Impresionounos Amanda Wachob, artista e tatuadora neoyorkina.
Fixádevos que estas tatuaxes son case manchas de pintura sobre a pel e difuminan a barreira, unha vez máis, entre o que é e non é arte. Para acadar estes acabados da pincelada, esta artista usa auga destilada en lugar de tinta indeleble para que a peza tatuada vaia perdendo progresivamente intensidade e saturación cos conseguintes efectos acualerados e difuminados.
via Nia en bitácora.
Esta é a última campaña publicitaria das Nacións Unidas para concienciar á mocidade.
Probamos esta nova ferramenta que non coñecíamos. Falounos dela a nosa compañeira Espe Gesteira.
Nós aproveitamos rápidamente para facer un pouco de autopropaganda, que nunca ven mal.
Grazas Espe
.
Durante os días 10, 11 e 12 de novembro ccelebramos en Santiago de Compostela o Congreso "Bibliotecas Escolares en Tránsito" organizado polo Ministerio de Educación e a Consellería de Educación.
Nel déronse cita o profesorado responsable da coordinación das bibliotecas escolares, membros dos equipos directivos e dos servizos de inspección e asesores de formación no ámbito das bibliotecas escolares e a lectura de todas as Comunidades Autónomas .
Un extraordinario programa que contou coa presencia de relatores de recoñecido prestixio.
Outra excelente oportunidade de formación e encontros proveitososs os que tivemos o privilexio de asistir, como ven sendo habitual nas sucesivas convocatorias oganizadas pola Asesoría.
Unha vez máis constatamos que as bibliotecas escolares da nosa comunidade actúan de forma coordinada e cumpren coas directirces que todos os expertos recomendan. Esperamos que estes tempos de crise non sexan unha excusa para debilitar estes imprescindibles centros de recursos que pouco a pouco imos construíndo entre tod@s.
O noso centro tivo o privilexio de expoñer un resumo dalgunhas experiencias desenvolvidas de forma conxunta dende a biblioteca e TIC, un modo de actuar co que estamos familiarizados dende que comezamos a nosa traxectoria hai xa algúns anos.
Queremos agradecer dende Mesturas todo o apoio, o cariño, os parabéns, as bromas e a paciencia por atender a todas e cada unha das nosas peticións.
Ete documento recolle algúns dos proxectos presentados.
Despois de pasado algún tempo do falecemento de Steve Jobs, fundador de Apple, propoñemos o interesante documental “Mercar, tirar, mercar” de Cosima Dannoritzer e o artigo de Pablo Vaamonde García. Esperamos que vos resulten tan iluminadores coma a nós.
Parécenos magnífico este artigo de Josep Fontana aparecido en Público
Recomendamos tamén unha visita a artigos anteriores
 |
En el actual desguace del Estado del bienestar le ha tocado el turno a la educación pública, y en primer lugar a la superior. En Italia la reforma Gelmini se propone eliminar un gran número de profesores y reducir considerablemente los fondos destinados a la universidad y a la investigación. Ante las protestas de estudiantes y profesores, Berlusconi ha manifestado: “Los verdaderos estudiantes se sientan en su casa y estudian, los que salen a las calles son alborotadores”. El otro foco de protestas ha sido Gran Bretaña, donde una propuesta semejante va acompañada del anuncio de una subida brutal de las tasas universitarias, que dejaría la educación superior reducida a un privilegio para los hijos de las clases elevadas.
El asalto no se refiere solamente a las universidades. En Estados Unidos –y es bueno fijarse en lo que ocurre allí, porque es el anuncio de lo que nos puede llegar pronto– la escuela publica está siendo atacada por dos caminos distintos. En primer lugar, por la necesidad de reducir el gasto. Michael Bloomberg, el multimillonario alcalde de Nueva York, ha puesto al frente de sus escuelas a Cathleen Black, presidenta del grupo Hearst (que edita publicaciones como Cosmopolitan o Marie Claire), una ejecutiva sin ninguna preparación en el terreno de la educación, que ya ha anunciado que su tarea se va a centrar en reducir el gasto del sistema escolar público, que es el que usan los pobres. Bob Herbert, que sitúa estos hechos en el contexto de una Norteamérica en que coinciden el mayor paro y los mayores beneficios de las empresas financieras, advierte: “La guerra de clases de la que nadie quiere hablar sigue sin pausa”.
