Desde a música á ética: Gilad Atzmon

Queremos dar a coñecer desde Mesturas a música de Gald Atmon e tamén a súa traxectoria e opinións que defenden unha interesante e sorprendente visión do conflito palestino-israelí.

Gilad Atzmon é músico, escritor e infatigable activista político antixudeu. Nacido en Xerusalén, fillo dunha familia de fondas conviccións sionistas, considérase a si mesmo despois dunha longa traxectoria marcada polo seu amor á música, palestino de lingua hebrea. Vive en Londres.

Recomendámosvos moi especialmente que leades este artigo sobre el.

Tamén esta entrevista

Se o facedes, gozaredes con moitos máis matices desta escolma coa súa música que seguro non vos deixará indiferentes. 

Vía Rebelión

Lembrando Pulp Fiction

Hoxe deron na radio o tema You never can tell de Chuck Berry, inmortalizado na famosa escena do baile de Pulp Fiction, na que contan que Uma Thurman case sofre unha crise nerviosa porque pensou que nunca podería estar á altura de Travolta. Non resistimos a tentación e achegamos a letra por se vos animades.

Para os interesados en saber practicamente todo da que moitos consideran sen dúbida a mellor obra de Tarantino

 

It was a teenage wedding
and the old folks wished them well
you could see that Pierre did truly love
the madamoiselle
And now the young monsieur and madame
have rung the chapel bell
"c `est la vie", say the old folks
it goes to show you never can tell.

 
They furnished off an apartmentwith a two room Roebuck sale
the coolerator was crammed with TV dinners and ginger ale
But when Pierre found work
the little money comin` worked out well
"c `est la vie", say the old folks
it goes to show you never can tell.

 
They had a hi-fi phono, boy
did they let it blast
seven hundred little records, all rock,rhythm and jazz
but when the sun went down
the rapid tempo of the music fell
"c `est la vie", say the old folks
it goes to show you never can tell
they bought a souped-up jitney
`twas a cherry red `53
they drove it down to Orleans
to celebrate the anniversary
it was there that Pierre was married
to the lovely madamoiselle

Nova música portuguesa

Unha das nosas alumnas de 1º ESO , recentemente chegada de Oporto,  fainos o agasallo desta escolma de nova música portuguesa. Interesante poder saber o que escoita a rapazada do país viciño.

Nova música finesa (I): Islaja

Abrimos unha nova páxina musical en Mesturas para vos achegar parte dos novos valores das músicas finesas contemporáneas. Nesta primeira entrega presentámosvos á xoven Islaja, alterego da artista Merja Kokkonen.

Islaja naceu en Helsinki no ano 1979, aínda que actualmente reside e traballa en Berlín. A mediados do 2005 editou o seu primeiro traballo discográfico, Meritie, respaldado polo selo independente Fonal, unha das disqueiras máis arriscadas e eclécticas de todas as que nestes intres traballan en Finlandia. O disco espertou críticas entusiastas en diversos medios especializados, os cales definiron a Islaja como unha sorte de mestura entre psicodelia folk e nova canción de autor. Ben certo é que Islaja se afasta dos ecos máis tradicionais do folclore finés, mais cómpre sinalar que no xeito de modular a voz e os contrapuntos é onde aparece a cadencia musical máis puramente suomalainen.

Alén do seu traballo en solitario forma parte do grupo Hertta Lussu Ässä xunto a outras dúas creadoras, as estimulantes Lau Nau e Kuupuu (das cales falaremos en vindeiras entregas), ademais de colaborar esporadicamente con artistas da talla de Ville Leinonen.

Hai poucos días Islaja ven de editar o seu novo traballo, Keraminen pää (testa de cerámica), do cal vos presentamos o primeiro single, esta densa e atmosférica canción titulada pimeyttä kohti (cara a escuridade):

“Play me, I´m yours”

Sempre é una boa idea levar a arte aos espazos públicos, aínda que normalmente estas experiencias adoitan estar vencelladas a esculturas ou pinturas e ter un carácter marcadamente visual. O creador Luke Jerram, sen embargo,  pretende facer unha oferta máis participativa e en 2008, colocou por primeira vez 30 pianos en diversos emprazamentos da cidade de Birmingham. Cada un deles tiña, ben visible, o rótulo "Play Me, I'm Yours" A idea tivo tanto éxito que posteriormente foi repetida en Bristol, São Paulo e Sydney.
Este año, dende o 22 de xunio ata o 10 de Xulio os pianos estarán en parques, prazas e rúas de Londres e New York simultáneamente.

