Xornadas sobre exilios femininos na illa de San Simón

Os actos centrais de recuperación da memoria histórica deste ano completaronse o pasado fin de semana en San Simón coa celebración das xornadas "Mulleres con memoria. Exilios femininos". Tratouse a realidade das mulleres que tiveron que deixar a súa terra e as charlas enmarcáronse na liña de traballo "Mulleres e memoria", coa que a Consellaría de Cultura e Deporte leva a cabo diversas accións e actividades para ampliar os coñecementos existentes sobre o papel das mulleres galegas na loita durante a Guerra Civil, na resistencia no tempo da Posguerra e na súa vida fóra do país ao longo do tempo de exilio. Nas xornadas, coordenadas pola catedrática da Universidade de Santiago Aurora Marco, desenvolveronse unha serie de coloquios e conferencias a cargo dalgunhas das protagonistas do exilio, como Joaquina Dorado, Carmen Tagüeña, Dora Carcaño, Mariví Villaverde e Mª Teresa Alvajar; mulleres que tiveron que fuxir a lugares como Francia, Iugoslavia, Cuba e Arxentina. Tamén participaron a investigadora Antonina Rodrigo, especialista no papel das mulleres na II República, e a filla de exiliados Silvia Mestre. As xornadas pecháronse coa actuación das violinistas Laura e Mariña Quintillán, pertencentes a unha familia que sufriu o exilio e a represión.

fonte: Web da Consellería de Cultura e Deporte

Hitler: Sex bomb

Haberá que botar unhas risas de cando en vez aínda que o personaxe nin iso merece. Chéganos esta montaxe vía A través del Uniberto

Franco e as TICS

Dedicamos a primeira entrada aos afortunados e afortunadas que tiveron a sorte de perderse unha época no noso querido país onde se escoitaban cousas como esta. A segunda entrada está dedicada aos que estrañan ese mesmo país que esperamos e desexamos que nunca, nunca xamais volva.

Vía comunicación digital

O mal da mocidade

Subimos esta entrada tal como a escribiu a nosa querida ex-alumna Fátima Peón no seu blog. Non fai falta dicir que estamos de acordo con todo o que nela se expresa. Mil grazas Fátima.

"O mal da mocidade" é o título dunha peza teatral. Tanto esta obra coma outra do mesmo autor, Ferdinand Brückner, chamada "Razas", foron escritas no contexto social dunha Alemaña rexida polos daquela triunfais e todopoderosos Nazis, e falaban dunha mocidade perdida e irresponsábel que baseaba o seu devenir na violencia, a autodestrucción e a incapacidade de comprender ao outro. Nesta "O mal da mocidade", a enfermidade non era en sí mesma a imposibilade de reter a beleza e a inxenuidade ó medrar, senón a ineptitude total daqueles mozos accidentalmente nazionalsocialistas no tocante a facer un esforzo por poñerse no lugar dos demáis, a ter unha visión clara do seu papel nun devenir histórico no que a súa inactividade foi tráxica e determinante.
Veume a cabeza todo isto ao ver hoxe en Público esta fotografía, á que só se lle pode poñer o calificativo de ridícula e discordante. Estes mociños -son nenos, mírenlles ben os granos-, son, como os personaxes da obra de Brückner, víctimas de sí mesmos, da súa incapacidade para a solidariedade, a tolerancia e o amor a algo que non sexa un mesmo. Porque por moitos monstros de pais que teñan detrás, sempre temos a opción de cuestionarnos o que facemos, ou o que nos fan facer. A súa traxedia é a de non saber apreciala propia vida. Imberbes, inxenuos, hedonistas e alienados, ignoran que ondean un símbolo de horror, crime e vergoña.

Ou peor aínda: sábeno ben, e asumen, coa lixereza de quen leva unhas gafas de marca, todo o delirio do seu mal.