Hay una segunda línea de ataque, en que participa activamente la Bill and Melinda Gates Foundation, que combate la escuela pública como ineficaz, sin tomar en cuenta la pobreza de recursos con que funciona, y acusa de ello a los sindicatos del profesorado, que se niegan a aceptar el despido de los maestros menos capacitados. Su alternativa son las charter schools, que están “exentas de reglas locales o estatales que inhiben una administración y gestión flexibles”.
Lo que estos planteamientos suelen ocultar es que, detrás de los argumentos de coste y eficacia, hay el propósito de combatir una enseñanza independiente y crítica, que se pretende reemplazar por otra que inculque valores patrióticos y conformismo social. James Loewen explica, en su libro Lies My Teacher Told Me, que los profesores norteamericanos tienen que ir con cuidado cuando hablan en clase de temas como, por poner un ejemplo, la guerra de Vietnam. “He entrevistado a profesores de Enseñanza Secundaria que han sido despedidos, o han recibido amenazas de despido, por actos menores de independencia como los de proporcionar a los alumnos materiales que algunos padres consideran discutibles”. Lo cual, sabiendo que nadie va a acudir a defenderles, les empuja a “la seguridad de la autocensura”.
Las bibliotecas son otro escenario de esta lucha. No sólo las de las escuelas –donde la Asociación de bibliotecarios de Estados Unidos ha denunciado que basta con la queja de un solo padre para eliminar un libro–, sino las públicas en general. Kurt Vonnegut ha elogiado a aquellos bibliotecarios que “han sabido resistir enérgicamente a los energúmenos que han tratado de eliminar ciertos libros de sus estantes y que han destruido los registros de los lectores antes que revelar a la policía del pensamiento los nombres de las personas que los han consultado”.
En un sentido semejante va la decisión del actual Gobierno pospinochetista chileno de disminuir las horas de Geografía, Historia y Ciencias Sociales en las enseñanzas Primaria y Secundaria, que ha provocado manifestaciones de protesta de profesores y estudiantes. O el menosprecio por la presencia de las Humanidades en la universidad, que ha llevado a un crítico de Not for profit –el libro en que Martha C. Nussbaum sostiene que la enseñanza que desarrolla un pensamiento crítico es necesaria para la supervivencia de la democracia– a realizar afirmaciones como la de que “los académicos emplean su tiempo y energía escribiendo monografías ilegibles sobre temas sin interés alguno”.
La tendencia, tanto en la escuela como en la universidad, apunta en la dirección de limitarse a ofrecer una formación que se dedique a preparar para el ingreso inmediato en la empresa. Se trata de consolidar el tipo de “currículum oculto” de que habla Henry A. Giroux por el que “la clase dominante se asegura la hegemonía”, transmitiendo “formas de conocimiento, cultura, valores y aspiraciones que son enseñadas, sin que nunca se hable de ellas o se expliciten públicamente”.
Todo lo cual debería llevarnos a reflexionar sobre las motivaciones que hay detrás de estas políticas. La idea de que sólo se puede combatir el déficit por el procedimiento del recorte del gasto social, ha escrito hace pocos días el premio Nobel de Economía Joseph Stiglitz, “es un intento de debilitar las protecciones sociales, reducir la progresividad del sistema de impuestos y disminuir el papel y el tamaño del Gobierno mientras se dejan determinados intereses establecidos, como los del complejo militar-industrial, tan poco afectados como sea posible”.
La educación pública es una parte esencial de nuestros derechos sociales y una garantía del futuro de nuestras libertades.
Josep Fontana es historiador
Ilustración de Jordi Duró
     |
 |
        Imaxe das ligazóns: Rapaza lendo. Gustav Adolf Hennig |
Era doado ver ao noso compañeiro Rafael e a Mª Dolores, a súa muller e inseparable compañeira, pasearen por Pontevedra nos días soleados. El, coma sempre, condutor solícito e atento da cadeira de rodas desde a que Mª Dolores paseaba pola vida con esa inesgotable vitalidade que era a súa mellor arma. Lembramos que hai só uns días liamos como a indomable escritora Sidonie Gabrielle Colette xa moi anciá e inválida, sentada case permanentemente xunto a unha xanela, soubo manter ata o final a súa capacidade para ler, escribir e gozar da vida a fondo, mesmo nos momentos máis duros:
“Non podo andar, pero voo. Voo cada día por encima dos xardíns así que non te preocupes o máis mínimo por min. Sufro, pero descubrín gradualmente como minorar o sufrimento.”
