitas, carnes e peixes que os cociñeiros preparan para ledicia dos clientes.
.

A miña avóa vivía nunha pequena aldea de Toledo onde pasabamos os veráns de nenos e a min, que sempre fun habitante de cidades, sorprendíame ver como as mulleres apenas usaban diñeiro: polos, coellos, froitas e legumes simplemente cambiaban de man tras breves e cordiais acordos coas veciñas dictados pola necesidade do momento.

Espellos

Comezamos esta nova etapa de Mesturas cos Espejos de Eduardo Galeano entre as mans. Recoñecemos o seu inconfundible xeito de facernos partícipes desa realidade non oficial, a que nunca adoita aparecer nos telediarios nin xornais de gran tirada porque relata a cotidianidade dos esquecidos. Esta vez Galeano volve a súa mirada cara a feitos e personaxes pouco coñecidos que a Histoira oficial pasou por alto. Como veredes, case imprescindible.

Los espejos están llenos de gente.
Los invisibles nos ven.
Los olvidados nos recuerdan.
Cuando nos vemos, los vemos.
Cuando nos vamos ¿se van?

En 1493, el Vaticano regaló América a España y obsequió el Africa negra a Portugal, “para que las naciones bárbaras sean reducidas a la fe católica”. Por entonces, América tenía quince veces más habitantes que España y el Africa negra cien veces más que Portugal.
Tal como había mandado el Papa, las naciones bárbaras fueron reducidas. Y muy.
.
En nombre de la libertad, la igualdad y la fraternidad, la Revolución Francesa proclamó en 1793 la Declaración de los Derechos del Hombre y del Ciudadano. Entonces, la militante revolucionaria Olympia de Gouges propuso la Declaración de los Derechos de la Mujer y de la Ciudadana. La guillotina le cortó la cabeza.

Los campos de concentración nacieron en Africa. Los ingleses iniciaron el experimento, y los alemanes lo desarrollaron. Después Hermann Göring aplicó, en Alemania, el modelo que su papá había ensayado, en 1904, en Namibia. Los maestros de Joseph Mengele habían estudiado, en el campo de concentración de Namibia, la anatomía de las razas inferiores. Los cobayos eran todos negros.

A Hitler no le faltaron amigos. La Rockefeller Foundation financió investigaciones raciales y racistas de la medicina nazi. La Coca-Cola inventó la Fanta, en plena guerra, para el mercado alemán. La IBM hizo posible la identificación y clasificación de los judíos, y ésa fue la primera hazaña en gran escala del sistema de tarjetas perforadas.

Espejos. Una historia casi universal.Eduardo Galeano. Siglo XXI..
.
Feliz comezo de curso, Tentaremos, coma sempre, quentar motores pouco a pouco.

Larutanatural

Despedimos definitivamente as publicacións en Mesturas ata o comezo do próximo curso en Setembro e deixamos aos nosos visitantes e lectores o agasallo de Larutanatural, curta que no seu momento obtivo o galardón de mellor curtametraxe no certame Sundance 2006. Impactante traballo de Alex Pastor que nos fai ver a reversibilidade da vida e a morte, as dúas caras da mesma vella moneda, unha simple cuestión de perspectiva e de punto de vista. Haberá que reflexionar sobre o tema... Feliz mes de agosto e algúns palíndromos máis

NON seremos parte da rede TIC

Hoxe estamos totalmente decepcionados por non ser incluídos na rede TIC de Centros promovida pola Dirección Xeral de Ordenación e Innovación Educativa.

Despois do impecable traballo realizado dende hai xa bastantes anos polos coordinadores Marián Costa Giráldez e Jesús Juanatey Silva, pensamos honestamente que mereciamos formar parte de devandita rede. O ilusionante proxecto presentado por estes compañeiros era unha proposta seria, rigorosa e ben fundamentada que logrou interesar á maioría dos compoñentes do claustro que asinaron a súa adhesión ao mesmo.
Desde Mesturas queremos felicitarlles polo seu enorme traballo especialmente neste curso en que nun tempo record foron quen de deseñar unha vez máis a páxina web recentemente reformada e adaptárona á plataforma Drupal, por non falar da calidade e a coordinación dos cursos realizados na aula virtual Moodle.
Entendemos que é un auténtico privilexio ter estes compañeir@s dos que aprendemos continuamente e que son un estímulo para todos. Haberá que seguir traballando como ata agora, sen apenas redución horaria e sen o apoio da Administración. Unha auténtica decepción e, sen desmerecer o traballo realizado polos centros seleccionados, unha inxustiza non poder ter acceso á formación que proporciona a devandita rede a pesares dos materiais e propostas que se levaron a cabo e o inxente esforzo e recursos investidos en infinitas horas de traballo e autoformación que moi poucos estarían dispostos a asumir.