Xurxo Mariño

Como pode verse na foto, tivemos unha agradable visita na Biblioteca, Xurxo Mariño Alonso o autor de Os dados do reloxeiro e Po de estrelas (o que ten o libro na man). Despois tivo unha charla co alumnado de 4º da ESO e 1º BAC. Comezou contándolles o curioso que resulta que neste instituto o interese e promoción dos seus libros vén da man do profesorado de Lingua Galega… tratándose de asuntos científicos. E que lle parecía ben, que a cultura científica é cousa de todos, que non debería haber ciencias e letras, que hoxe cos coñecementos que temos a maioría da xente seguía tan iletrada cientificamente como os seus devanceiros de hai centos de anos. Falou do Sol (sobre unha foto do día), das viaxes a outros planetas, da posible vida extraterreste e da súa especialidade, o cerebro humano… mesmo fixo algún pequeno experimento co público. Logo asinou libros e respondeu ás preguntas dun grupo de interesados lectores. E non tiña ningunha pinta de científico (cal pode ser a pinta dun científico???), era un tipo informal, divertido e amable con todos. Grazas ao Equipo de Normalización Lingüística e a Xurxo Mariño polo acto.

Actividades da natureza: sendeirismo e orientación

O alumnado de 4º ESO pasou unha mañá diferente na serra da Fracha entre os concellos de Pontevedra e Ponte Caldelas.

Saíron ás nove dá mañá en autocar ata a area industrial do Campiño e dende alí procederon a realizar varias actividades de orientación pola serra da Fracha ata a cota de 540m. coñecida como Pico de Entrerrías. Baixaron logo ata a area recreativa onde realizaron máis actividades de procura de tesouros, mochilas e diversos agasallos. Regresaron a Pontevedra ás 13. 40. Unha mágoa que o tempo non acompañara moito.

Podedes ver as fotos a maior tamaño dende esta ligazón e tamén baixalas ao voso equipo.

Po de estrelas

As Letras Galegas non son só a literatura, as novelas, os contos e as poesías. Tamén o son os textos científicos de divulgación que achegan as ciencias á xente. Sábeno ben os moitos alumnos e alumnas de 2º de Bach. que gozan coa lectura (e os Carrabouxos) de Os dados do reloxeiro.

Agora Xurxo Mariño acaba de publicar Po de estrelas na liña do anterior, que tamén se pode descargar en internet. E temos que lle agradecer que se ofrecese a presentalo este venres 16 no Sánchez Cantón porque o autor quixo agasallar os lectores do noso instituto.

Que mellor xeito de celebrar o Día das Letras Galegas?...

E tamén haberá teatro mañá 14 no Principal (Fas e Nefás, a Tía lambida) polo grupo de Teatro do Instituto

E Monólogos a próxima semana...

Bibliotecas...

Manuel Rivas, coma sempre moi fino:

Non hai moito, nun municipio ourensán, houbo un debate veciñal e unha votación para decidir o destino dunha subvención de fondos europeos. O dilema era unha biblioteca... ou un tanatorio. Unha variante do dereito á autodeterminación. En realidade, a alternativa da biblioteca xurdiu no último momento, por proposta das dúas rapazas máis novas do lugar. Entendían que se se optaba por unha biblioteca, coa súa bibliotecaria e todo, non só se abría un espazo onde estar vivo, e vivir outras vidas, senón que tamén se emitía un sinal cara ao futuro. Como vai morrer un pobo onde hai biblioteca e bibliotecaria? Na votación houbo unha marmórea maioría a favor do tanatorio. (El País, 10-5-08)

Oliver Sacks III : Espertares

E xa só resta facer unha breve mención á que é probablemente a obra máis coñecida de Sacks: Awakenings (Despertares), que posteriormente foi levada á pantalla con Robert de Niro e Robin Williams como protagonistas.