Ese era o irredutible espírito que habitaba en Mª Dolores, afeita desde nena a superar inmensos desafíos. Por iso impacta dobremente a súa perda, tan fulminante e prematura.
Dolores e Rafael tiveron un tempo da súa vida ligada a Chantada, alí deixaron amigos dos bos e alumnos que os lembran. Para honrar a memoria de Dolores, muller, lectora, lectora de poesía, escollemos estas palabras de outra muller poeta, tamén profesora, e chantadina de corazón, Carmen Blanco. Con estes versos queremos despedila, seguros de que sorriría ao escoitalos. Que o Chantada corazón de Galicia una os nosos corazóns, Dolores e Rafael na nosa Pontevedra para sempre.
MILES DE MULLERES
Miles de mulleres viñeron ao meu corazón
as mellores mulleres do mundo
Elas son distintas e extraordinarias
e coas súas vidas moven o mundo.
A METADE DO MUNDO
As mulleres somos a metade do mundo
e somos tan imprescindibles coma os homes
Mulleres e homes xuntos movemos o mundo
Mulleres e homes xuntos prolongamos a vida
A irmandade do amor dos homes e das mulleres
fará finalmente un mundo libre.
Poema: Un mundo de mulleres, Carmen Blanco. Biblos 2011
Cita de Colette: El amor de mi vida. Rosa Montero. Alfaguara 2011
As alumnas que máis len son NTQ de 2º E Bach., con 20 libros, e ER de 2º Bach. C, con 19 libros.
Comparativa dos catro últimos cursos
Nada menos ca 13.200 libros nos catro últimos cursos!
|
|  |
| GRUPO A JEAN PAUL SARTRE I | GRUPO A JEAN PAUL SARTRE II |
 |  |
| GRUPO A JEAN PAUL SARTRE III | GRUPO B JEAN PAUL SARTRE I |
 |  |
| GRUPO B JEAN PAUL SARTRE II | GRUPO B JEAN PAUL SARTRE III |
 |  |
| GRUPO C HENRIK IBSEN I | GRUPO D HENRIK IBSEN I |
| |  |
| GRUPO D HENRIK IBSEN II | GRUPO D HENRIK IBSEN III |
Ante a previsible retirada de formadores específicos no ámbito das bibliotecas escolares no Servizo de Formación do Profesorado, no Centro Autonómico de Formación e Innovación e nos centros de formación e recursos dependentes da Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, segundo o borrador da orde que convocará concurso público de méritos para cubrir postos de persoas directoras e asesoras nestes centros queremos manifestar o seguinte:
Hai proxectos que nacen marcados pola vulnerabilidade e a razón desta circunstancia non ten nada que ver coa falta de rigor ou a pouca entrega das persoas que os poñen en marcha. Máis ben ten que ver co feito de que nacen destinados a nadar contra corrente. Con todo, esa é a principal razón da súa existencia: xorden porque responden a unha necesidade non satisfeita pero compartida por un número crecente de persoas que senten que é posible compartir e facer viable o proxecto xuntos. Así naceu o movemento que cristalizou na iniciativa que todos coñecemos como PLAMBE. De xeito que dende hai algúns anos, esa iniciativa levou o mellor da creatividade e o esforzo de moitos docentes que xenerosamente regalaron o seu tempo e a súa capacidade de formar equipos e ilusionar a outros docentes en centros e centros de toda a nosa comunidade. Xuntos aprendemos a ser rigorosos e esixentes nos nosos proxectos, a crear espazos de aprendizaxe colaborativo, de cambios de estratexia, de achegamento ás novas tecnoloxías, de racionalización na xestión da información. Que ninguén se equivoque: os responsables das bibliotecas escolares non son seres evanescentes perdidos en vanas quimeras que tentan “roubar” horas a materias “importantes” para que o alumnado esmoreza entre mundos de ficción. Nada máis lonxe da realidade. Nun centro onde hai un equipo que xestiona a biblioteca de forma eficaz nótase. Os fondos adquírense con criterio, establécense acordos para xestionar a información, créanse espazos de colaboración e docencia compartida. Non é doado porque a maquinaria educativa ten unhas inercias difíciles de combater. A pesar de todo, estes docentes fórmanse e exercen a súa dura misión en horas non retribuídas, roubadas ás súas familias, ao descanso, ao lecer. Fomos coordinados con rigor e seriedade pola Asesoría de Bibliotecas Escolares pero sempre nos faltou o marco legal axeitado. A nosa misión é dura porque queda moito por definir. Na nosa inxenuidade e boa fe esperabamos conseguir progresivamente tempos e formación para seguir mellorando na nosa función se demostrabamos que eramos rigorosos e eficaces. Os nosos méritos como colectivo son dabondo coñecidos polos nosos gobernantes e acreditados por diferentes administracións e ámbitos a nivel estatal. Os numerosos e constantes premios anuais de boas prácticas concedidos polo Ministerio de Educación y Ciencia non caeron do ceo. Durante todos estes anos a formación recibida foi fundamental para levar a cabo actuacións rigorosas e enfocadas na dirección correcta.
