Un día normal en 2014

Fantasía tecnolóxica sobre un futuro case inmediato.

Vïa El Recogedor

Man on wire. A arte trasgresora.

Unha mágoa non ter o documental “Man on wire” cando o curso pasado cando falamos de arte en torno ao proxecto Merca Ars Constructor.
Totalmente recomendable este sorprendente documental cun certo sabor nostálxico que nos achega á enigmática figura de Philippe Petit, obsesionado desde os 17 anos en tender un cable entre as Torres Xemelgas do World Trade Center e pasear, saltar e xogar durante máis de media hora a case 500 metros do chan. Poderíamos dicir que toda a súa vida non foi senón unha preparación para ese acto supremo dende que viu o proxecto das torres, aínda sen construír, na consulta dun dentista sendo aínda moi novo. Fermosísimas e sobrecolledoras fotografías as tomadas ese 7 de agosto de 1974,^[ dunha abraiante beleza plástica que corta a respiración. No documental non se fala da posterior destrución das torres xemelgas, nin tampouco se explicitan os motivos que levaron a Petit a empregar tantos anos da súa vida para lograr o seu obxectivo. Intuímos que a experiencia cambiou dalgún xeito substancial a súa vida, e a das persoas que lle rodeaban porque a soidade adoita ser o prezo a pagar polas obsesións demasiado absorbentes. A xesta de Petit foi definida como o máis trasgresor delito artístico do s XX. As imaxes que nos legou son, dende logo, imposibles de esquecer.

Nova música finesa (I): Islaja

Abrimos unha nova páxina musical en Mesturas para vos achegar parte dos novos valores das músicas finesas contemporáneas. Nesta primeira entrega presentámosvos á xoven Islaja, alterego da artista Merja Kokkonen.

Islaja naceu en Helsinki no ano 1979, aínda que actualmente reside e traballa en Berlín. A mediados do 2005 editou o seu primeiro traballo discográfico, Meritie, respaldado polo selo independente Fonal, unha das disqueiras máis arriscadas e eclécticas de todas as que nestes intres traballan en Finlandia. O disco espertou críticas entusiastas en diversos medios especializados, os cales definiron a Islaja como unha sorte de mestura entre psicodelia folk e nova canción de autor. Ben certo é que Islaja se afasta dos ecos máis tradicionais do folclore finés, mais cómpre sinalar que no xeito de modular a voz e os contrapuntos é onde aparece a cadencia musical máis puramente suomalainen.

Alén do seu traballo en solitario forma parte do grupo Hertta Lussu Ässä xunto a outras dúas creadoras, as estimulantes Lau Nau e Kuupuu (das cales falaremos en vindeiras entregas), ademais de colaborar esporadicamente con artistas da talla de Ville Leinonen.

Hai poucos días Islaja ven de editar o seu novo traballo, Keraminen pää (testa de cerámica), do cal vos presentamos o primeiro single, esta densa e atmosférica canción titulada pimeyttä kohti (cara a escuridade):

Curso 2009-2010. Benvid@s

Inauguramos o curso en Mesturas con este entrañable artigo  escrito polo profesor Manuel Luís Caslderrey, Xefe de Departamento de Física e Química no noso centro. O artigo fai referencia ao tempo compartido en Teruel co xa añorado José Antonio Labordeta.

          Labordeta, profesor

“Además de político, escritor y cantautor, José Antonio Labordeta comenzó siendo profesor. Coincidí con él cuando yo daba mis primeros pasos en la enseñanza, recién terminada la licenciatura de Química, en los cursos 1966-67 y 67-68. Labordeta era el jefe de estudios del instituto Ibáñez Martín en Teruel. He compartido con él, en su casa, la tarea de hacer horarios, que entonces se elaboraban a mano. Además de su labor docente, su inquietud intelectual le llevaba a organizar obras de teatro y otras actividades culturales. También a la continua compra de libros, algunos de la trastienda que había en las librerías de la época. Su esposa, Juana, se lamentaba: «Ahora los compra hasta sin dinero». Los sueldos de los profesores no eran gran cosa.

Labordeta cantaba y tocaba la guitarra. Grabó una cinta con unas cuantas canciones, que oímos algunos compañeros, antes de remitirla a la discográfica. De ahí saldría su primer disco con letra y música suyas ( Los leñeros, Los masoveros, Réquiem por un burguesito, Estas arcillas ). Lo he oído mil veces. Pero ahora, después de su muerte, se me llenaron los ojos de lágrimas al oír la voz de un poeta que canta, como decía Sanchís Sinisterra (hoy famoso dramaturgo y entonces catedrático de Lengua) en la presentación de este disco.

