Friol

A rapaciña que comeza esta reportaxe da TVE deberá andar polos 40 anos, non hai tanto tempo, aínda que non o pareza polas imaxes. Que cambiou nestes anos? podemos preguntarnos. Desde logo que hoxe non haberá tantos autobuses ás portas do grupo escolar, a poboación escolar baixou espectacularmente. E non todo foi para mellor, non hai máis que ver os comedores escolares tan ben organizados e abastecidos -logo desmantelados na era fraguiana e este curso con protestas de pais lugueses pedindo comedores-. A rapaciña que se encarga da casa e fala coma unha muller, a avoa que canta unha cantiga de berce en castelán diante das cámaras, a vida en galego fronte a toda a escola en castelán... tantas cousas que viviu a xente galega da aldea ata hai case nada... que pronto esquecemos as cousas! Por iso está tan ben este vídeo, para refrescarnos a memoria.

Atopamos o video en Friol, algo máis que pan e queixo.

Pequenos universos.

The Nikon International Small World Photomicrography Competition acaba de facer pública a súa relación de traballos premiados para esta última convocatoria. Unha vez máis admiramos eses fascinantes mundos diminutos que, probablemente, xamais sexamos quen de percibir no noso ir e vir de todos os días. A que non vos imaxinades a quen retratan estas fotografías?. Saberédelo se pasades o cursor por encima delas.

Se queredes máis, encontraredes unha ampla escolma en The Big Picture

 

Savants

O chamado sindrome do savant ou savantismo é un trastorno , ao parecer, estrechamente relacionado co autismo. As persoas afectadas por esta síndrome teñen un extraordinario desenvolvemento de determinadas habilidades que, poderiamos dicir, conforman unha especie de sistema pechado, un código propio e independente da linguaxe, como as matemáticas, a pintura ou a música.

Non están moi claras as súas causas nin as súas características, do mesmo xeito que tampouco o están outros temas asociados a estes trastornos como as dificultades para avaliar o rendemento intelectual dos suxeitos autistas. Hai investigadores que defenden a idea de que os baixos resultados destas persoas ao pasar determinados tests de intelixencia débense simplemente a que non comprenden o que se espera deles, non son capaces de decodificar correctamente as preguntas ou instrucións por sinxelas que estas sexan. Isto explicaría, en parte, que os individuos afectados de savantismo teñan especialmente desenvolvidas as habilidades correspondentes a catro grandes áreas, en certo modo independentes da linguaxe. 
Confirmamos esta información en Wikipedia, onde efectivamente aparecen estas destrezas divididas nos mesmos catro grandes grupos:

• Arte (música, pintura e escultura): Caracterízanse por ser grandes intérpretes musicais, especialmente ao piano, pintores e escultores. Adoitan ter habilidades innatas para comprender e interpretar a música.
• Cálculo de datas: Algúns savant poden memorizar calendarios enteiros e recordar datos referentes a cada un deses días.
• Cálculo matemático: Capacidade para a realización de complexos cálculos matemáticos mentalmente, de forma instantánea e con gran precisión, por exemplo o cálculo de números primos ou a realización de divisións con 100 decimales.
• Habilidades mecánicas e espaciais: Capacidade para medir distancias case exactas sen a axuda de instrumentos, construción de detalladas maquetas, memorización de mapas e direccións...

Desgraciadamente, como ocorre co resto de persoas afectadas de autismo, é un trastorno que, ata o día de hoxe, ten o seu lado escuro: os inmensos escollos para relacionarse coa contorna e as enormes deficiencias nos procesos comunicativos fan que estas persoas teñan serias dificultades en levar vidas autónomas e son, a miúdo, disfuncionais e dependentes.

Os varóns savant superan seis veces en número ás mulleres.