Fonte Good Blog

outdoorspianoinlondon, a Creative Commons Attribution (2.0) image from 64699110@N00's photostream

Día Mundial da Poesía

Hoxe é o Día mundial da Poesía.

Hai uns días en Vigo Joan Báez sorprendeu a todos con esta preciosidade

Mentres haxa poetas haberá vida..!

 

De Usuahia a la Quiaca

Video do magnífico tema de Gustavo Santaolalla  De Usuahia a la Quiaca, da película Diarios de Motocicleta.

“Gotta keep reading” con letra

 

 

Karaoke

Síntoo pero non me podo resistir

…e xa postos

Build your own custom video playlist at embedr.com

La maza

Non coñecíamos esta versión do tema de Silvio interpretada por Shakira e Mercedes Sosa

Caetano Veloso

É verdade que podemos parecer repetitiv@s, pero foi por casualidade que atopamos este video de Caetano e…non resistimos a tentación. De paso podedes visitar a súa web.  Despois de todo temos unha longa fin de semana por diante.

Cidade Maravilhosa

Marchinhas de Carnaval

Composição: André Filho

Cidade maravilhosa
Cheia de encantos mil
Cidade maravilhosa
Coração do meu Brasil
Cidade maravilhosa
Cheia de encantos mil
Cidade maravilhosa
Coração do meu Brasil

Berço do samba e das lindas canções
Que vivem n'alma da gente
És o altar dos nossos corações
Que cantam alegremente

Jardim florido de amor e saudade
Terra que a todos seduz
Que Deus te cubra de felicidade
Ninho de sonho e de luz

Muller con sorriso e flores

Hoxe deixounos Mercedes Sosa.
No seu espazo de internet lemos esta agarimosa carta da súa familia. Reprodúzoa porque moitos nos sentimos tamén parte dela (da familia). Da súa man aprendimos. Coa súa voz cantamos... ¡aínda nos soa nos oídos para sempre o teu Gracias a la vida!

E hoxe chorámoste.

Somos los nietos, los hermanos, los sobrinos, el hijo de quien fue para nosotros algo más y distinto que una gran artista popular. Con ella compartimos la vida, las alegrías y las angustias privadas. Porque esa gran artista fue además nuestra abuela, nuestra hermana, nuestra tía, nuestra mamá. Es por eso que queremos llegar a ustedes desde ese lugar íntimo, lejos de la severidad y la dureza de los comunicados oficiales: porque sabemos que también la quisieron y la siguen queriendo aún mucho más allá de la cantante y de la artista que los acompañó tantas veces, a la que han hecho parte de su familia aún sin tener lazos de sangre.
Es desde este lugar que queremos contarles que Mercedes -la mamá, la tía, la abuela, la hermana-abandonó este mundo el día de hoy. Pero también queremos decirles que estuvo siempre acompañada-inclusive cuando ya no podía saberlo- por un desfile interminable de amigos y artistas populares, y en cada uno de ellos: Ustedes. Y que a pesar de lo triste de cualquier agonía, pasó esos últimos momentos en paz, peleando aguerridamente contra una muerte que terminó ganándole la pulseada.
Por cierto estamos conmovidos y queremos compartir con ustedes esta tristeza. Aunque, al mismo tiempo, nos queda la tranquilidad de que todos hicieron lo posible- incluida nuestra Negra- para quedarse un ratito más entre nosotros.
Lo que más feliz la hacía a Mercedes era cantar. Y seguramente ella hubiera querido cantarles también en este final. De modo que así queremos recordarla y así los invitamos a hacerlo con nosotros.
Infinitas gracias por ese acompañamiento que jamás dejó de estar presente.
FAMILIA DE MERCEDES

Fonte: Biblioteca. Milladoiro. Malpica

Mariem Hassan

A cantante saharauí Mariem Hassan foi agredida onte en Madrid por un grupo de cinco mozos que empezaron a increpala cando viron que vestía a melfa, traxe típico das mulleres da zona do Sahara Occidental que está fóra do control de Marrocos.
Mariem Hassan saía dunha cafetería xunto á bailarina e percusionista Vadiya Mint e o guitarrista Lamgaifri Brahim cando cinco cidadáns marroquís -segundo indicaron as insultadas-, tres mozos e dúas mozas, increparon ás mulleres pola súa vestimenta.
Os músicos que a acompañaban defenderon á artista dos agresores, que fuxiron nun taxi cando escoitaron o coche da policía.