Sabemos das cuantiosas axudas que a Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, destina a outros proxectos, dos incentivos para a elaboración de contidos dixitais por parte das empresas editoriais, entre outras iniciativas. Non sería tamén interesante fomentar a produción de materiais propios e promover desde cada centro a estandarización de procedementos que axuden a xestionar a información entre o noso alumnado sen confiar todo a eses materiais externos que proceden da industria editorial, por valiosos que poidan ser? Por que non seguir aproveitando a experiencia e valía dos equipos das bibliotecas escolares nestes cometidos?. O noso empeño sempre foi crear nos centros pequenos focos que tentan estender esas boas prácticas de innovación e excelencia. Non entendemos este novo e repentino xiro na política de formación desta Dirección Xeral. Non nos parece xusto posto que, podemos dicir honestamente que, pola nosa banda, cumprimos con fartura. Ao desmantelar as estruturas que nos sosteñen o deterioro será proporcional ao entusiasmo e o esforzo investidos: inmenso e imparable. Algúns lembramos como o noso Conselleiro lanzou un bico ao aire ao despedirse dos asistentes aos últimos encontros despois dunhas entusiastas palabras de eloxio polos éxitos logrados polas bibliotecas escolares galegas a nivel estatal. Onde quedou ese entusiamo? Que interpretación debemos facer? O noso país pode permitirse tirar pola borda todo este traballo? E nós?. En que situación quedaremos agora diante das nosas comunidades educativas se despois de tanta insistencia é a propria Consellería a que nos invisibiliza?.
Colectivo dos equipos das bibliotecas escolares integradas no PLAMBE (Plan de Mellora das Bibliotecas Escolares Galegas)
RECOMENDAMOS BOTAR UNHA OLLADA A ESTE VÍDEO
bibliotecas from SonCine on Vimeo.
| PARA VER O CADRO CON TODO DETALLE |
| |
| PARA VER IMAXES DA BENVIDA OFICIAL CON FINA CASALDERREY E O SALVAMENTO DOS SEUS LIBROS |
| |
| PARA VER O LONGO PROCESO E OS MATERIAIS XERADOS |
| |
Hai pouco comentabamos non entender as veces cal é a razón pola que algúns alumnos e alumnas aínda pensan que falar ou escribir galego é unha perda de tempo.
Achegamos tamén este agasallo dos compañeiros do IES Salvatera do Miño para celebrar O Día das Letras.
PUBLICAMOS INTEGRO O MARABILLOSO TRABALLO SOBRE LOIS PEREIRO DOS COMPAÑEIROS DA biblioteca Escolar SATURNINO HERMIDA do IES CONCEPCIÓN ARENAL de Ferrol.
“Como dixo Manolo Rivas, na obra de Lois Pereiro, máis que na de ningún outro poeta galego,o amor e a morte, Eros e Thánatos, van da man.
Poesía dunha intensidade poco común, é facil lembrar moitos dos versos de Lois, quedan impresos na memoria porque son versos de francotirador,van directos ao corazón e penetran nel, pola verdade do sentimento que transmiten, pola forza e expresividade das súas imaxes.