Después, Labordeta hizo muchas más cosas, fue conocido y admirado por todos, hasta convertirse en un aragonés universal, como decía alguien “

Manuel Luís Casalderrey
Miércoles 22 de septiembre
La Voz de Galicia

Felices vacacións

Unha vez rematado o curso dende Mesturas queremos desexar a todos e todas un relaxado verán que ben o temos merecido. Ata Setembro.

Debate sobre o burka

Interesantes algunhas das cuestións esbozadas neste debate aparecido no País

Coordinadora Galega de Equipos de Normalización Lingüística

“Play me, I´m yours”

Sempre é una boa idea levar a arte aos espazos públicos, aínda que normalmente estas experiencias adoitan estar vencelladas a esculturas ou pinturas e ter un carácter marcadamente visual. O creador Luke Jerram, sen embargo,  pretende facer unha oferta máis participativa e en 2008, colocou por primeira vez 30 pianos en diversos emprazamentos da cidade de Birmingham. Cada un deles tiña, ben visible, o rótulo "Play Me, I'm Yours" A idea tivo tanto éxito que posteriormente foi repetida en Bristol, São Paulo e Sydney.
Este año, dende o 22 de xunio ata o 10 de Xulio os pianos estarán en parques, prazas e rúas de Londres e New York simultáneamente.

Fonte Good Blog

outdoorspianoinlondon, a Creative Commons Attribution (2.0) image from 64699110@N00's photostream

Adeus a José Saramago

Hoxe foise un home comprometido, un escritor fundamental, un amigo das palabras, da comunicación…

…pero O memorial do Convento quedará aí para sempre.

 

 

Podedes escoitar aquí un completo perfil de Saramago, a intensa historia dun escritor crítico e auténtico

E aquí podedes ler información e noticias sobre o escritor segundo van aparecendo

 

Salvade as bibliotecas escolares

En Estados Unidos berran ¡salvade as bibliotecas escolares! probablemente, porque existen, porque o normal é que os centros teñan bibliotecas e bibliotecarios escolares. Noutros lugares habería que berrar mais ben que as creasen.
Non sei se son bos tempos para as bibliotecas escolares, pero parece que polo menos incertos. O vídeo pretende dramatizar unha situación posible se os recortes orzamentarios chegasen a colapsar os servizos. Un vídeo coidado e curioso, onde vemos as funcións da biblioteca escolar en todas as súas dimensións, desde o estudo asistido ao simple entretemento ou ao uso da biblioteca escolar como lugar de refuxio para o que a usa certo alumnado. Unha panoplia de funcións que dificilmente figuran ás veces nas funcións tópicas e típicas dunha biblioteca escolar e que constitúen parte da súa grandeza.

Tradución do vídeo:

Bibliotecas sanguentas
“As bibliotecas son fundamentais para o logro do estudante. A colección apoia o currículo e proporciona unha rica variedade de recursos de lectura a todos os estudantes e profesores.
“Regras da Biblioteca. Faga algo produtivo. Permita que outras persoas sexan produtivas. Sexa respectuoso coas demais persoas e os seus bens”.
Os distritos escolares en todo Estados Unidos están pechando coleccións. O valor dos activos da colección dun distrito escolar extenso pode superar os 300 millóns de dólares. Unha biblioteca pechada sen un bibliotecario será desposuída dos seus recursos e acabará desaparecendo. A clausura de bibliotecas escolares será unha catástrofe educativa e un desastre financiero”.
Unha dramatización do que sucederá cando os recortes orzamentarios mal concibidos pechen as bibliotecas escolares.

fonte AGABEL (Asociación Galega polas Bibliotecas Escolares e a Lectura)

Bleeding Libraries from Laura Graff on Vimeo.

Resultados do Proxecto Lector do curso 2009-2010 en LINGUA GALEGA E LITERATURA

 

Libros EN GALEGO lidos polo alumnado no curso: 3.507

 

IES SÁNCHEZ CANTÓN, 2009-10	ESO	BACHARELATO	Total IES
Alumnado	367	272	639
Alumnado que non leu libros voluntarios	183	63	246
Alumnado que leu libros voluntarios	184	203	393
Libros obrigatorios lidos	1078	670	1748
Libros voluntarios lidos	624	1135	1759
Total de libros lidos	1702	1805	3507

-1 alumna de 2º Bach. (MC) leu 30 libros no curso

 

Comparativa dos tres últimos cursos

CURSO	2007-8	2008-9	2009-10
Alumnado	647	674	639
Alumnado que non leu libros voluntarios	380	307	246
Alumnado que leu libros voluntarios	267	367	393
Libros obrigatorios lidos	1617	1842	1748
Libros voluntarios lidos	1433	1256	1759
Total de libros lidos	3050	3098	3507

 

Melloran os resultados dos últimos anos a pesar da crise.