Mariem Hassan, recentemente chegada de Italia, onde participou no festival WOMAD en Sicilia, atópase en Madrid gravando un novo disco.
A cantante, que é coñecida como "a voz do deserto", compón as letras das súas cancións en lingua hassiana -a lingua dos saharauís-, para dar voz a un pobo "inxustamente asoballado e perdido e que está farto de ser refuxiado", afirmou nunha entrevista concedida a EFE na primavera de 2007.
Hassan é todo un ídolo no seu país onde, segundo afirma, é escoitada "en segredo" porque a súa música está prohibida na zona "ocupada" do Sahara Occidental.

FONTE EFE

Non coñecíamos a Mariem Hassan. Este é o video que nos pareceu máis ilustrativo.

Pablo Dacal y La Orquesta de Salón.

Algo está a pasar nos ambientes pop rioplatenses: unha boa plétora de creativos artistas traballan nas dúas beiras do río tanguero tendo por obxectivo unha libre reelaboración da música popular. Dende o funk marciano de Martín Buscaglia até a canción intimista de Dani Umpi, todos eles escriben con efervescente singularidade. O músico que nos visita non é unha excepción. Curtido nos corsés do rock clásico, Pablo Dacal deixou a súa primeira banda, os Killer Burritos, aló polos anos 90 para, a seguir, defender un proxecto bizarro, vizoso e sorprendente: La Orquesta de Salón. Na súa música intuímos dende os ecos dun reivindicable Spineta até o sentimento bohemio do cabaret alemán da década dos vinte, sen nos esquecer da animada saudade do xenial Brassens. Cadencia popular, tendencia polifónica nos arranxos e moita sabedoría literaria: Pablo Dacal vén de editar o seu segundo disco, La era del sonido (Galileo MC, 2009), e visitará Galiza para presentalo. Acompañarao un dos seus colaboradores: o coruñés Xoel López.

Datas Previstas:
Xoves 1 de Outubro: La casa de arriba. Vigo.
Venres 2 de Outubro: Sá Karma. Pontevedra.
Sábado 3 de Outubro: O Flotante. A Coruña.
Luns 5 de Outubro: FNAC. A Coruña.


Ella ya está en la playa, con Xoel López.

the Black Cab Sessions

.Unha idea curiosa: realizar unha gravación na parte de atrás dos populares taxis negros británicos mentres se fai un percorrido polas rúas dalgunha cidade. O reducido espazo limita os recursos escénicos e así se produce unha serie de sobrias gravacións de culto, dunha calidade máis que aceptable na maioría dos casos, que xa son moi populares e poden ser seguidas tanto na súa propia páxina como en You Tube. Tivemos información desta iniciativa no Pais Dixital.

Nova música islandesa. Parte I.

A finais do ano 2006 un grupo de cinco amigos observaba o remate do día a través da xanela: a evocación certamente telúrica dun fermoso Reykjiavík invernal espertou neles a necesidade de expresar as súas vivencias emocionais a través da música. Nacera Rökkurró. Pouco tempo despois, no ano 2007, editan o seu primeiro EP, época na que comenzan as súas digresións musicais por distintos escenarios islandeses. Nese intre o visionario selo 12 Tónar fíxase neles, fichándos e lanzando o seu primeiro longo, "Það kólnar í kvöld, komin í búðir!", no ano 2008. A música de Rökkurró afástase dos diferencialismos vogais de Sígur Rós ou Múm, entrando de cheo no terreo da canción de autor máis clarividente: a súa cadencia, de marcado acento pop, non agocha unha estrita querencia pola instrumentación acústica (cellos, acordeón, guitarras) e certo pouso naïf.