Un poeta fondo, emocionante, para lelo devagar e revisitalo a miúdo.
E para coñecelo mellor, podedes ver o traballo feito por Elvira Roiz, aconsellada por Inés. ”.
| LoisPereiro1_Intro View more presentations or Upload your own. |
| LoisPereiro2_Monforte View more presentations or Upload your own. |
| LoisPereiro3_Madrid View more presentations or Upload your own. |
| LoisPereiro4_Coru1 View more presentations or Upload your own. |
| LoisPereiro5_Coru2 View more presentations or Upload your own. |
SALVANDO LIBROS
Que libro salvarías ti?
Esta exposición xorde dun traballo colaborativo entre 96 bibliotecas escolares galegas e pretende ser unha chamada de atención sobre a importancia de apreciar, coidar e manter o noso patrimonio cultural escrito.
Pretendemos difundir a idea de que é imposible destruír os libros e os valores que neles se transmiten se somos quen de conseguir que formen parte de nós para sempre.
Maio 2011
Queremos dar moi especialmente as grazas a Jaime Eizaguirre Santillán, ex-alumno do IES Sánchez Cantón, que unha vez máis deseñou estes carteis tan fermosos para facer posible a actividade.
Podedes ver o perfil de Jaime, arquitecto e debuxante, aquí
e algunhas das interesantes cousas que fai aqui
e tamén aquí….
Grazas de novo, Jaime, pola túa xenerosidade
 |  |
 |  |
 |
Moitísimos libros están a ser salvados nas nosas bibliotecas, que organizan as súas propias exposicións e actos.
Esta é só unha pequena escolma dos que representan a cada un dos centros que participaron na actividade.
Salvar un libro consiste en aprender de memoria un pequeno fragmento para simbolizar a asimilación de todo o seu contido. Entón xa seremos unha persoa-libro e poderemos preservalo para sempre.
A idea está baseada na obra de Ray Bradbury “Fahrenheit 451”.
Esta é a escolma de libros que representan aos centros de Educación Infantil
.
Esta é a escolma de libros que representan aos centros de Educación Primaria
.
Para o noso alumnado que está estudar Ética nestes días, esta interesante proposta para que debatan se o fin xustifica ou non os medios.
Velaquí un vídeo resume dos Encontros do Plan de mellora de Bibliotecas Escolares 2010/2011, que tiveron lugar en Santiago de Compostela os pasados 7 e 8 de abril, coa asistencia dos responsables das 374 bibliotecas integradas no proxecto no presente curso.
Encontros Plan de mellora de bibliotecas escolares 2011 from Bibliotecas Escolares de Galicia on Vimeo.
Baixo a coordinación do Equipo de Dinamización Lingüística do centro e a colaboración do equipo da biblioteca do IES Fontem Albei gravouse este video que resultou gañador do Concurso Correlingua 2011, destinado a promocionar o noso idioma.
Queremos difundir este excelente documento cos nosos parabéns para o IES Fontem Albei de Fonsagrada pola súa calidade e orixinalidade.
Desde o IES PONTECESO informan desta actividade que queremos compartir convosco. Esta fermosísima iniciativa sobre o poema A campana de Anllóns de Eduardo Pondal foi desenvolvida polo alumnado de 4º de ESO, 1º e 2º de Bacharelato, en colaboración coa Fundación que leva o nome do poeta. O evento foi difundido recentemente no programa BEN FALADO da TVG
Esperamos que gocedes dela tanto coma nós
Xa é difícil organizar unhas xornadas de formación que cumpran cunhas expectativas de rigor e utilidade para un grupo de persoas máis que numeroso. Facelo de forma ininterrompida como fai a Asesoría das Bibliotecas Escolares Galegas ano tras ano é case imposible. Non negamos que a formación a distancia poida ter a súas vantaxes e hai exemplos que acreditan un custo menor e unha calidade aceptable pero nada pode substituir á necesidade de compartir experiencias e ver de cando en vez a outros compañeiros e compañeiras que fan nos seus centros un traballo inmenso moitas veces nunha soidade a miúdo difícil de soportar. Agradecemos o recoñecemento verbal da Administración pero esperamos que se traduza en estruturas organizativas que o expliciten porque, doutro xeito terminaremos por convencernos de que para os nosos gobernantes as bibliotecas escolares galegas son un adorno máis ou menos presentable pero sen ningún peso á hora de prever a organización dos centros e a correspondente dotación de persoal. A primeira ollada é imposible negar que aumentan exponencialmente os centros integrados no PLAMBE. Con todo a quen levamos nesta irrepetible aventura desde os seus inicios, apénanos ver xa demasiados abandonos por cansazo, desánimo ou esgotamento. Haberá que estar alertas. Hai moitas formas sutís, non por iso menos efectivas, de facer que unha iniciativa dunha potencia dificilmente igualable, esmoreza e se desvirtúe lenta pero inexorablemente.