Stephen Wiltshire. Síndrome do savant

Stephen Wiltshire é un artista británico. Ten autismo.
Se tedes ocasión de ver un vídeo do seu traballo quedaredes moi sorprendidos. Só con con mirar un lugar unha vez, é quen de plasmalo con todo luxo de detalles. Normalmente, percorre grandes cidades como Roma, Tokio, Hong Kong, Madrid … a bordo dun helicóptero e despois dun paseo relativamente curto, duns 30 minutos, é quen de lembrar e logo debuxar toda a cidade nun lenzo de 10 metros sen utilizar fotografías da mesma. A exactitude dos debuxos é impresionante.

Stephen, que tardou anos en aprender a falar un mínimo de palabras para poder comunicarse a nivel básico está diagnosticado co chamado síndrome do savant, peculiaridade dunha escasísima incidencia na poboación mundial (calcúlanse uns 100 individuos aproximadamente) que adoita estar relacionada con persoas afectadas de autismo.  Mañá contarémosvos algúns feitos que vos sorprenderán. De momento podedes botar unha ollada a este vídeo de Stephen. Se facedes clic nas imaxes podédelas ver ampliadas. Aquí tedes a ligazón a súa galería

María y yo

Incorporamos  a biblioteca do centro o libro “María y yo” de Miguel Gallardo. Trátase dun cómic en primeira persoa que fala do amor incondicional dun pai -o autor de cómic Miguel Gallardo- cara á súa filla María, unha nena autista.
Citamos do epílogo do libro:
”Moitos pais de nenos autistas sofren a escasa sensibilidade do mundo cara aos seus fillos. A nosa contorna cada vez é máis acelerada, máis ruidosa e impersonal. Cada vez menos apta para persoas cun exceso de sensibilidade ou que sencillamente teñen problemas e necesitan unha mínima xenerosidade. Este libro plasma caras de asombro, desgusto, rexeitamento cando María sofre e expresa o seu malestar en gritos, pellizcos ou medo. Caras que recoñecerán os pais que teñen fillos chamados diferentes e que senten esas miradas como ráfagas cravadas nos seus fillos ou neles mesmos. A ignorancia pode chegar a ser moi inxusta”.
Amaia Hervas Zúñiga
Directora da Unidade de Psiquiatría infnto-xuvenil do Hospital Mutua de Terrassa.

O cómic ven de ser trasladado ao cine da man de Félix Fernández de Castro.
Aqui tedes unha curta realizada polo proprio Gallardo para a Fundación Orange.
Tamén un trailer do documental

As boas ideas e a súa orixe

Deberiamos ser quen de organizar as nosas escolas e institutos como espazos que fomentan a creatividade e a innovación e de conectalos a outras persoas e grupos que tratan de conseguir estes mesmos obxectivos.
Primeiro, con todo, deberiamos estar certos de que son estas algunhas das capacidades que queremos que o noso alumnado adquira durante os anos que pasan connosco ou, polo menos, propoñer algúns obxectivos que vaian máis aló das receitas para os exames de cada avaliación.
Son estas algunhas das ideas suxeridas en Where Good Ideas Come From.( “As boas ideas e a súa orixe” ) de Steven Johnson.
Paga a pena empregar algúns minutos en ver esta interesante animación.
Ouvimos falar deste autor en Assorted Stuff
Ver en Mozilla. En Explorer non funciona a ventana emerxente.
Se preferides Explorer
 

Un día normal en 2014

Fantasía tecnolóxica sobre un futuro case inmediato.

Vïa El Recogedor

Man on wire. A arte trasgresora.