A película está precisamente baseada na experiencia clínica de Oliver Sacks, que devolveu transitoriamente a “liberdade” aos seus pacientes, paralizados durante décadas, tratándoos co que, daquela, foi considerado un medicamento milagroso, a Ldopa. Ese espertar evidenciou a traxedia que tiñan ante os seus ollos: o paso do tempo que non todos admitían. Planéase tamén o dilema dos efectos adversos fronte aos beneficios de certos fármacos, por moi evidentes que parezan, e que é sempre un terreo difícil na relación médic@-paciente. Ambas as partes deben aceptar a realidade. Toda unha lección de ética médica e do valor da existencia.

Os protagonistas, que reflicten fielmente a personalidade de moitos dos enfermos reais de Sacks deben afrontar un dobre reto: primeiro deben aceptar o paso implacable do tempo decorrido desde que enfermaron e perderon a consciencia e segundo, e aínda máis terrible, que cando empezan a aceptar a súa situación e a gozar dela descobren que os efectos da droga son transitorios e aos poucos, a maioría van caendo de novo no estado anterior de inconsciencia.

Neste punto é onde estriba a diferenza entre a película e o libro. Na primeira, o final non é o real, xa que algúns dos pacientes descritos por Sacks, lonxe de quedaren nun punto similar ao comezo, foron capaces de soportar a situación e adaptarse, ben por eles mesmos ou con axuda externa, e superar as limitacións que o medicamento non conseguiu emendar. O libro, moi na liña de Sacks, é a constatación de que o día a día destes pacientes mellorou amplamente para aqueles que decidiron tomar as rendas da súa nova realidade insistindo na idea de que cando fallan os tratamentos farmacolóxicos, pódense e débense pór en marcha outras medidas, persoais e sociais, para conseguir eses novos "espertares".

Estes pacientes estaban afectados de encefalite letárxica que apareceu, como epidemia entre 1916 e 1925. Pode tratarse dun virus causal non extinguido nunca, que se mantén en fase latente ou non virulenta, e que emerxerá innumerables veces ao longo da historia.

Atopamos este excelente traballo sobre a enfermidade e a pelicula. Paga a pena botar unha ollada.

Máis Oliver Sacks

Cando encargamos os libros de Oliver Sacks nunha das nosas librerías que tan ben nos aconsellan, aínda nos recomendaron un terceiro "O tío Tungsteno", así pois decidimos seguir falando deste interesante personaxe. Neurólogo, londinense de orixe e profesor no Albert Einstein College de Nova York, ten, máis ou menos 80 anos. Non elude nos seus escritos a terminología médica, e parece que escribise para si mesmo sen importarlle que os seus lectores se perdan, aínda que curiosamente esa perda non se produce e un vai pasando sobre Korsakov, L-Dopa, Encefalite, Agnosia, ata que se fan termos familiares.

Escribiu O home que confundiu a súa muller cun chapeu con 50 anos. Nos vinte e catro capítulos do libro repasa outros tantos casos clínicos que atopou ao longo da súa carreira profesional, narrados (que non novelados) en primeira persoa. Os casos estrutúranse en catro grandes bloques: Perdas, Excesos, Arrebatos e O mundo dos simples.

Hai casos tan curiosos como o de Jimmie , un síndrome de Korsakov (perda de memoria recente), que quedou coa memoria estancada en 1945, créndose permanentemente nos 19 anos. As situacións que algo así provocan son difíciles de entender. Cando a J. lle mostraban fotos da Terra vista desde o espazo, quedaba totalmente confundido sen poder crer que eran fotos reais. Do mesmo xeito que os encontros co seu irmán menor, a quen non podía recoñecer nun home tan vello. O peor de todo, o máis tráxico, é cando vía o seu rostro no espello, convencido dos seus dezanove anos, e este, como nun pesadelo, devolvíalle a imaxe dun ancián. Por fortuna e á vez por desgraza en poucos minutos tamén esquecía este tipo de incidentes.

Outros casos de interese: o do home que espertou un día sentindo que a súa perna era allea á súa persoa e caeu da cama ao intentar botar do seu lado "aquela cousa" repulsiva. Ou o home que co sentido do equilibrio totalmente alterado era incapaz de darse conta (salvo ao verse nun vídeo) que andaba inclinado, como a torre de Pisa. A muller que perdeu a noción de "esquerda", polo que se maquilla unicamente a parte dereita da cara...