Ao buscar unha crónica do evento non dubidamos nin un momento en recorrer á nosa compañeira Loly Lago seguros de que no seu Segrel atopariamos o relato máis fiel do que alí sucedeu. Como sempre cumpriu e superou as nosas expectativas.
Aquí a tedes:
Onte, e como xa ven sendo habitual nestas xuntanzas dos centros que formamos parte de PLAMBE, a labor da Asesoría de Bibes Galegas foi excelente. Excelente pola organización, (xefas, fantástica esa comida no campeiro...!!), @s magnífoc@s poñentes, -como sempre tamén nestas ocasións, tiñamos "o corasón partío " nas sesións simultáneas, así que decidimos ir ao obradoiro de Kiko da Silva no que xurdiu o que pode ser o Proxecto do vindeiro curso- (a cabesiña, que non para....!) o ambiente que se crea entre os asistentes, as reunións dos grupos de zona... todo sen excepción perfecto!! Parabéns Cristina e Pilar polo voso bo facer!!
Máis estes Encontros estarán sempre marcados por un peche moi especial, un peche extraordinario a cargo de D. Xosé Neira Vilas, quen, en palabras de Pilar Sampedro na súa presentacion é "o único clásico que aínda queda vivo" quen, "sempre amosou o seu compromiso con Galicia e a súa mocidade" e que grazas a xente como el "Galicia ten un lugar no mundo".
E que se pode engadir sobre un dos grandes do noso país que non se dixera xa?
Foi un verdadeiro placer escoitar a súa lembranza daquela escola rural a 8 km. da casa e cunha biblioteca chea de "vidas de santos". Do extraordinaria que foi para el a descuberta da escrita. Do seu gosto dende ben neno pola lectura. Dos libros agochados baixo as tellas. Dos cartos gañados "honradamente" para mercar máis libros. Daqueles libros mercados contra rembolso e do consello do seu pai "pide libros, pero con moderación"...
Da emigración a Arxentina, "emigro, en certo sentido, para achegarme aos libros", e a súa primeira relación alí coas bibliotecas escolares ás que lles doaba os libros que mercaba nas librerías de vello da Praza de Maio. O seu apadriñamento en Cuba do Colexio Concepción Arenal.
A súa labor á fronte da Editorial Follas Novas cuxo obxectivo era o de difundir a Literatura Galega. A publicación da revista "Zunzún" e a súa relación tan estreita e persoal cos lectores. As actividades de fomento da lectura que levaban a cabo e segue a levar dende a súa Fundación...
Neira Vilas falou as súas "experiencias persoais arredor do libro e a lectura" e coa presencia constante da súa compañeira Anisia con quen compartiu vida, soños e proxectos. Unha lembranza que nos fixo emocionar fondamente acompañada pola figura de Balbino "Memorias dun neno labrego" do que se está a celebrar o cincuentenario da súa publicación e que supuxo o comezo da literatura xuvenil en galego, "aínda que non fora escrita para nenos".
Con este grande das nosas letras rimos e choramos, compartimos lembranzas e o seu amor pola nosa terra, a nosa cultura e a nosa lingua.
Grazas Don Xosé!!
Ligazóns do artigo vía Asesoría
Programa dos Encontros clicando no cartel.
Todo sobre estes Encontros, no espazo Moodle no que se pode entrar como convidado.
As imaxes teñen a mesma fonte: O Segrel do Penedo
Posts
All Comments
Posts
All Comments