Unha mágoa non ter o documental “Man on wire” cando o curso pasado cando falamos de arte en torno ao proxecto Merca Ars Constructor.
Totalmente recomendable este sorprendente documental cun certo sabor nostálxico que nos achega á enigmática figura de Philippe Petit, obsesionado desde os 17 anos en tender un cable entre as Torres Xemelgas do World Trade Center e pasear, saltar e xogar durante máis de media hora a case 500 metros do chan. Poderíamos dicir que toda a súa vida non foi senón unha preparación para ese acto supremo dende que viu o proxecto das torres, aínda sen construír, na consulta dun dentista sendo aínda moi novo. Fermosísimas e sobrecolledoras fotografías as tomadas ese 7 de agosto de 1974,^[ dunha abraiante beleza plástica que corta a respiración. No documental non se fala da posterior destrución das torres xemelgas, nin tampouco se explicitan os motivos que levaron a Petit a empregar tantos anos da súa vida para lograr o seu obxectivo. Intuímos que a experiencia cambiou dalgún xeito substancial a súa vida, e a das persoas que lle rodeaban porque a soidade adoita ser o prezo a pagar polas obsesións demasiado absorbentes. A xesta de Petit foi definida como o máis trasgresor delito artístico do s XX. As imaxes que nos legou son, dende logo, imposibles de esquecer.

Nova música finesa (I): Islaja

Abrimos unha nova páxina musical en Mesturas para vos achegar parte dos novos valores das músicas finesas contemporáneas. Nesta primeira entrega presentámosvos á xoven Islaja, alterego da artista Merja Kokkonen.

Islaja naceu en Helsinki no ano 1979, aínda que actualmente reside e traballa en Berlín. A mediados do 2005 editou o seu primeiro traballo discográfico, Meritie, respaldado polo selo independente Fonal, unha das disqueiras máis arriscadas e eclécticas de todas as que nestes intres traballan en Finlandia. O disco espertou críticas entusiastas en diversos medios especializados, os cales definiron a Islaja como unha sorte de mestura entre psicodelia folk e nova canción de autor. Ben certo é que Islaja se afasta dos ecos máis tradicionais do folclore finés, mais cómpre sinalar que no xeito de modular a voz e os contrapuntos é onde aparece a cadencia musical máis puramente suomalainen.

Alén do seu traballo en solitario forma parte do grupo Hertta Lussu Ässä xunto a outras dúas creadoras, as estimulantes Lau Nau e Kuupuu (das cales falaremos en vindeiras entregas), ademais de colaborar esporadicamente con artistas da talla de Ville Leinonen.

Hai poucos días Islaja ven de editar o seu novo traballo, Keraminen pää (testa de cerámica), do cal vos presentamos o primeiro single, esta densa e atmosférica canción titulada pimeyttä kohti (cara a escuridade):

Curso 2009-2010. Benvid@s

Inauguramos o curso en Mesturas con este entrañable artigo  escrito polo profesor Manuel Luís Caslderrey, Xefe de Departamento de Física e Química no noso centro. O artigo fai referencia ao tempo compartido en Teruel co xa añorado José Antonio Labordeta.

          Labordeta, profesor

“Además de político, escritor y cantautor, José Antonio Labordeta comenzó siendo profesor. Coincidí con él cuando yo daba mis primeros pasos en la enseñanza, recién terminada la licenciatura de Química, en los cursos 1966-67 y 67-68. Labordeta era el jefe de estudios del instituto Ibáñez Martín en Teruel. He compartido con él, en su casa, la tarea de hacer horarios, que entonces se elaboraban a mano. Además de su labor docente, su inquietud intelectual le llevaba a organizar obras de teatro y otras actividades culturales. También a la continua compra de libros, algunos de la trastienda que había en las librerías de la época. Su esposa, Juana, se lamentaba: «Ahora los compra hasta sin dinero». Los sueldos de los profesores no eran gran cosa.

Labordeta cantaba y tocaba la guitarra. Grabó una cinta con unas cuantas canciones, que oímos algunos compañeros, antes de remitirla a la discográfica. De ahí saldría su primer disco con letra y música suyas ( Los leñeros, Los masoveros, Réquiem por un burguesito, Estas arcillas ). Lo he oído mil veces. Pero ahora, después de su muerte, se me llenaron los ojos de lágrimas al oír la voz de un poeta que canta, como decía Sanchís Sinisterra (hoy famoso dramaturgo y entonces catedrático de Lengua) en la presentación de este disco.

