Tablas de Daimiel II

“Si alguien de otro continente que no conociera la historia de La Mancha húmeda aterrizara por casualidad en la casa de Julio Escuderos no creería ni una palabra de lo que dice. La casa, blanca, de una sola planta, pequeña, modesta, está situada en el Parque Nacional de las Tablas de Daimiel, en Ciudad Real. Se encuentra en medio de un secarral, en una zona que se alza un poco respecto al resto. La vegetación lo tapa todo. Pero Julio da fe de que esto no era así y de que no debería serlo. "Esto era una maravilla", señala el terreno yermo: "La laguna llegaba hasta esta pared de la casa y salíamos en barca casi desde la puerta. Todo estaba lleno de agua, cangrejo del bueno, del de aquí, carpas y lucios. Había ojillos por los que salía el agua en todas partes. Y cuando íbamos con el carburo a pescar de noche bebíamos directamente del Guadiana".

"La laguna llegaba hasta la casa y salíamos en barca desde la puerta"

Ahora, la turba arde bajo el suelo a la espera de un caudal que lo inunde todo

Julio es el último pescador de las Tablas de Daimiel. A sus 81 años se ha convertido en el testigo vivo del desastre colectivo que suponen la desecación de las lagunas y, desde agosto, el incendio subterráneo que corroe las entrañas del parque.

Ahora, la barca verde de quilla plana con la que se movía entre la masiega está recostada en la pared de la cochera. "Tenía dos. Esta me la hizo un carpintero de Daimiel, que en paz descanse". Ya es sólo un adorno que empieza a descascarillarse. ¿De qué sirve una barca en tierra seca?

Artículo en el País

RAFAEL MÉNDEZ - Daimiel - 17/10/2009

Requiem polas Tablas de Daimiel

Estaba cantado. En Ciudad- Real todos sabiamos que ía pasar, se cadra non tan axiña. Demasiada neglixencia, sobreexplotación e intereses de todo tipo durante tantos anos tiñan que dar os seus froitos. E chegou o gran día. Hoxe, unha provincia que practicamente nunca é noticia aparece por fin na primeira páxina dalgún dos diarios de máis tirada. O protagonismo débese ao anuncio da morte xa irreversible deste espazo único.

Citamos dunha das páxinas do parque, en breve obsoletas:

“El humedal conocido como Las Tablas de Daimiel fue declarado Parque Nacional en el año 1973, Reserva de la Biosfera en el 1981 e incluido dentro del Convenio Ramsar en el año 1982.

Es el último representante de un ecosistema denominado tablas fluviales, formación que se produce por el desbordamiento de los ríos Guadiana y Gigüela, favorecido por la escasez de pendiente en el terreno. Con su declaración como Parque Nacional se dio un gran paso en la conservación de uno de los ecosistemas más valiosos de nuestro planeta, asegurando así, la supervivencia de la avifauna que utiliza estas zonas como área de invernada, mancada y nidificación”.

“El Parque Nacional de las Tablas de Daimiel sufre un proceso de degradación irreversible que se presenta como un punto de no retorno en su conservación". Fonte El País. 13-10-2009.

E deixámosvos cun vídeo dun minuto de duración e 4 fotografías. Non paga a pena empregar máis tempo. Las Tablas de Daimiel son xa historia.