Via Marte Rojo

Na orixinal película Memento descríbese unha persoa cun síndrome Korsakov

Un antropólogo en Marte

Oliver Saks, autor do espléndido "O home que confundiu á súa muller cun chapeu" é tamén o autor de " Un antropólogo en Marte" que contén sete historias nas que se nos refire o potencial creativo de certas enfermidades, historias de pacientes nos que as desordes neurolóxicas (amnesia, autismo, etc.) non lles impediron a súa relación con certas formas artísticas ou co seu traballo, como o caso do pintor que por mor dun accidente de coche queda cego á cor (acromatopsia cerebral) e só ve en branco e negro, o que incide no seu novo xeito de entender o mundo; ou o dun cirurxán que era capaz de operar a pesares de padecer a síndrome de Tourette descrito na entrada anterior, que nos casos máis agudos está caracterizado por tics convulsivos, mímica involuntaria ou repetición das palabras ou os actos dos demais, e por pronunciar dun xeito involuntario e repetitivo maldicións ou obscenidades (algúns supón que Mozart o padecía); ou o caso de Amorne Grandin, unha autista que é licenciada en zooloxía, dá clases na universidade e que deseña e constrúe instalacións agrícolas.

Nos próximos días na biblioteca

Síndrome de Tourette

Hai algún tempo que soubemos dun neno con Síndrome de Tourette matriculado nun centro próximo ao noso. A atención do alumnado con algún trastorno do comportamento é unha das grandes materias pendentes no noso sistema educativo. Hai unha necesidade acuciante de persoal especializado, bótase de menos a axuda e a información seria e sistemática para o profesorado e, por suposto, atención e información aos compañeiros e compañeiras deses nenos para crear entre todos certo clima de empatía, que non pena, ante unha patoloxía que se pode manifestar en ocasións con síntomas moi agudos. Entre todo o material que atopamos na rede, e carecendo nestes momentos do consello dun profesional, gustounos o enfoque desta reportaxe. Tamén parécenos unha idea excelente abordar a cuestión cos compañeir@s de aula do alumnado afectado tal como suxire este documento.

Literatura en contornos dixitais II

Que é a nova literatura dixital? Pódese considerar literatura? Fan falta novas ferramentas para a súa evaluación?

"As tecnoloxías dixitais favorecen a aparición de patróns emerxentes de creación á vez que nos proporcionan novas prácticas e enfoques docentes en materia literaria. Este contexto dixital obríganos a repensar os presupostos teóricos e os conceptos máis básicos para ter recursos desde onde achegarnos críticamente ás novas formas de textualidade electrónica". Laura Borrás

"Estamos nun momento parecido ao que asistimos coa revolución da imprenta xa que a literatura é un patrimonio esencial da nosa sociedade. Por iso, hai que prestar moita atención ás novas tecnoloxías e examinar como condicionan a propia creatividade e os dereitos de lectores e autores". Gabriel Ferraté

"Crear en pantalla é como esculpir sobre auga e, sen dúbida, o contorno dixital está introducindo unha nova orde onde os artistas poden inventar novas formas de produción e onde as posibilidades técnicas serven para ampliar as posibilidades de expresión". Joan Campàs.

Atopamos esta pequena xoia dixital na rede que queremos compartir con tod@s vós.

.

Libros e mestres na República

Nestes días que conmemoramos a festa dos libros parécenos moi oportuno un recordo a aquelas persoas que sempre confiaron neles para formar cidadáns libres. Referímonos a tantos mestres e mestras republicanos que os defendían e amaban. É case un deber lembrar como os levaban de pobo en pobo marcando para sempre as vidas dos seus alumnos. Chéganos a información desta serie de vídeos via darle a la lengua.

Parécenos, nas actuais circunstancias, un documento imprescindible.

Literatura na rúa

Para celebrar o Día do Libro no Abril dos Libros o alumnado de Literatura Galega do século XX (2º BAC) deixou a aula e saíu ás rúas de Pontevedra agora con pouco tránstito e acolledoras. Cada alumno/a foi lendo un texto de homenaxe a autores que contan cunha estatua, busto ou placa nas rúas pontevedresas. Castelao, Bóveda, Valle Inclán, Paz Andrade... deixáronse acompañar uns momentos polos mozos e mozas do IES Sánchez Cantón.