Después, Labordeta hizo muchas más cosas, fue conocido y admirado por todos, hasta convertirse en un aragonés universal, como decía alguien “

Manuel Luís Casalderrey
Miércoles 22 de septiembre
La Voz de Galicia

Felices vacacións

Unha vez rematado o curso dende Mesturas queremos desexar a todos e todas un relaxado verán que ben o temos merecido. Ata Setembro.

Debate sobre o burka

Interesantes algunhas das cuestións esbozadas neste debate aparecido no País

Coordinadora Galega de Equipos de Normalización Lingüística

“Play me, I´m yours”

Sempre é una boa idea levar a arte aos espazos públicos, aínda que normalmente estas experiencias adoitan estar vencelladas a esculturas ou pinturas e ter un carácter marcadamente visual. O creador Luke Jerram, sen embargo,  pretende facer unha oferta máis participativa e en 2008, colocou por primeira vez 30 pianos en diversos emprazamentos da cidade de Birmingham. Cada un deles tiña, ben visible, o rótulo "Play Me, I'm Yours" A idea tivo tanto éxito que posteriormente foi repetida en Bristol, São Paulo e Sydney.
Este año, dende o 22 de xunio ata o 10 de Xulio os pianos estarán en parques, prazas e rúas de Londres e New York simultáneamente.

Fonte Good Blog

outdoorspianoinlondon, a Creative Commons Attribution (2.0) image from 64699110@N00's photostream

Adeus a José Saramago

Hoxe foise un home comprometido, un escritor fundamental, un amigo das palabras, da comunicación…

…pero O memorial do Convento quedará aí para sempre.

 

 

Podedes escoitar aquí un completo perfil de Saramago, a intensa historia dun escritor crítico e auténtico

E aquí podedes ler información e noticias sobre o escritor segundo van aparecendo

 

Salvade as bibliotecas escolares

En Estados Unidos berran ¡salvade as bibliotecas escolares! probablemente, porque existen, porque o normal é que os centros teñan bibliotecas e bibliotecarios escolares. Noutros lugares habería que berrar mais ben que as creasen.
Non sei se son bos tempos para as bibliotecas escolares, pero parece que polo menos incertos. O vídeo pretende dramatizar unha situación posible se os recortes orzamentarios chegasen a colapsar os servizos. Un vídeo coidado e curioso, onde vemos as funcións da biblioteca escolar en todas as súas dimensións, desde o estudo asistido ao simple entretemento ou ao uso da biblioteca escolar como lugar de refuxio para o que a usa certo alumnado. Unha panoplia de funcións que dificilmente figuran ás veces nas funcións tópicas e típicas dunha biblioteca escolar e que constitúen parte da súa grandeza.

Tradución do vídeo:

Bibliotecas sanguentas
“As bibliotecas son fundamentais para o logro do estudante. A colección apoia o currículo e proporciona unha rica variedade de recursos de lectura a todos os estudantes e profesores.
“Regras da Biblioteca. Faga algo produtivo. Permita que outras persoas sexan produtivas. Sexa respectuoso coas demais persoas e os seus bens”.
Os distritos escolares en todo Estados Unidos están pechando coleccións. O valor dos activos da colección dun distrito escolar extenso pode superar os 300 millóns de dólares. Unha biblioteca pechada sen un bibliotecario será desposuída dos seus recursos e acabará desaparecendo. A clausura de bibliotecas escolares será unha catástrofe educativa e un desastre financiero”.
Unha dramatización do que sucederá cando os recortes orzamentarios mal concibidos pechen as bibliotecas escolares.

fonte AGABEL (Asociación Galega polas Bibliotecas Escolares e a Lectura)

Bleeding Libraries from Laura Graff on Vimeo.

