Los pájaros de la mina

Acertadísimo o titulo da imprescindible curta dirixida por Víctor Moreno que foi estrenada en Pontevedra o pasado venres 10 de decembro. Dunha gran forza expresiva a asociación entre os afectados de SQM (Sensibilidade Química Múltiple) e os pequenos paxaros que por ser máis sensibles aos efluvios mortais eran utilizados polos mineros para detectar o perigo en determinadas galerías. Coma eles estas persoas  avísannos das impredecibles pero inevitables consecuencias da exposición incontrolada a centos de substancias químicas coas que convivimos de cotío.

Podedes ver o trailer oficial da reportaxe e un excelente documento dunha rapaza afectada polo síndrome na que explica cunha lucidez extraordinaria a súa enfermidade.

A comida basura a debate en USA

"Os publicistas non están obrigando á xente a comer alimentos pouco saudables, simplemente están ofrecendo o que os clientes queren".
"A mercadotecnia responde ao libre mercado". "Non é un bo modelo que os publicistas sexan os que digan aos consumidores que comer e facer, non poden ser paternalistas".
"A xente é responsable de tomar as súas propias decisións na vida, as decisións das empresas baséanse no que os clientes manifestan que queren comer".

Fronte a declaracións nesta línea tan favorable aos seus proprios intereses, o feito é que moitos anuncios destes produtos están dirixidos a sectores da poboación tremendametne vulnerables como son os adolescentes. En tal sentido, será bo saber que a publicidade de alimentos ocupa o primeiro lugar na televisión mundial e que a maioría está dirixida a un determinado sector da poboación. En Inglaterra, Estados Unidos e Australia, países onde a obesidade infantil creceu notablemente, o número de comerciais de alimentos en horarios infantís son os máis altos do mundo. A polémica está servida.

Espelliño, espelliño

Tras a reforma necesaria das tallas na roupa das mulleres , imponse tamén outras reflexións. O abuso publicitario fai que, aos poucos pero inexorablemente, cambien os nosos gustos estéticos e provoca que mulleres que se consideraban normais hai só un par de décadas, na actualidade sexan percibidas como grosas. Por outra banda, e para acabar de complicalo todo, os índices de obesidade real seguen aumentando a pesares da insistencia publicitaria en presentarnos como modelos estéticos corpos case insalubres. E por si todo isto é pouco, chama a atención poderosamente o descaro das grandes empresas que dirixen a súa publicidade a audiencias diferentes utilizando sen ningún complexo estratexias que promoven valores totalmente opostos.
Un dos casos máis clamorosos atopámolo na publicidade "amable" de Dove que intenta convencernos fai xa algún tempo do marabilloso que é ser unha muller normal, de como hai que aleccionar ás nenas ante a tiranía da estética. Esa é a súa filosofía nos dous primeiros vídeos. Pero oh sorpresa!, cando xa estabamos convencidos das bondades de Dove, vemos o terceiro anuncio, o do desodorizante AXE onde aparecen ou simulan aparecer centos de mulleres marabillosamente perfectas nun anuncio que roza os límites do grotesco , e descubrimos cheos de asombro que ambas as marcas Dove e Axe pertencen a UNILEVER, o mesmo grupo empresarial. Que ben!

Coñeciamos os dous primeiros vídeos, ignorabamos a relación entre Dove e Axel que descubrims grazas a Tiscar. Isto das redes sociais e os blogues é o que ten...

Manipulación Dixital. DOVE. Unilever


Fala coa túa filla antes que a publicidade o faga por tí. DOVE. Unilever


efecto AXE. Unilever

Rica heroína

En 1898, once días despois de lanzar ao mercado a coñecida Aspirina®, os laboratorios Bayer empezan a comercializar un novo produto chamado Xarope de Heroína® e que, como o seu nome indica, estaba feito coa devandita substancia. En poucos meses, ambas as dúas marcas, Aspirina® e Xarope de Heroína®, anúncianse xuntas como insuperables analxésicos e como remedio para varias enfermidades pulmonares.

Nos diarios aparecen anuncios con escenas cotiás - unha nai que dá a medicina ao seu fillo ou uns nenos que toman a súa merenda - e repítese machaconamente a mesma mensaxe: "Na estación chuviosa: Xarope Bayer de Heroína", "Na tose forte, Xarope Bayer de Heroína", "A tose desaparece, con Xarope Bayer de Heroína".

O éxito é tan rápido que, moi pronto, a casa Bayer anuncia a Heroína como efectivo remedio contra a tose dos nenos e nenas e esta publicidade aparece en todos os grandes xornais. En España, Bayer aproveita o inverno de 1912 para lanzar unha campaña de publicidade do seu "xarope de heroína".
Durante anos, Bayer segue vendendo a heroína como eficaz e inocuo substitutivo da morfina. Os anuncios a nivel mundial aseguran que, "ao revés que a morfina", a nova substancia produce un aumento da actividade e fai desaparecer todo tipo de tose.
A principios de 1900, algunhas sociedades filantrópicas de EEUU chegan a distribuír mostras gratuítas de heroína vía correo para os adictos á morfina que desexan rehabilitarse.

Non será ata anos despois cando se descubra que a heroína non solo non é inocua senón que resulta aínda máis aditiva que a morfina. O proceso de transformación da substancia no fígado dá a clave do asunto: a heroína volve converterse en morfina dentro do corpo. En 1913 Bayer detivo a produción de heroína e borrou todo este embarazoso asunto dos seus arquivos.

Vía La Buena Noticia

LEONARDO DA VINCI COCIÑEIRO E OUTRAS EXQUISITECES

Están a piques de rematarse os receitarios para os participantes na III Mostra gastronómica dentro do programa COCIÑA COOLTURAL, xa vos avisaremos.
Varios grupos de compañeir@s, seguindo este proxecto, están traballando en diferentes cursos en temas relacionados coa cultura alimentaria, a forma en que comemos e as repercusións que a alimentación ten tanto para cada un de nós como para a sociedade. A todos eles ánimo e visitade esta páxina onde baixo o titulo de Caldeirada de letras podedes encontrar suxestións bibliográficas acompañadas dun breve comentario. Entre esas referencias hai unha que promete aportar moita luz sobre a tendencia dos galegos e doutros pobos a celebrar con grandes e interminables banquetes os acontecementos sinalados: vodas, bautizos e mesmo pasamentos.
Non vos preguntachedes como nun momento de proliferación de dietas e de publicidade encamiñada a vender unha imaxe estilizada do corpo proliferan as festas gastronómicas e persisten as comidas pantagruélicas?
O libro en cuestión chámase El hambre en España. Una Historia de la alimentación, escrito por Miguel Ángel Almodóvar.
No prologo dise: "Sólo un pueblo que ha pasado mucha hambre durante siglos y milenios puede desarrollar un gen, o una enzima, que permita a sus miembros trasegar las descomunales cantidades de comida que trasiegan los nuestros".
Quizais conveña non esquecer as vicisitudes históricas cheas de fame e miseria polas que atravesamos non só para entender os nosos costumes senón para comprender as persoas e pobos que padecen a inxustiza e a pobreza.

Noutra sección da páxina hai varios comentarios suxestivos como o que conta as peripecias de Leonardo da Vinci como cociñeiro e deseñador de artefactos de cociña entre eles un muíño para pica-los grans de pementa e un forno de cociña (ver a imaxe). Tamén vos ofrecen a súa receita de sopa de castañas. Pincha nas imaxes.
Fai clic en Cociñando na lareira para entrar no receitario con elaboracións da cociña tradicional galega.