Dous Exemplos:

Ferðalangurinn


Í sjávarháska

Modou

Queremos dedicar esta entrada de Mesturas a Modou. Modou Gueye é senegalés e leva un ano connosco. Vese axiña que é moi listo, pero non debe ser doado ser o único alumno subsahariano do centro e chegar falando só wolof. Modou aprendeu moito durante este ano pero aínda así ás veces prodúcense algúns malentendidos como o outro día cando chegou á súa clase e descubriu que os seus compañeiros e compañeiras xa se foran a unha sesión de cine. Entón baixou á biblioteca, onde o coñecemos ben e vimos que, aínda que sorría como sempre e dicía que non importaba, estaba enfadado. Facendo unha excepción, paramos o traballo e baixamos uns cafés e unha cocacola para el. Empezamos a falar de música. Preguntámoslle por Ismael Lo, vimos que non lle gustaba moito. Falámoslle de Tajabone, unha das súas cancións e enseguida nos demos conta de que a Modou esa canción en concreto non lle gusta nada, pero nada de nada. Entón contounos que o seu cantante favorito é Alione Mbale Nder, xa doutra xeración, e falounos da súa canción preferida. Pedímoslle que escribise a letra, en wolof. Sorri e di, ou iso cremos entender, que esa variedade de wolof non se adoita escribir. Modou pronuncia o nome do cantante dunha forma que nos levaría meses imitar. Pedímoslle que, polo menos, nos conte que di a canción. Modou sorrí de novo e di que por suposto é unha canción de amor. Para tod@s os lectores de Mesturas, e moi especialmente para el, os videos das dúas cancións.

Sabes a letra II. Viva la vida. Cold play

Que queredes, gústanos este grupo. Para que non sexa só cuestión de ver o video sen facer nada máis, propoñémosvos un pequeno exercicio.

Para os que non saibades moitísimo...ou sexa principiantes.

Para máis experimentados e experimentadas.

Para @s que din que saben moito


Podedes ver máis videos no portal de anglesonline.

Sabes a letra?. Violet Hill. Cold Play

Sabes a letra? Se é así, esta entrada non vai contigo. Se non a sabes e, supoñendo que che guste a canción, podes ver o vídeo e cantar á vez (podes controlar o texto para que vaia ao ritmo das imaxes) . E ademais, cando remates tes que entrar nesta ligazón e poderás facer un pequeno exame.
Nivel elemental de todo. Podes deprimirte se fallas...

www.quedeletras.com

Olavi Virta.

Olavi Virta naceu o 27 de febreiro do ano 1915 en Särkilahti, pequena vila do sur de Finlandia. Neno precoz, dende moi cativo amosou unhas capacidades innatas para a canción popular, comezando a construír un estilo pausado, aínda que ao mesmo tempo enérxico e directo. En 1939 gravou o seu primeiro tema, comezando deste xeito unha traxectoria que o levou a asinar máis de seiscentas cancións. No seu repertorio mestúranse tendencias e estilos diverxentes: tango, canción popular finesa (iskelmä) e adaptacións de aires tradicionais procedentes de distintos países, tanto europeos como latinoamericanos.

Ao longo da súa vida participou en calidade de actor en ata vinte películas, convertíndose nun referente tanto popular coma cultural. Actualmente o legado de Virta nutre as inquedanzas artísticas dos novos valores musicais fineses, tales como Johanna Juhola ou Milla Viljamaa, quen non dubidan á hora de definilo como un dos seus grandes referentes artísticos. Do mesmo xeito, o seu impacto cultural trascende o puramente musical. O afamado director finés Aki Kaurismäki adoita incluír os temas de Virta nas bandas de son de todos os seus filmes, reivindicando o seu legado sonoro e emocional. De feito, o propio Julio Medem utilizou un dos temas máis populares de Virta para rotular varias paisaxes da súa Los amantes del círculo polar.

O declive de Virta comeza no ano 1962, cando foi arrestado por conducir bébedo, o cal lle gañou entre a prensa o alcume de laulava lihapulla (a bola de carne cantante). Morre en Tampere, mergullado na pobreza, o 14 de xullo de 1972.

Unha pequena escolma:


Sinitaivas (O ceo azul). Tema orixinal do alemán Josef Rixner, adaptado ao finés por Lauri Jauhiainen. Esta canción foi usada por Julio Medem para o score de Los amantes del círculo polar. Acompañan aos coros as Harmony Sisters.


Cantando en español, no ano 1959 versionou o clásico de Osvaldo Farrés: quizás, quizás, quizás.


Hopeinen Kuu (lúa de prata): adaptación finesa do clásico de Fred Buscaglione.