A vixencia do vello western

THE END é unha inquedante curta que utiliza o vello xénero do western para pór en evidencia un dos temas que ben podería ser decisivo nas sociedades do futuro: a escaseza de auga potable. A curta foi moi ben recibida na expo de Zaragoza e se tedes curiosidade por botar unha ollada ao ambente que Eduardo Chapero-Jackson, o seu autor, consigue recrear podedes ver varias esceas publicadas polo País nesta ligazón.
O argumento da curta, que ten unha duración estimada de 30 minutos, ten moito de actualidade: a loita pola falta de auga xa fai que nos enfrontemos por obter o control de tan prezado elemento. Así a historia trata dun grupo de civís que buscan arrebatar o control da auga ás compañias privadas e organismos oficiais e asaltan un convoy escoltado da reserva federal de auga potable. Accidentalmente, no altercado vese involucrada unha familia norteamericana, que terá que enfrontarse a unha épica supervivencia nun paraje seco, inhóspito e violento. Na súa procura, atopan unha antiga fonte , pero esta xa foi descuberta por outros superviventes. A auga enfrontará ás dúas familias que superadas pola necesidade, terán que recorrer ao mais instintivo de si mesmos. É outra lei a que impera. O salvaxe oeste volve, non como un idealizado xénero de ficción, senón como unha crúa e desapiadada realidade. Texto da sinopse traducido vía Almeríaclips.

Nesta outra ligazón podedes ver un trailer bastante interesante da premiada curta Contracuerpo, do mesmo autor. Conta a historia dunha moza que na súa obsesión polo corpo perfecto, decide transformarse en maniquí.

Sorprendente auga virtual

O consumo dunha soa cunca de café equivale a gastar 140 litros de auga.
Para obter un anaco de queixo de 500 gramos serían necesarios uns 2.500 litros deste recurso.
Para un litro de leite, máis de 3.000.
Para un quilo de carne de res, máis de 10.000...
É dicir, no menú diario, un consumidor emprega entre 2.000 e 5.000 litros de 'auga virtual'.

O profesor John Anthony Allan do King's College de Londres e da Escola de Estudos Orientais e Africanos, foi laureado co prestixioso Premio Estocolmo da Auga 2008, pola súa invención deste concepto da AUGA VIRTUAL

A xente non consome auga só cando a bebe ou se ducha. En 1993, o profesor Allan realizou o importante descubrimento de como demostrar esta teoría utilizando "auga virtual", unha forma de medir a auga empregada na produción de alimentos e produtos de consumo. Para poder tomar unha cunca de café pola mañá son necesarios 140 litros de auga empregados no cultivo, produción e empaquetado dos grans de café. Isto equivale aproximadamente á cantidade media de auga que utiliza unha persoa no Reino Unido durante o día, para beber e realizar as tarefas do fogar. Para dispor dunha hamburguesa empréganse 2.400 litros. Un americano consome como media ao redor de 6.000 litros de auga virtual cada día; cerca do triplo da media chinesa. Estas conclusións, derivadas do traballo do profesor Allan, causaron un gran impacto nas políticas de investigación e comercio internacional e redefiniron as políticas e xestión da auga. As materias primas que requiren o emprego dun gran volume de auga pódense importar de lugares con gran índice de recuperación da auga cara a economías cunha produción menos eficiente. Este estudo influíu nas políticas nacionais de comercio e da auga e ten importantes implicacións no equilibrio dos recursos acuíferos mundiais. O profesor Allan, autor prolífico e educador, é un experto en recursos hídricos e resolución de conflitos en todo o mundo e especialmente nas rexións de Oriente Medio e norte de África. Está considerado un dos pensadores máis influentes do sector hídrico.

Diálogos coa auga

En varios países do Sur, mulleres e nenas necesitan camiñar máis de 3 horas diarias para recoller auga, a miúdo contaminada. Nalgunhas zonas urbanas, as persoas máis pobres deben mesmo pedir empréstitos para poder pagar a auga potable. O acceso á auga potable mellora a saúde e a asistencia á escola, así como os ingresos e o nivel de progreso comunitario e familiar.

Invitámosvos a ver o catálogo da exposición Diálogos coa auga na que participan Chema Madoz, Rafael Canogar, José Manuel Broto, e ata 27 artistas de recoñecido prestixio. Desenvolvidas en diferentes técnicas artísticas (pintura, escultura, fotografía, gravado, instalación), e coa auga como protagonista, invítannos ao diálogo con esta realidade.