Resultados do Proxecto Lector do curso 2009-2010 en LINGUA GALEGA E LITERATURA

 

Libros EN GALEGO lidos polo alumnado no curso: 3.507

 

IES SÁNCHEZ CANTÓN, 2009-10	ESO	BACHARELATO	Total IES
Alumnado	367	272	639
Alumnado que non leu libros voluntarios	183	63	246
Alumnado que leu libros voluntarios	184	203	393
Libros obrigatorios lidos	1078	670	1748
Libros voluntarios lidos	624	1135	1759
Total de libros lidos	1702	1805	3507

-1 alumna de 2º Bach. (MC) leu 30 libros no curso

 

Comparativa dos tres últimos cursos

CURSO	2007-8	2008-9	2009-10
Alumnado	647	674	639
Alumnado que non leu libros voluntarios	380	307	246
Alumnado que leu libros voluntarios	267	367	393
Libros obrigatorios lidos	1617	1842	1748
Libros voluntarios lidos	1433	1256	1759
Total de libros lidos	3050	3098	3507

 

Melloran os resultados dos últimos anos a pesar da crise.

A porcentaxe de lectores voluntarios en Bacharelato aumenta con respecto á ESO. É un bo sinal.

 

Algunhas novidades e recomendacións

Expondremos en breve a mesa de novidades para que poidades levar os préstamos de verán. Esperamos que sexan do voso agrado. Lembrade  tamén que non só de novidades viven os bos lector@s e que tedes unha ampla oferta ao voso dispor.

 

 

 

Adeus á libraría Michelena

Se a alguén de Pontevedra de toda a vida lle din que vai desaparecer a Peregrina, ou a Ferraría ou o Lérez non o podería crer. Pois así estamos  porque a Libraría Michelena vai pechar xa. Para moitos e moitas era máis que unha libraría onde mercar ou encargar libros. Era un espazo de referencia, un lugar ao que tiñamos que acudir frecuentemente para falar, para mirar, para deixarnos aconsellar, para ver amigos, para tocar as novidades. Antes dunha viaxe había que pasar por alí para mirar cal era a mellor guía e cal novela estaba ben para levar. Tamén cando había que agasallar con libros, dicías idade e gustos do destinatario e xa che poñían na man varias posibilidades. Xa non digamos se tiñas meniños, ala, a Michelena para que sentasen alí na entrada (porque os libros infantís estaban na entrada como ten que ser) e se deixasen levar polos mundos da fantasía. Coa cidade que temos os pontevedreses para pasear, ir de terrazas, mercar… pasabas polos arredores e entrabas en Michelena: a ver que acto cultural había, que libro saíra ou mesmo que era de fulanito que hai que non o vías. Para todo había resposta. Calquera libro que pediras tomaban nota nunha libreta e milagrosamente aparecería en poucos días. E mesmo se tiñas tempo e te atrevías podías adentrarte polo longo corredor e descubrir mundos de libros ata chegar á fiestra que dá a Curros Enríquez. E moitas cousas máis.

O vaso derradeiro estaba cheo de despedidas (Manuel Antonio)

Será a crise? Será o libro dixital? Será o desprezo da cultura? Que será o que acabou coa libraría Michelena levándose un anaquiño de cada un de nós? Desde Mesturas convidamos os amigos e amigas a que manifesten as súas sensacións ante esta perda indicando o lugar desde onde nos mandan as condolencias. Graciñas

Fotogafía tomada hoxe

Roteiro polo Sánchez Cantón

A partires de agora temos este Roteiro polo Sánchez Cantón para que teñades algo máis  información sobre a organización interna dun centro de ensino secundario, neste caso o noso. Pensamos que é a obriga de todos os membros da nosa comunidade educativa coñecer ben, coidar e potenciar  este espazo onde pasamos unha boa parte das nosas  vidas. As institucións educativas  son una das bases sobre as que construimos día a día o concepto de cidadanía no que cremos profundamente.