A porcentaxe de lectores voluntarios en Bacharelato aumenta con respecto á ESO. É un bo sinal.

 

Algunhas novidades e recomendacións

Expondremos en breve a mesa de novidades para que poidades levar os préstamos de verán. Esperamos que sexan do voso agrado. Lembrade  tamén que non só de novidades viven os bos lector@s e que tedes unha ampla oferta ao voso dispor.

 

 

 

Adeus á libraría Michelena

Se a alguén de Pontevedra de toda a vida lle din que vai desaparecer a Peregrina, ou a Ferraría ou o Lérez non o podería crer. Pois así estamos  porque a Libraría Michelena vai pechar xa. Para moitos e moitas era máis que unha libraría onde mercar ou encargar libros. Era un espazo de referencia, un lugar ao que tiñamos que acudir frecuentemente para falar, para mirar, para deixarnos aconsellar, para ver amigos, para tocar as novidades. Antes dunha viaxe había que pasar por alí para mirar cal era a mellor guía e cal novela estaba ben para levar. Tamén cando había que agasallar con libros, dicías idade e gustos do destinatario e xa che poñían na man varias posibilidades. Xa non digamos se tiñas meniños, ala, a Michelena para que sentasen alí na entrada (porque os libros infantís estaban na entrada como ten que ser) e se deixasen levar polos mundos da fantasía. Coa cidade que temos os pontevedreses para pasear, ir de terrazas, mercar… pasabas polos arredores e entrabas en Michelena: a ver que acto cultural había, que libro saíra ou mesmo que era de fulanito que hai que non o vías. Para todo había resposta. Calquera libro que pediras tomaban nota nunha libreta e milagrosamente aparecería en poucos días. E mesmo se tiñas tempo e te atrevías podías adentrarte polo longo corredor e descubrir mundos de libros ata chegar á fiestra que dá a Curros Enríquez. E moitas cousas máis.

O vaso derradeiro estaba cheo de despedidas (Manuel Antonio)

Será a crise? Será o libro dixital? Será o desprezo da cultura? Que será o que acabou coa libraría Michelena levándose un anaquiño de cada un de nós? Desde Mesturas convidamos os amigos e amigas a que manifesten as súas sensacións ante esta perda indicando o lugar desde onde nos mandan as condolencias. Graciñas

Fotogafía tomada hoxe

Roteiro polo Sánchez Cantón

A partires de agora temos este Roteiro polo Sánchez Cantón para que teñades algo máis  información sobre a organización interna dun centro de ensino secundario, neste caso o noso. Pensamos que é a obriga de todos os membros da nosa comunidade educativa coñecer ben, coidar e potenciar  este espazo onde pasamos unha boa parte das nosas  vidas. As institucións educativas  son una das bases sobre as que construimos día a día o concepto de cidadanía no que cremos profundamente. 

MercaArsConstructor

Rematamos unha edición máis de MercaArs Constructor, unha das nosas actividades favoritas . Queredes curiosear polo curso Moodle e ver algúns dos materiais propostos e o foro de discusión? Só tedes que entrar aquí como convidados. Cando rematedes a visita probablemente teñades algunhas respostas ás nosas preguntas.