.

DÍA DO LIBRO

Todo o mundo miraba esas pegadas que subían e baixaban polas paredes e escaleiras desde o vestíbulo ata a biblioteca. Sorteáronse 5 libros entre profesorado e persoal non docente e parece que os afortunados e afortunadas están moi satisfeitos. Foi un día do libro estupendo. Grazas a todas as persoas que o fixeron posible.

Obradoiro de narrativa

Hoxe foi a 4ª e última sesión do obradoiro de narrativa: alumnado do Sánchez Cantón e o escritor e profesor Manuel Lourenzo González. O alumnado recolleu a súa parte da narración colectiva cos comentarios e suxestións de Manuel Lourenzo. Agora farán as últimas correccións e ... todo rematado! O importante foi a experiencia de construír un relato colectivo: técnicas, temas, personaxes, dificultades... O resultado final é secundario... pero non ten por que ser malo. Xa se verá, porque a ANPA quere imprimir o relato final para que todos e todas garden unha lembranza da experiencia. Grazas a Manuel Lourenzo e á ANPA, a Biblioteca acolleu o nacemento dunha interesante narración colectiva na véspera do Día do Libro.

.

Poemas chineses

A verdade, non puidemos resistir a tentación de utilizar esta nova ferramenta para a nosa colección de poemas chineses. Van adicados, como non, a nosa querida Chen Ping, a quen tanto botamos de menos.

Seu Jorge.

Compositor, guitarrista, cantante, actor: Seu Jorge é un artista poliédrico, quen de se desenvolver en múltiples espazos estéticos de xeito osixenado, anovador, mesmo arriscado. Nacido en 1970 nas aforas de Rio de Janeiro axiña apertou ritmos vitais, sonoros e paixonais co samba, o rock e mesmo o son da Motown. Coñecímolo no ano 1998, cando liderando aos Farofa Carioca publicou un primeiro disco esperanzador, Samba esporte fino. Anos despois, definida a súa autonomía persoal e musical, publica Cru, traballo reivindicativo e áspero, reinvención dun samba máis urbán que tropicalista. Nel versiona cun decadente e ácedo pesimismo o clásico de Sérgio Mosca e Noca de Portela, sou favela: A favela é, um problema social/Sim mas eu sou favela/Posso falar de cadeira/Minha gente é trabalhadeira/Nunca teve assistência social/Ela só vive lá/Porque para o pobre, não tem outro jeito/Apenas só tem o direito/A um salário de fome e uma vida normal.


Unha das grandes cancións de Cru: tive razão.

Porén, puidémolo ver, alén da súa faceta musical, mergullado na marciana e exótica The Life Aquatic with Steve Zissou, filme dirixido por Wes Anderson en 2005, onde ademais de construír unha das personaxes máis bizarras da película versionaba, guitarra en man, temas de Bowie, adaptándoos á estrutura do samba.


Bowie, máis marciano ca nunca: life on mars.

Consolidado como un dos novos valores referenciais da nova canción de autor brasileira, actuará en Pontevedra o vindeiro 10 de maio no Pazo da Cultura, dentro do ciclo Con Voz Propia.

"Las alas de la vida"

O pasado venres na 2 de TVE, no programa Versión Original puidemos ver a película Las alas de la vida.

É un documental sobre un médico, Carlos, que contrae unha grave, rara e fatal enfermidade: como asume o que lle pasa, como se enfronta á morte, que espera dese momento, como o vive a súa familia na que hai posicións diferentes, como crece a súa filla, os seus amigos... todo iso sen mexericadas, sen facer espectáculo, respectando posicións diversas e sen deixar de impactar un só momento. ¡Non sei como conseguiron tal! Parabéns ao seu director, Antoni P. Canet.

No coloquio o ministro Bernat Soria dixo que o Ministerio de Sanidade comprara os dereitos e que a ía difundir xa que a sociedadade estaba necesitada de falar da morte e romper o tabú que o mundo urbanita industrializado fixo dela.

É ben certo, tanta morte espectáculo que se oculta a morte real.