• Quen determina que algo é unha obra de arte?
• Existe un gusto de clase, é dicir, un xuízo de valor común aos individuos dunha mesma orixe ou dun mesmo panorama social?
• O gusto Kitsch revela a posición social de quen o posúe?
• Tod@s temos necesidades estético-artísticas ou só algunhas persoas necesitan unha relación coa arte?
• Hai institucións que fan negocio coa arte? Cales?
• Hai algún tipo de creador que sexa libre respecto ás institucións que transforman a obra de arte en diñeiro?
• Que pasa cando as chamadas artes primarias abandonan o seu lugar de orixe, a aldea, o asilo, o taller do xubilado... para ser instaladas nun museo?
• Que quere dicir a afirmación de que o museo é unha fábrica de arte?
• Como evitar estar sometidos á tiranía dos xuízos dominantes e oficiais en cuestión de arte?
• Que pretende a clase dominante coa súa propaganda cultural, crear artistas e escritores ou lectores e admiradores?
• Que función teñen @s galeristas, directores de museos, crític@s de arte, comisari@s de exposicións?
• En que momento un mexadoiro pode converterse nunha obra de arte?
• Que distingue o urinario de Duchamps de calquera outro fabricado?
• Unha reprodución fotográfica da Gioconda é unha obra de arte? E unha reprodución dunha foto de Ouka Leele?
• O fabricado industrialmente pode ser unha obra artística?
• Na arte todo está permitido?
• A producción artística ten que estar sometida a normas morais?
• É máis importante a obra rematada ou o proceso de realización da mesma?
• A arte debe estar ao alcance de todos, é dicir, ten que ser popular e non de élite?
• A arte de masas, tamén chamado arte espectáculo perde calidade?
• As persoas nacen ou se fan artistas?
• Que actividades son consideradas hoxe arte e non o serían na antigüidade? Cales das consideradas noutro tempo arte non o son agora?
• Que funcións ten a arte?
• Que é a arte dixital?
• Que nos referimos coas expresións forma e contido dunha obra de arte?
• De onde provén a arte segundo Freud?
• A arte ten máis valor cando é unha reprodución fiel da realidade?
• Cal é a diferencia entre arte e artesanía?

Encantounos a sesión final na biblioteca na que todos os participantes tiñan preparada a súa proposta de Obra de Arte e viñan perfectamente documentados para defendela.

Estas son as vosas propostas cun breve resumo das xustificacións.  Parabéns a todos e todas. Creo que aprendemos moitísimo no proceso.

Xardíns efémeros

Chegou a primavera a Pontevedra, mais non vaiades pensar que vai durar sempre, que va! é efémera e por iso os nosos munícipes concertaron con 5 empresas do mundo dos xardíns que puxesen bonitas 5 prazas da cidade (e gratis polo da crise). E este é o resultado: cinco xardíns efémeros que van durar 5 días.

A pel como soporte

Falando de Arte na biblioteca,  gustounos a definición que deu Laura o outro día do que para ela é unha persoa tatuada. Dixo algo así como que esas persoas eran como libros nos que ían escribindo aos poucos as histoiras das súas vidas coa pel como soporte. Esta entrada de Mesturas é para ti, Laura, para ver se es capaz de intuír que vida, real ou desexada, intentou escribir este profesor xubilado de Sidney que pediu doar a súa pel á Galería Nacional de Canberra despois da súa morte. (Photo by Lisa Maree)

Escoitemos a Jose Luis Sampedro

 

Mulleres de Vide

Onte coñecemos ás mulleres de Vide e realmente non sabemos que dicir sen caer en tópicos  pouco afortunados propios de quen chega de visita nunha tarde case demasiado perfecta para evitar o risco de análises  demasiado simplistas. Non imos falar da realidade destas mulleres que apenas somos quen de intuir pero si da súa xenerosidade ao dedicarnos unha tarde enteira do seu prezado tempo e cantar e bailar para nós. É imposible despedir a estas mulleres sen ter a sensación de ter asistido a un espectáculo privilexiado de gaitas e pandeiretas que falan de proxectos compartidos capaces de conseguir que calquera realidade, por dura que sexa, pódese volver máis luminosa se somos quen de aprender a coidar os uns dos outros. 
Da nosa anfitriona Sabela Lahuerta e da súa compañeira e  amiga Lurdes, que imos dicir. Toda nosa a admiración e afecto máis sinceiros. A visita á unitaria de Vide debería ser obrigatoria para todos os docentes.

Só hai que pasar de cando en vez polo  seu blog Cadernos de Vide para ter unha vaga idea do que alí cociñan día a día. Porque neste caso a realidade supera sobradamente o que o blog deixa intuír. Grazas a Loly polas imaxes que vos mostramos.

Catalá Roca en Vigo

Aínda estades a tempo, ata o 30 de maio na fundación Pedro Barrié de la Maza.

“A obra de Francesc Catalá-Roca (1922-Barcelona 1988) constitúe a pedra angular da fotografía documental en España. Ninguén coma el soubo intuír primeiro e construír despois un discurso pleno de autenticidade, fe e consciencia na linguaxe das imaxes destinadas a recoñecer e recoñecernos.”

É totalmente certo. Unha exposición inolvidable. Por certo moi recomendable para eses rapaces e rapazas que andan metidos en Merca Ars Constructor.

 

“Señoritas paseando por la Gran Vía”

“Marineros de visita al barrio chino”

“Tahona en la frontera”